Kemal Pir:Kullanıldık!..

kullanılmak

Bu bir kaç parağraf Şükrü Gülmüş'ün "Ölümle Seviştim" ya da diğer adıyla "Mem" adlı anı-biyoğrafi çalışmasından alınmıştır. "Kullanılmak" her insan için ağır ve aşağılayıcıdır. Gülmüş'ün ölümle hesaplaştığı bir anda yaşadıklarıdır. nasname.com

Takvim yapraklarına baktı, aylardan eylüldü. Hayatının on bir eylülünü dört duvar arkasında geçirmiş, hazan yapraklarının rüzgara savrulduğunu, yazın kavrulan topraklarının eylül fırtınalarında damla damla yağmurla nasıl ıslandığını görememişti. Bu içeride olduğu on ikinci eylüldü.

Ve bir eylül vardı ki kendisi gibi milyonların kaderini bilinmez karanlıklara sürmüştü. Tanklar ve silahlar Anadolu ve Kürdistan’ın bağrına süngü süngü işlemiş, nice analara ağıt olmuştu.

O sabah Pir onu uyandırmıştı.

-Kalk kalk! Darbe oldu, darbe olmuş!

O günü unutamıyordu. Pir içeride dokuzuncu ayını doldurmuştu. Kendisi de aylar sonra yakalanmış, aynı cezaevi ve koğuştaydılar. Yine bir eylül günü Pir zulümle boğuşa boğuşa canını vermişti.

Bir takvim yaprağına, bir o tarafa yüzünü çevirdi. Bakmak istemiyordu ama elinde değildi. Ani bir ağlama nöbeti geldi, boğazına düğümlendi. Yüzünden sel olup aktı yaşlar. Ve namludan seken deli fişek gibi yerinden kalktı. Nereden ve nasıl bulduysa eline bir bıçak geçirdi. Önce şu „Kunta-Kinte zincirinden kurtulmalıyım“ dedi içinden. Bir çırpıda serumun bağlantı hortumunu kesti.

Artık ne yaptığını bilmiyordu,  kendinde değildi. Şimdi gemlerinden kurtulan asi bir tay, yıllardır esaret kafesinden kurtulan bir aslandı. O kadar zulüm ve işkenceye sabretmiş olan Mem artık kendini tutamıyordu. Aklında bir Pir vardı, bir de katiller. Bir Pir vardı bir de onu katledenler.

Zalimler, cellatlar ve kurbanlar!

Elinde sımsıkı tuttuğu bıçağıyla yatağından fırladı. Pencerenin önüne gelince durdu. Dışarıda tatlı bir eylül dinginliği azar azar sararan ağaçlara sinmişti. Diğer tarafta yemyeşil ağaçlar, kışa ve soğuğa inat mevsimsiz yaşayan yemyeşil yaprak denizi. Güneş tüm görkemiyle ışıklarını saçıyordu. Telli duvaklı bir gelindi yaşam, onu çağırıyordu.

-“Gel” diyordu dışarıdaki hayat, “hemen şimdi gel. Özgürlük burada. Durma. N’olursun çabuk gel.”

Bin yıllık esareti ve acılarıyla hesaplaşıyor gibiydi. Gözleri çakmak çakmaktı, az sonra bir büyük yangında kaybolacaktı. Dışarısı özgürlüktü, sevgiliydi, Ceren'iydi. Oraya ulaşmak için önüne ne gelirse yıkmaya hazırdı. Şimdi zafer onundu, artık kimse tutamazdı.

Duvarlar ve özgürlük. Özgürlük ve gardiyan. Gardiyan ve duvarlar!..

Duvarın dibinden gelen bir ses onu bu zaferinden alıkoydu. Sağ yataktan geliyordu ses. Düşlerini tarumar etmemeliydi bu duvarın dibindeki gardiyan. Artık yeterdi şimdiye kadar ettiği sabır, acıları sineye çekmesi. İçinde sadece öfke vardı, bütün enerjisini elinde kavradığı silaha vermişti.

Bir atılışla sese ulaştı, tam boğazına sapladı bıçağı. Adam debelendi olduğu yerde, Mem’in elinden kurtulmaya çalıştı. Çığlığı odayı doldurdu.

-Hilfe!..Hilfe!..

Bütün gücüyla bağırıyor, yardım istiyordu adam. Lakin kimse ne duydu, ne de yardımına geldi. Yemek paydosuydu. Mem ağır hastaydı. Adam da karşı koyamayacak kadar hastaydı. Mem'in elinden kurtuldu, son bir çabayla kapıya doğru koştu.

Mem’in beyninde bir tek düşünce kasırga gibi dolaşıp duruyordu. Pir’i katledenlerle hesaplaşmak ve dişarıda kendisini çağıran özgürlüğe ve sevgiliye ulaşmak. O anda diğer yataktan iki göz gördü. Hayır, artık kendisini tutacak ne varsa saf dışı etmeye kararlıydı. Bütün hızıyla ona yöneldi, bıçağını boğazına sapladı. Adam ses çıkarmadı, yerinden kalkmadı. Kalkamayacak kadar hastaydı.

Mem ne açık kapıdan çıktı, ne açık pencereye yöneldi. Karşısındaki pencereye yürüdü, ellerini yumruk yaparak camlara savurdu. Paramparça oldu camlar; yerlere saçıldı, dışarıya savruldu. Pencereye çıktı, ayakta dikilerek bir süre dışarıya baktı. Bir kaç adım atarak bitişik odanın pencerelerine ulaştı. Elleri kanıyordu. Cama döndü, kanayan elleriyle yan odanın camlarına o anda beynini kemiren sorunun cevabını yazdı.

-Pir'im sen haklıydın.

Cevabı yazdıktan sonra şiddetle camlara vurdu. Odada bulunan hastaların paniğe kapılıp kaçıştıklarını gördü hayal meyal. Kan kaybediyordu. Elleri gevşedi, camlara bir daha vuracak güç bulamadı. Bedeninde müthiş bir ağırlık hissetti, bir süre hareketsiz durdu ve arkaüstü bahçeye yuvarlandı ve ağaçların üstüne düştü. Ağaç dalları ona bir hamak görevi gördü. Dallar dallara tutundu. Onu yavaşça yere bıraktılar.

Yerde ne kadar kaldığını bilmiyordu. Az sonra yerinden kalkıp amaçsızca dolaşmaya başladı. Bahçeye ilk kez ayağını basıyordu. Artık özgürdü, Pir’i elinden alan cellatları aşmış ve kendisini çağıran sevgiliye kavuşmuştu. Güller arasına gidip uzandı. Hava ciğerlerine dolmuş, çimenler ve güllerin kokusundan sermest olmuştu.

Tekrar ayağa kalktı. Üstü başı kan, elleri ayakları kan içindeydi. Bir kaç insan gördü. Onlardan sigara istedi. Ama onu görenler korkup kaçıyordu. Kimse ne bir sigara veriyor, ne de bir şey soruyordu.

Büyükçe hastahane bahçesinin içinde kendinde olmadan dolaşmaya başladı. Bir binanın önünde durdu. İçerde birisi konuşuyor, diğerleri usul usul dinliyordu. Pencerenin önünde oturdu. Elini şakağına dayayıp seyre koyuldu. İçerdeki adam onu gördü. Eliyle onu kovdu. Ağırına gitti. Pencereye bir tekme savurdu ve çekip gitti.

Az sonra bir ambulansa rastladı, yanına yaklaştı. O haliyle ambulansa ihtiyacı olduğunu kavramıştı. Şoför hiç oralı olmadı, uzaklaştı yanından.

O esnada bileğinde bir el hissetti. Dönüp baktı boş gözlerle, hiç tepki vermedi. Elinden çekip götürürken arkasından yürüdü. İlk tedaviyi yaptılar, cam kırıklarının olduğu yaraları sardılar. Sağ elinin röntgenini çektiler. Sağ serçe parmağı kırılmıştı. Onu hemen ameliyata aldılar. Artık kendini kaybetmişti. Uyuyordu.

Burnuna bir yanık kokusu geldi, veya öyle sanıyordu. Gözlerini açtı, ameliyat odasında olduğunu anlar gibi oldu. Evet, kemiklerini yakıyorlardı. Etrafına baktı, yüzünü maskeyle kapatmış adamlar gördü etrafında. “Bunlar elimi kesiyor.” diye düşündü Mem. “Demek önce ellerimi kesecek bu faşist Hitler'in tohumu!.. Bari ellerimi Mesken'e taksalardı. O bari el sahibi olsaydı. Gidip yarım bıraktığı bombalarını yapsaydı, diye düşündü.

Bunları düşünürken belki anlaşılmaz mırıltılar çıkarmıştı, belki birilerinin yüzüne bakmıştı. Hatırlamıyordu. Konuşmuş olsa bile oradakiler anlamamış, bir anlam verememişti. Oysa Mem’in içinden şimşek çakar gibi bazı düşünceler saplanıyor ve kayboluyordu.

Az sonra hafızası biraz daha açıldığında gözlerini açtı. Başına dikilmiş adamlara baktı. Polis elbisesini tanımıştı. Acı bir gülüşle gözlerinin içine baktı polisin.

-Sen ne pis pis bakıyorsun xırpo? Artık bana hiç bir şey yapamazsınız. Ben kazandım. Benden her şeyimi aldınız, bundan sonra sıra bende.

Adam onu anlamadı. Almanca birşeyler söyledi. Mem de onu anlamadı.

-Belli belli, polissin sen. Nerede nasıl ve hangi şekle girersen tanırım seni.

Mem bildiği bütün küfür ve hakaretleri gönlüne göre etti. Adam bir şey anlamıyor, tepki de vermiyordu. Sadece gülüyordu Mem’e.

Ameliyattan sonra onu tekrar odasına götürdüler. Bomboştu oda, ondan başka hasta yoktu. Zaten tek yatak vardı. Mem'i uzattılar ve ellerinden ve ayaklarından yatağa bağladılar. Almanların bezden kelepçeleri vardı. İncitmeyen tutsaklık kelepçeleri denebilirdi. O hasta haliyle ömründe pek çok defa takılan kelepçelerden farklı olduğunu görüp hayret etti.

Bir müddet sonra, tam paraleline bir masa ve bir kaç sandalye bıraktılar. Mem yorgundu, ne zaman uykuya daldığını hatırlamıyordu.