Cemiller

Cemil Neden Cuma Oldu?

Ben bu sefer iki Cemil aldım karşıma. İkisini de gayet iyi tanırım. Bir Elazığ/Kebanlı, diğeri Mardin/Gercüşlü. Elazığ/Kebanlı/Cuma kod adlı Cemil Bayık’ı tanımayan mı kaldı? En az Eefendisi Robinson kadar tanınır. Robinson Ada’da, Cuma dağda. Bu sevda yaman sevda.

Ben bu sefer iki Cemil aldım karşıma. İkisini de gayet iyi tanırım. Bir Elazığ/Kebanlı, diğeri Mardin/Gercüşlü. Elazığ/Kebanlı/Cuma kod adlı Cemil Bayık’ı tanımayan mı kaldı? En az Eefendisi Robinson kadar tanınır. Robinson Ada’da, Cuma dağda. Bu sevda yaman sevda.

Sahi Robinson/Cuma ve Ada dedim de... Geçenlerde sayın Neşe Düzel Emine Ayna ile bir ropörtaj yapmıştı. Orda dikkatimi bir konu çekmişti. Emine hanım, istek ve talepleri arsında bir grubun İmralı Adası’ne gideceğini ve bunu Cumhurbaşkanı Abdullah Gülê iletiklerini söylemişti. Ve sanırım Neşe Hanım burayı atlamıştı. Sormamıştı.

Acaba, diyorum; Emine Hanım bize kimlerin gideceğini söyler mi?
Bunların içinde Cuma/Cemil Bayık da var mı?
Madem Robinson orda. Ada bomboş duruyor ve son olarak Robinson görüşmelerde ‘Örgütü artık burdan yönetemiyorum’ diyordu. Oraya gidecekler arasında Cuma da varsa iyi olur hem Robinson’un işleri kolaylaşır hem de bu ‘Tecrit Cezası’ hikayesi de biter.

Neyse canım bana ne?
Ama Cemil ce Cuma ismi geçince hatırlatayım dedim.
Yoksa üstüme vazife mi? Ben aslında iki Cemil’i anlatacaktım.

Birinci Cemil, yani Cuma’yı geçiyorum. Sadece bir hatırlatma yaptım. Bizim Cemil Efetürk’e gelelim.
Efetürk, ne efedir ne de Türk.
O halis muhlis bir Kürddür. Gercüşlüdür. Benim 1978’li yıllarımda Kızıltepe’de Mardin Eğitim Enstitüsünde okuyordu. Sert mizaçlı ve haşin bakışlıydı. Bizim dönemde radikal kanattandı. ‘Yabancılar Dışarı!.. Bürokratlar bizi yönetemez!.. Kulaklarımızı pas tuttu. Eylemsizlik var’ diyen grubun içindeydi. Zaza Şeyho, Abdullah Kıran,H.K. ve M.A.E.  bir kaç kişilik grup vardı. Zaza tırpana geldi, Abdullah Kıran da vuruldu, Cemil Efetürk de ‘sabıkalı’lar arasına girdi.

Öcalan’ın bölgeye müdahelesine ve yaptığı toplantılarda da, aşağıya inmedi. Aslında durumun farkında değildi.
 
*
Bürokratlar dedikleri ben, Şemso ve Ferhat’tı.
Çünkü benim dışımdaki iki arkadaş hala görevlerini devam ettiriyorlardı. Bir gün onlarla toplantı yaptım. Onlara ‘Eğer sözünüz bana ise, buyrun siz görev alın. Ben bir başka bölgeye giderim. Ama yapmıyor ve bana engel çıkarıyorsanız da bu haksızlıktır’ dedim. Bana tümü ‘Hoca biz seni bilir ve saygı duyarız. Sözümüzün sahipleri kendilerini biliyor’ dediler. Ve açık bir şekilde hedeflerimizi ortaya koyduk. ‘Birini biz, birini siz vurun. Biz de o zaman kim iş yapıyor görelim,’ dedik.

İlk eylemde şoför olarak yer alan Şemso tırstı. Ama ondan sonraki hedefler bir bir vuruldu.
Onlara sıra gelince; yelkenleri indirdiler. Ve teslim oldular. Sonra tırpan hareketi... Her birinin başına binbir bela geldi. Ben bölgeden çıktım. Sonrasını bilmem.

Ama Cemil Efetürk’ün son akibetini duyduğumda yüreğim parçalandı.
Duran Kalkan’a yalvarıp yakarıyormuş. Çoluk çocuğu perişanmış. Onların yanına gitmek istiyormuş. Buna karşın Duran ise ‘Hayır!.. Olmaz. Onlar buraya gelsin. Bu yakın köylerde yerleşsin ve yaşasınlar’ diyormuş.

Sahi bu Duran Kalkan nereli?
Anası, babası, ailesi hakkında bilgisi olan var mı?
Bu başçavuş kılıklı Türkçü adam nedir? Necidir. Belki bana onlaraca buna benzer olay anlatıldı. Ben hep bu adamı merak ettim. Cemil Bayık’ı, hatta Öcalan’ın ailesini biliyorum ama bu bir sır.

Kimşlerine göre; Adananın fellahlarından... Karaisalı.
Kimi Karslı..
Kimi Türkiyeli diyor.
Biacaip adam. Ve bence bu adamı Kürdler tanımalı. Bu kadar keskin ve emir üstüne emir yağdıranı bilme hakkımız yok mu?

Sen ne dersin Cuma Cemil?
Zaten Cemil Efetürk gitti. Hemde nerde, nasıl ve neşekilde gittiğini bilmeden. Bir mezarı da yok. Acaba, eşi, çoluk çocuğu ne oldu.

Ya sabır...
Geçen gün bir bayan gördüm. Ayaküstü sigara mollasında söyleştik. Ve ne oldu biliyor musunuz?
Kadın, Mehmet Karasungur’un eşinin arkadaşı çıktı. Ben durumlarını sordum.
-Hiç sorma abi.. Durumu fena...
-Nasıl kötü bişey mi oldu? Bir çocuğu vardı Mehmed’in adı Brusk’tu. O nasıl?
-İyi. Baya büyüdü. Ama adı artık Brusk değil. Murat.
-Neden böyle oldu?
-Eşi artık eski hiç bir şeyi anmak ve anısamak istemiyor. Çünkü bugüne kadar kimse sormamış onları.
-Öyle mi? Sen selamımı söyle. Ben bir insan olarak onun bir istemi olursa, karşılamaya hazırım. Bir de Brusk-Murat’ı çok merak ediyorum. Çünkü Mehmet benim komutanımdı. Beraberdik bir ara Hilvan-Siverek’de...
-Öyle mi? Bak buna çok sevindim. İnanın her tarafım heyacandan titredi. Ben eşine adınızı söyler ve telefonunuzu verecem.

İşte böyle...
Kim kime dumduma bir yaşam bizimkisi...
Nereye elimi atsam bir yaram kanıyor.
Ama ben yaralarımla da olsa yaşayacağım.
Buna mecbur ve mahkumum. Bu da benim payıma düştü.

Emrin olur hayat.
O ki yaşıyoruz...

6 Mayıs 08