rûken'in güncesi'nden (iki şiir)
Yürü be zulüm yürü
İtildik, kakıldık, vurulduk, savrulduk…/ Yılmayan azimle yıllanmış anılarımız durdu beyaz sayfalarda./ Durduramadığımız benliğimizden yol alan sayısız firarilerimizdi./ Ve Var olduk dizelere inat
Siz ötekileştiremediklerimizden misiniz?
reşid rûken
Resit_ruken@hotmail.com
Ötelenmiş sevdalarımız oldu, hınca hınç dolu insan yığınları…
Dolu yüreklerde boş tezahürlerimiz oldu, bir kılıf bulamayan senkronize düşler…
Afacan çocuklarımız oldu, silahtan tanktan oyuncakları…
Yaşlı nenelerimiz oldu, elleri buruşmuş, oğul acısı çeken analar…
Türkülerimiz oldu melodisini mırıldanmaya cesaret isteyen notaları…
Künyelerimiz oldu isle yazılmış adlarımız…
Gidenlerimiz oldu gelenlerimiz oldu.
Bir umut oradan oraya durmadan koştu.
Yarınlarımız oldu hayalini etmeye vize almamız gereken.
İtildik, kakıldık, vurulduk, savrulduk…
Yılmayan azimle yıllanmış anılarımız durdu beyaz sayfalarda.
Durduramadığımız benliğimizden yol alan sayısız firarilerimizdi.
Ve Var olduk dizelere inat
23/(05/2008
startı verilmiş bir varış…
Ağaçlar dilsiz, rüzgâr dingin…
Elyaflar dağılmış dam üzerine.
Köşede bacadan biriken kara is yığını...
Gökyüzü şehre bakıyor kedi sinsiliğiyle.
Belli fırtına yakın…
Kâğıtlar kilimin üzerinde biraz ölgün.
Saat yılların yorgunu, horulduyor.
Ayna çatlak hatlar kendini ele veriyor.
Sehpa yaşlı bir dede düştü düşecek.
Belli curcuna yakın…
Adamın,
Elinde sigara dumanı çekmekten aciz,
Saçında aklar karalarla sevişiyor,
Kemeri gevşek göbeğinin gazabı
Gerdanında birkaç ter damlacığı…
Belli intihar yakın…
Kelimeler mecalsiz, telaffuz savruk
Düşünce dağın tepesinde elinde fener…
Arzular, hayaller, ümitler hep bir çuvalda,
Rahimden dünyaya acılı bir sürükleniş
Evet evet! Diriliş yakın…
24/05/2008
İlet
Yazıcı versiyonu
Düz Metin
Yorumlar (2 gönderildi):
Hiç aşık olmadım.
Hiç sevmedim kuytu
Köşelerde.
Vaktiyle bir toprak parçası idim
Doğubayazıtta.
Ta ki gökyüzünde kopup gelen,
Bir göktaşı sol göğsümü,
Delip geçene dek.
Meteor çukuru oldum
Modern gezginlerin, baldırı çıplak,
Turistlerin uğrak yeriyim.
Tepeden bakıp gülümserler bana.
Küçük çocuklar,küçük taşlar fırlatırlar,
Işıldayan derin yaralarıma.
Denizi bekleyen bir kucağım yok.
Bir bulut,şimşeğin bir gülümseyişi,
Gök gürültüsünün bir ağlayışı……..
Yoktur! Durgun,yanmış,üzgün,
Korkunç düşsel sevdalarım.
Dudaklarımı görsen hep yara kabarcığıdır.
Çoğu kez ölümün sevimli elleriyle,
Yıkanır yüzüm.
Apansız çepeçevre kuşatan ölümüm ben,
Bitti.
Yeryüzü bitti.
Yollar, yanlızca içimden açılır,
Gökyüzüne…
o dolu ve duygulu yüreginden yine anber damitmissin..
"İtildik, kakıldık, vurulduk, savrulduk…
Yılmayan azimle yıllanmış anılarımız durdu beyaz sayfalarda.
Durduramadığımız benliğimizden yol alan sayısız firarilerimizdi.
Ve Var olduk dizelere inat"
evet güzel insan her seye inat harflerimiz oldu hep ve bizler yüreklerimizde herflerimizi damittik , kelimeler birer sarraf itinasiyla döküldü..yüregine kalemine saglik..
selam ve devamla..
Yorum yaz