Siyahaltın Diyarının Çocukları

Siyahaltın Diyarında Yarim Var

Bugün, bıyıkları yeni terlemiş, henüz 21 yaşlarında bir güzel Batmanlı gençle tanıştım. Onunla MSN denilen teknik harikası sayesinde söyleştim. ‘Batmanlıyım’ der demez. İçimden bişeyler koptu. Vay mala min... Mala min mala verane... O 21 yaşında. Şu an Batman’da oysa benim çocuklarım 29 ve 31 yaşlarında. Bir gençliğim, o siyahaltın diyarında. Kemikleri çürümüş, mezarları derimin altında. Yüreğime batıyor anıları.

Medo ve Şaho

Ve elimi uzatıyorum; suç aleti genel kurmay albümine.
Yine fotoları tarıyorum.
Arkadaşım, ciğer parem Mehmet Şah Gündüz (Şaho/Kemiko)  ve Medeni Çalik (Medo)’da duruyorum.

Kalemim olsaydı; yüreğimi hokka yapacaktım. Mürekkep yerine kanımla yazacaktım. Yok. Bunun yerine tuşlarım var. Ve çılgın bir melodiye başlar gibi. Sessizlikte tuşlara vuruyorum. Kahroluyorum. Gah gülüyorum kah ağlıyorum. Ve işte bu satırları gözyaşlarımla yazıyorum.

Mehmet Şah Gündüz’den başlayayım.
Yoksulduk ikimizde. Ondan Parasız Yatılılılara yazıldık.
Kirşehir Öğretmen Okulu’na yazıldık ve kazandık. Gurbetlere adımızı böyle yazdırdık.
Şah’ı orda tanıdım.

Eşofmanım, formam ve topum vardı. Batman Yıldırımspor takımımdan 10 numaralı formamı her şeyimi alıp götürmüştüm. Yeşiltepespor’a karşı Yıldırımspor’u kurmuş ve ben gidince takım son bulmuştu. Formalar, ayakkabılar, eşofmanlar bende kalmıştı. Bir kaç da yedek götürmüştüm. Yeşil beyazdı takımımızın renkleri.

Futbol sahasında top oynuyorum bir başıma. Top gitti Şah’ın  önünde durdu. Topuma vurmaya korkuyordu. Ona bakarak ‘Vursana’ dedim. Vurdu. Yanıma çağırdım. Bir forma da ona verdim. Çocuklar gibi sevindi. Kedi gibi bir canlılığı vardı. Ona o an Kemiko adını taktım.
Gerçekten kemik gibiydi. İskeletti ya...
Sonra arkadaş olduk. Ona 7 nolu forma verdim.
Mehmet Şah Gündüz, okulumuzun sol açık (7) numaralı değişmez futbolcusu oldu.
Ben 10 numaradan aşağı asla düşmedim. Yıldırımspor’da, Okul takımında ve Mucurspor amatör takımında.

Şah’la çok iyi arkadaş olduk.
Canciğer iki kardeş.
Okulumuz bitince ayrıldık.
Ben Mardin’e o nereye gitti bilmiyorum. Sonra Batman’da yine buluştuk. Ben Mazlum’la tanışmıştım. Batman’ı terk ettiğimde Mazlum’u Şah’a teslim etmiştim. Artık Mazlum (Doğan) Şahların bir evladıydı. Sımsıcak ev ortamında kalıyor ve gençeleri Mazlum örgütlüyordu.

Şah’ın sapsarı bıyıkları vardı.
Sapsarı tütün sarardı.
Maviş maviş gülerdi.

Ya sen işe bak.. Şahım, benim Kemiko’mdan gerilla mı olur? Oldu işte. Yaptılar işte. Yaktılar işte... Sason’da sekiz arkadaşıyla çayır cayır çatışarak gitti. Oysa Şahım insan güzeliydi. O bir halk adamıydı. Göreni büyülerdi. Onsan -kadın erkek- insanlığı ve sıcaklığı karşısında aşık olurdu.

Gitti..
En güzel en iyilerimiz en önde gitti.
Bizleri yetim ve sevgisiz kodular.
Yetim bırakanlara lanet olsun.

*
MEDO!..
Medeni’ye biz Medo derdik.
Gençti. Yamandı. Cıva gibiydi. Belinden silahı eksik olmaz, gözleri alesta alestaydı.

Bu Batmanlı gençlerde bir tuhaflık vardı.
Silaha, kavgaya ve vurma kırmaya meyilliydiler.
Sevgilerini bile dövüşerek belirtirdiler.

Hiç unutmam...
Bir defasında Faik (Kezer) ve Medeni (Çelik) Çırak-Der’in içinde önce el şakası yaptılar. Sonra güreştiler. En sonunda da iki döğüş horozu gibi birer kenara çekilip, silahlarına davrandılar. Ben onları iziliyordum. Abileriyim.. Bana ‘Hocam’ diyorlar.

Araya girdim.
İkisi de ‘Hocam sen karışma’
Böyle manyaklık mı olur? Hemen araya girdim. Ve ‘Manyak mısınız ne? Bırakın o silahları. Sokun belinize. Burası dernek!..Gelen giden olur’ mahcup oldular. Silahlarını bellerine taktılar. Ama birbirlerine de göz ettiler. ‘Sonra görüşürüz’ demekti bu.

Sonra görüşemediler malesef.
Çünkü çocukça bir şakaydı. Çoktan unuttular.
Faiko’yu en son  Kızıltepe’de gördüm. Sonra Kurtalan’a gitmişti. Ne için mi? Devrimcilik yapıyor ya... Oysa Faik; kavga gürültü varsa, bir iş yapardı. Çok az konuşur ve çok az okurdu. Kedisi gibi tabancasıyla oynardı.

Medo da ondan aşağı kalmıyordu.
Ben Batman’da kalmadığımdan onların ne haltlar yediğini bilmem. Ama Medo bizimle içeri düştü. 35. koğuşun direnişçileri arsındaydı. Dayak atıldığında çok hoş bağırırdı. Hele de ‘Ay yadeee... ‘ demesi beni çok güldürürdü.

Dayaklardan sonra, onu buldumsa...
‘Medo...bu ay yade de ne oluyor!.. Vala anan buralara kadar gelemez...Ay yabo de...’
‘Ama hocam çok acıyor yaaa.. Bu p... da fena vuruyor...

Haklıydı. Gardiyan (Komutanler) berbat vuruyordu. Biz yine onlara göre baya kartlaşmıştık. Onlar da taze gençtiler.
Medo uzun yıllar yattı.
Çıktı.
Ama o seki Medo yoktu artık.
Ne partiyle ne de geçmişiyle uyuşamadı. Kabadaylık ayaklarını bırakmadı. İstanbul’da olduğunu duyuyordum. Hiç karşılaşamadım. En son İzmir’de yanıma geldi. Bir şapka takmıştı. Saçları dökülmüştü. Galiba karanlık bazı işlere girmişti. Hatta kimisi Mafya işleri.....Behcet Cantürk’ün koruması oldu dediler. Ne ben sordum ne o dedi. Ama İzmir’deyken bir adam yaralamadan aranıyordu.

Sonra vurulduğunu duydum.
Tabi gece alemleri ve kabadaylık ayakları...
Devrimci olarak hayata girdi. Kabadayı olarak öldü.
Ama o benim gözümde hala Medo’dur.

Ve sesi kulaklarımda. ‘Ay yadêêê...’ haykırışıyla hatırlıyorum.

Yadê ve yabolar.
Çocuklarınıza sahip çıkın. Bari Yahudi halkının şu sözünü kendinize rehber alın:

‘Çocuklarınızın önünden yürüyün. Onlar ayak izlerinize basıp geleceklerini tain edecekler.’
Ne bizim önümüzde yürüyenler oldu ne de biz onların önünde yürüdük.

10 Mayıs 08