İsrail'in Geleceği Var Mı?

Ama bunun gerçeği yansıtmadığı, sadece bir kısım Araplar ile bir kısım Yahudiler açısından doğru olduğu tarihi bir hakikattir. Hz. Musa’ya inanan Yahudiler, kendilerine sonradan katılanları da aynı ırktan addederek ırkçı bir söyleme sahip oldular ki bundan dini kale almayıp, sadece dini kullanan imansız Siyonizm doğru.

sidki_zilan@mynet.com

Tarihin belli bir kesitine bakarak karar vermek insanı yanıltır. Onun için, bendeniz Siyonist liderleri fazla hayalci bulurum. Bir de bu hayalciliğin yanında yabancısı olmadıkları bu topraklara ve bu topraklar üzerinde yaşayan halklara yabancı gibi durmaları hayrete şayandır.

Halk dilinde, düşmez kalkmaz bir Allah’tır, diye bir söz vardır. Tarihe baktığımızda gerçekten böyle olduğu görülür. Yahudiliğin bir din mi veya hem din hem de ırk mı olduğu hususunda Siyonistlerin kafası karışıktır.  Kendilerini Hz. İbrahim’e nispet eden Yahudiler ( Beni İsrail ) ve Araplar ( Beni İsmail )  teorik olarak akraba-amca çocukları sayılır.

Ama bunun gerçeği yansıtmadığı, sadece bir kısım Araplar ile bir kısım Yahudiler açısından doğru olduğu tarihi bir hakikattir. Hz. Musa’ya inanan Yahudiler, kendilerine sonradan katılanları da aynı ırktan addederek ırkçı bir söyleme sahip oldular ki bundan dini kale almayıp, sadece dini kullanan imansız Siyonizm doğru.

Araplar da İsmail ve Hz. İbrahim’den önce de Yemen’de, Arap Çöllerinde, bugünkü Irak’da var idiler. Ama isimleri Arap olmayabilir. Siz onlara Arapların ve başkalarının ortak ataları deyin. Samilerin birer devamı olan Asûriler, Akkadlar vs.

Arapların ataları olan Asûrilerin kurduğu devler tarihin en uzun devletlerinden biri olmuştur. Bugünkü Federal Kürdistan’a ( meşhur ismiyle Kuzey Irak ) tekabül eden coğrafyayı merkez edinen bu kavim Medlerin hâkimiyetine girerek iktidardan olmuştur. Sami kavimlerden olan ve Babil İmparatorluğunu kuran kavim de Perslerin hâkimiyeti sonucu tarihteki rolünü tamamlamıştır.

Yani Irak’ta binlerce yıl devam eden Sami hâkimiyeti, Medler ve Persler ile beraber Ari veya İranî kavimlere geçmiştir. Tekrardan bu coğrafyada hâkimiyet kurmak için İslamiyet’in doğuşunu beklemeleri gerekmiştir. İslamiyet ile beraber Araplar Irak’ı aldıkları gibi, İran’ı da dörtyüz yıl sürecek bir dönem için yönetmişlerdir.

Bu anlattıklarımızın Yahudilerle ilişkisine gelince; Yahudilerin Babil sürgünü meşhurdur.  Sami bir kavim olan Babilliler, İsrail’i işgal ederek ileri gelenlerinden onbinlercesini Babil’e sürdüler, esir aldılar.  Kudüs’ü de yakıp yıktılar. Bir kısım Yahudi geride kaldı ki onlar da Kuzeye yönelerek Lübnan sınırındaki Semara bölgesine yerleştiler ki bunlara Samiri denmiştir.

Siyonistlerin İslam Devrimi ile beraber düşman bildiği İranlılar ise ( Kürdlerin atası kabul edilen Medler ve Farsların atası kabul edilen Persler )  Asurîlerin ve Babillilerin hakimiyetine son vererek İsrail oğullarının tekrardan memleketlerine dönmelerine izin vermişlerdir. Bu dönüş zamana yayılarak devam etmiş, onbinlerle gelen Yahudiler çoğalarak Yüzbinler olarak geri dönmüşlerdir. Bir kısmı da geri dönmeyerek bugün Irak’ta, Kürdistan’da, İran’da, Hindistan’da bulunan Yahudileri teşkil etmişlerdir.

Siyonistler velinimetleri olan İranlılara ve akrabaları olan Araplara kafa tutarak ecnebilerle iş tutarak büyük bir yanlışa imza atmışlardır. Siyonist yetkililerin, İran’ı gerici veya geçmişe bakan, kendilerini ise ilerici veya geleceğe bakan bir toplum olarak lanse etmeleri abestir.

İslam hâkimiyetiyle beraber Yahudiler altın çağlarını yaşamış ve tüm İslam coğrafyasında danışman, tüccar ve saygın bir konum olan ehli kitap statüsünden yararlanmışlardır. Kuzey Afrika, Endülüs, Anadolu, Kürdistan, İran rahatça yaşadıkları coğrafya olmuştur.

Endülüs’te Hıristiyanların avdet etmesiyle Müslümanlarla beraber onlar da göçmüş ve Osmanlı imparatorluğu onlara kucak açmıştır. Bunun hatırası için 500.yıl Vakfını kuran da Yahudilerdir. Keza, Osmanlı Balkanlardan ve Yunanistan’dan çekilirken Müslüman ahaliden önce buraları terk eden Yahudiler olmuştur. Çünkü Avrupa, Rusya ve Balkanlarda Hıristiyan hâkimiyetinde Yahudilere hayat hakkı tanınmıyordu. Tek dostları Müslümanlar ve İslam coğrafyasıydı.

Hatta Türkiye’yi Müslümanlardan ziyade Yahudiler istemiş ve rivayetler doğru ise Mustafa Kemal de Makedon Yahudi’sidir. Sebataist ( Müslüman Yahudiler )   olan ve olmayan Yahudiler iki dünya savaşı arasındaki dönemde Türkiye’yi kendileri için en güvenilir ülke bilmişlerdir. Hatta Türkiye-Kemalist projesinin birinci İsrail projesi olduğu, İsrail’in kuruluşundan sonra da bu konumunun devam ettiği, 1967 savaşından sonra İsrail’in yaşayabileceğine ilişkin kanaatin pekişmesiyle, Türkiye’nin ikinci plana düştüğü ve bugünkü Siyonist devletin birinciliğe terfi ettiği düşünürler tarafından ciddi olarak ileri sürülmektedir.

İkinci dünya savaşında Almanlara karşı İngiltere, Fransa ve ABD’yi destekleyen Yahudilerin mağduriyeti tartışılmış. Onları dışlayan ve katliama maruz bırakan Avrupalılarla beraber yaşamalarının sorunlara yol açacağı, kendilerine ait bir yurtlarının olması gerektiği ifade edilmiştir. Yani Avrupalıların işlediği katliam, soykırım günahının kefaretini Filistinlilere ödetmek de dâhiyane bir buluş olarak tarihteki seçkin yerini almıştır.

Siyonistler Filistin’e gelmeden önce Yahudilerin buradaki nüfusa oranı % 5 iken, süreç içerisinde Rusya’dan, Avrupa’dan ve İslam coğrafyasından gelenlerle beraber bugün Yahudi nüfus  %50 ye varmıştır.  Toprağın da % 5 ellerinde iken bugün % 90 oranında onlar tarafından kontrol edilmektedir. 

İslam âleminin, Arapların, Kürdlerin, Türklerin, Farsların Yahudilerle bir sonunu olmamış ve bundan sonra da olmayacaktır. Ama Siyonistlerin yanlış siyasetleri sayesinde uçsuz-bucaksız İslam ve dünya coğrafyası Yahudiler için sıkıntılı hale gelmiştir. Siyonist İsrail devletinden önce tüm İslam dünyası Yahudilerin iken, doğal ve saygın vatandaşlar iken; bugün gettoyu arındıran bir toprak parçasına sığınmışlardır. O da güvensiz, tehlikeli ve komşularıyla savaş halinde.

Filistinlilerin yaşadıkları ise ayrı bir dramdır. İsrail’in komşuluktan anladığı, halka rağmenci yönetimlerin desteklenmesi, işgalcilerin desteklenmesi, halka yakın yönetimlerin düşman addedilmesidir. Siyonist İsrail’in dostları İran Şah’ı, Mısır Firavunları, gerici Arap yöneticileridir. Bugün Mısır Firavunu Enver Sedat, kardeşi Şah Rıza Pehlevi yerinde yoktur. Kala kala ellerinde Türkiye’deki Kemalistler kalmıştır. Türk ordusunun da Millete teslim olmasıyla bu dayanakları da kalmayacaktır. Haliyle İsrail için gelecek yoktur.

Bu demek değildir ki, Müslümanlar Yahudileri öldürecek, imha edecektir. Sorun İslam’a ve Müslümanlara düşman, işgalcilere dost, batının ileri karakolu Siyonist rejimin etkisiz hale getirilmesidir. O günler de yakındır. Bugün için Avrupa, ülkeler işgal edecek askeri yetenekten yoksundur. ABD ise sınırı fazla zorlayarak Afganistan ve Irak’ı işgal etmiştir. Rusya’nın yıkımı gibi ABD’nin de yıkımı yakındır.

Güç merkezi de yavaş yavaş Asya’ya kaymaktadır. Çin, Rusya, Hindistan, İran, Türkiye, Kürdistan geleceğin aktörleridir. ABD ise kendi kabuğuna çekilmek zorunda kalacaktır.

Tüm imkânlara rağmen, insan unsur açısından gelecek Asya ve İslam coğrafyasındadır. Siyonistler ise nüfus açısından, toprak açısından dünyanın geleceğini etkileyebilecek noktanın çok uzağındadırlar. Bush gibi ahmak Hıristiyanları da ileri de bulamayabilir ve himayesiz kalabilirler. Hatta hakiki Hıristiyanlar ile Müslümanların ittifakı ile siyasi iktidarları da yok olabilir.