Kan Davasından Kin Davasına (Doçent Doktor Sabri CİĞERLİ)

'Öfke Baldan Tatlıdır'

Sayın Gülmüş benim sayın Öcalan’ı mihenk taşı olarak gösterdiğimi söylüyorsunuz. Benim yazdıklarım bazı tespitlerden ibaretti. Kimseyi etkilemem herkes kendi bildiği gibi karar verir. Diyorumki aklın yolu birdir. Zaman en iyi şahittir. Zamandan önce hareket etmek aceleciliktir.

Doçent Doktor Sabri CİĞERLİ

Sayın Şükrü Gülmüş,

Öcalan’a Mektup makaleme, cevabı bir yazı yayınladınız. Bazı eleştiriniz oldu. Doğrusu burada noktalıyacaktım, fakat sizde cevapsız kalmayın istedim.

Geri kalmış ülkelerin insalarında, dolayısıyla biz Kürtlerde bir gelenek var.

Biriyle tartışmaya başlayınca ilk amacı düşüncesini sana kabul ettirmek. O anda kabul etmezsen, ya kavga ölür, ya küsme. Biribirine laf yetiştirme. Kim en son lafı söylediyse o kazanmış gözüküyor. Bundan dolayı tartışma ve konuşmaların çoğu gürültü ve patırtıyla son bulur.

Mantalite şu olmalı, benim fikirlerim bu, sende söyle, olay bitsin, anlaşamıyorsak başka konuya geçelim.

Öfke, hayatta en tatlı olan şeydir. Şekerden tatlıdır. Öfkeyle aniden cevap vermek insanı müthiş rahatlatır, ama sıkça hata yapma seçeneklerede yal açar.

Esas sorun konuşmaya karşısındakini ikna etme ilk hedef olunca problem oluşur. Halbuki herkes konuşacak onun fikirlerinden isteyen istediğini alacak. Madem Kürtler için yapıyoruz. Kürtlerin düşünce ve kavrama yapıları sağlamdır, bırakalım zamanla onlar kararını versin, kimin doğruyu söylediğine!

Sözüm herkese, bir Kürt olarak diyorum ki, benim hakımı savunma adayları, biribirinizle uğraşmanız, hakaret etmeniz, benim olması gereken haklarımı almamı önler, en azında geçiktirir.

Diğer medeni insanların kullandığı yoları seçmekten daha fazla geçikmeyin.
Eğer bir davanın savunucuları, bir kahvede oturup konuşunca ve yöntem üzerinde anlaşamıyorlarsa, konuşamanın sonunda herkes sakin olarak işine giderse bildiklerini kendinde saklıyarak, işte o zaman Kürtlerde medeni bir halk olmuş demektir.

Fakat Kürt haklarını savunuyorum deyip diğerine düşman olmak, belki biraz rahatlatır ama, kısır döngüler davaya zarar verir, zaman kaybettirir.

Yani siyah ve beyaz arasında bir şeçim yapmak gerekmez.

Kürtlerin medeniyet ve vahşilik arasında bir şeçim hakları var.

Kürt olarak kriterim : söylenenin, konuşulanın, yapılanın bana ne kazandırdığıdır, gerisi kişilerin kendi egosunu tatmin veya benim çıkarlarımı kendisine alet etiği anlamını çıkarıyorum. Böyle Kürt istemiyorum.

Konunun can alıcı noktası şudur:

Kürtler, tartışmalarında, yazmalarında, savundukları her görüşten, mutlak, ama mutlaka her cümleden önce, “öyle zan ediyorumki, tahminime göre (…)” gibi deyimleri kulanmaları gerekiyor. Yani söylediklerinin yüzde yüz doğru olmadıklarına kendininde inanması gerekiyor. Karşısındakinede saygı bunu gerektiriyor. Yoksa hem kendine, hem karşısındakine, hemde savunduğu davaya zararı olur.

Kendi görüşlerine kayıtsız ve şartsız inanan birinin başına gelenleri aşağıdaki örnek iyi izah ediyor.

Herifin biri askere gidecek oğlunu evlendiriyor. Düğün oluyor, üç ay sonra oğul askere. Gelini kontrol etmek kayınpederin görevi. Gece gündüz gelini denetliyor (öyle ya çocukları yetiştiremiyen, cahil kalanada bir bekçi gerekli). Genç gelin bitişikdeki odada kalıyor. Eve giriş kapıları farklı.

Bir gece yarısı kayınpeder bahçeye çıkıyor, gelinin odasındaki lamba yanıyor! Pencerenin orasından burasında bakan kayınpeder, ne görsün, gelinin yatağında bir erkek. Hemen koşuyor, evde duvarda asılı tüfeği kapıp geliyor. Pencereden bir domuz kurşunu, adam kanlar içinde,“ oruspu“ gelinede bir fişek doldurmakla meşgul olan kayınpedere, bağırıp dışarı çıkan gelin, ne yaptın sen! Oğlunu vurdun diyor. Oğlu eve izinli gelmiş, gece yarısı rahatsız etmeyelim, diye babaya haber verilmiyor. Bunu duyan baba, eyvah, ben ne bok yedim. Tabi oğul gitti, kendisi hapise.

Kısadan hisse:

Şartlanmışlık, her zaman kendinin haklı olduğuna inanmak tehlikelidir, düşünmeyi önler. Yanlış tarafa yönlendirir

Eskiden beri var olan lanetli, kan davası pratiği, şimdi modern kin davasına dönüşmüş biz kürtlerde, kimse kimseyi af etmiyor. Kafalar karışık, gözler dumanlı, hedefe giden yol karanlık!

Şimdiye kadar sadece köy, şehir değiştirerek, önlemye başvurmuşlar bizim atalarımız kan davasını. En ünlü olanımız Yaşar Kemal’dir, kan davasından Van’i bırakıp Çukurovaya göçmüşler.

Ne yazık ki şimdiki kin davası devletleri, kıtaları değiştirmemize rağmen durduramıyoruz.

Atalarımızdan daha beceriksiz miyiz? Beynimiz mi küçülmüş?

En doğrusu zanederimki bu hayırsız mantaliteyi yok edecek erdemli insanlara sahip değiliz henüz!

Kürt milleti ve Fransız milletinden bir örnek vereyim. Bir gün iki Fransız çok kızgın şekilde biribirine bağırıyorlar o kadar yakınlarki burunlarının arasındaki mesafe bir karış uzunluğu geçmez. Biri gırtlağı çatlarcasına, bağırarak konuşuyor gözler birbirine dikilmiş diğeri dinliyor, o bitirince diğeri aynı hararetle bağırıyor öbürü dinliyor. Bir müdet sonra herbiri bir yöne gidiyor, her biri kendisinin haklı olduğuna inanarak

Buna seyirci olan bir Kürt’ün olayı anlatısını dinliyelim

„Vallahı o bağırışları ve kızgınlıklarını görünce dedimki burada mutlaka kan akar. Hiç biride elini kaldırmadan dönüp gittiler. Bizde olsa birkaç ölü ve yaralı olurdu“

Bize bir film gibi gelebilir, törelerine göre, geneli böyledir birkaç istisna hariç. Kızgında olsalar herkes fikrini söylüyor, biribirinide dinliyor. Belki yanılıyorum duygusu taşıyorlar. Bunun ismi fazilettir! Yücelik bunda saklıdır.

Dürüst olalım, uzağa gitmeye gerek yok tolerens söz konusu olunca. Türkler biribirkerine daha saygılı ve toleranslıdırlar bize göre. Türkiye partilerinde bir çok eğilimde oluşmuyor mu? Bu gün AK partide en faşistinden komünistine, laikinden, islamın değişik gruplardan oluşmamış mı? Adamlar her gün konuşuyor, gazeteciler onları dört kulak dinliyor, bir kaç ağzı bozuk hariç hakaretli küfür eden var m?. Edenlerden bazıları özür dilemiyor mu milyonlarca kişinin gözü önünde? Bunları neden örnek almıyoruz?

Bu çok eleştirdiğimiz Türkler bunu beceriyor. Kürtler beceremiyorsa, kim neye laik ise onu yaşıyor cümlesi tam yerinde bir söz değil mi?

O zaman bırakalım Kürt katili dediğimiz, Türkler, Araplar ve Fraslar, bizi mal gibi idare etsin, gürültü yapmamıza değmez.

Sizin sayın Öcalanı veya başka birini eleştirmenizi ben doğal karşılıyorum. Normal olmayan eleştirilerin hakaret düzeyine ulaşması. Siz diyebilirsinizki onlarda bana aynı şeyi yapıyor, Öcalan’ın teşkilatı tarafından tehdit ediliyorum. İşte esas sorun burdadır. Bunun sonu yok mu?. Bu tür olayları başka milletten olanlar nasıl hal etmişler? Onların bu yönünü örnek alamaz mıyız? Neden işi kin davasına dönüştürüyoruz?

Sayın Gülmüş benim sayın Öcalan’ı mihenk taşı olarak gösterdiğimi söylüyorsunuz. Benim yazdıklarım bazı tespitlerden ibaretti. Kimseyi etkilemem herkes kendi bildiği gibi karar verir. Diyorumki aklın yolu birdir. Zaman en iyi şahittir. Zamandan önce hareket etmek aceleciliktir.

Konu o ise ölçüde o olmalı inancındayım. Kabul edelim veya etmiyelim, bazı gerçeklerden uzaklaşma olmaz. Sayın Öcalan’ın fikirlerine siz ve başkalarının ne kadar karşı olama özgürlüğünüz varsa bana göre, diğerlerininde onu sevme, ona inanma özgürlükleri var. Size göre o bir diktatör olabilir, ama onu umut gibi gören, lider sayanların sayısı hiç, de az değil. Bunlara, cahiller diyebilen olur, ama inandırıcılığı şüphelidir.

Siz diyorsunuzki sayın Öcalan’ın yaptıklarını, konuştuklarını, elekten geçirip, tefle çalacağım, PKK bana çok çektirdi. Doğru olabilir. Ama şimdi de bende aynısını ona yapacağım demek, kin davası gibi bir şey olmaz mı?. Bu tür mantık yürüyüşü Kürtlere ne kazandırır ki?

Değişik isimlerle Öcalan’a karşı çok ağır yazılar yazdım, tepki almadım, diyorsunuz, ama Şükrü Gülmüş olarak yazınca çok tepki alıyorum, diyorsunuz. Bu karşılıklı inatlaşmaya örnek değil mi? Basabaş, dişedış anlayışı kime ne kazandırır ? Hiç kimseye, hiç bir şey !

Keşke şimdi yöntem değişse, seven de sevmiyen de eleştirilerini ve sevgilerini ölçülü yapsa, bu kin davası yok olsa.

Ha birde diyorsunuzkı, Öcalan’ın Ergenekon’la ilişkileri olmuştur, yanı haindir. Açık söylüyeyim bunun hiç sakıncası yok, eğer faydalanmışsa; keşke bütün „hainlerimiz“ böyle olsa. Öcalan’a göre sizin „Alman ajanlığınız“ da beni rahatsız etmez. Ajanlık yapma düzeyini gelmiş yüzlerce Kürdümüz olsa iyi yoldayız demektir.

Eleştiri yapıyorum diye “Hain, yalaka, satılmış, ajan, kaypak, uşak vs…vs. gibi hayırsız kelimeleri Kürtlerin lügatlından ebediyen silmek gereklidir.

8. ci Paris Üniversitesinde Prof. Dr. Didier Le Saout ile berabar yazdığımız Öcalan ve PKK isimli kitabımıza PKK’nın ne tepkileri olduğunu soruyorsunuz. Tepkisizlikleri oldu desek daha doğru olur.

Bazı yöneticileri bilimsel olduğunu, büyük bir çalışma olduğunu kabul ettiler. Hatta Özgür Politikada kitapla ilgi birde ropörtaj çıktı. Sonrada başka yöneticiler her ne hikmetse kitaba soğuk durdular. Ben tavırsızlıklarını önemli bir ölçüde tarafsız, açık, militan olmayan bir çalışma olması ve onların kitap sevmemezliklerine bağlıyorum.

Ben bunlardan iki kişiye şöyle bir şey dediğimi hatırlıyorum “Eğer sayın Öcalan sizin bu davranışınızı görürse sizi iyi bir haşlar, bu kitabın değerini bilmediğiniz için“. Zaman kimin doğru söylediğini tespit edecek.

Zaten biz yazınca, beğenilsin veya rededilsin diye bir amacımız yoktu. Kitabımız tarafsız ve bilimsel bir yapıttır.

İşimiz, zor sorumluluğumuz ağır, mademki Kürtlerinde diğer halklar gibi iyi yaşamaya laikler diyorsak, farklı görüşlere rağmen barış ve kardeşlik içinde yaşayan diğer halkları neden örnek almıyalım? Biraz hırsını gemlemek başeğmek değildir.

Kan ve kin davalarını geride bırakma medeni cesaretine sahip olalım. Gururumuzu biraz törpülemenin tam zamanıdır.

Aslında şimdi Kürtler için en verimli zamandır. Yağ var, ün var beraber helva yapmaya mahkumuz.

Sağlıklar dileğimile.

Selamlar

9 Mayıs 08