Doktor Sirac’ın Başkanı var mı?

Bir yıl önceydi. Üç kişiydik. Bir Yunan lokantasında yemek yiyor, uzo içiyorduk.

Yanımdaki iki değerli Kürd’ün Palo’lu olduğunu söylersem Sirac Kekuyan daha iyi anlar. Bu iki arkadaşım çok çok eskiden, Sirac’ın KDP yıllarını çok iyi biliyorlardı.

Yani benim daha genç ve KDP yi hiç bilmediğim zamanlarmış.

Sirac'ın Elazığ, Bingöl ve Palo ilişkilerinde, KDP yapılanmalarını epey anlatıp şimdi geldiği yer ile karşılaştırıp epey güldüler. Hiç yeri yokken bütün gücüyle marş söylemesi, hiç yeri yokken savaş ilan etmesi gibi halleri hep saman alevi gibi yükselip aniden bitiyormuş. 

Sonra da Diyarbakır Cezaevindeki Sirac’ı anlattı bazı eski Diyarbakır sakinleri. Meğer Türk istiklal marşını okuyamayan Kürd tutsaklara kızıyor, kendisinin nasıl notalarıyla ve eksiksiz okuduğuyla övünüyor, Esat Oktay’dan aferin alıyormuş.

“Öyle okunmaz be aşağılık herifler! Benim gibi okunur...”

İşte böyle bir Kürd’müş Diyarbakır’da. Yani Esad Oktay’ı “başkan” gören biri.

Sonra ne olmuş? Diyarbakır cezaevinden sonra epey bir uğraşarak Yunanistan üzerinden Avrupa’ya gelmiş. Bu yıllarında boş durmayıp rahmetli Mele Mistefa Berzani’yi yazmış.

Belki de hayatında yaptığı en hayırlı iş bu olmuş. Bu kitabı raflarımda duruyor.

Bu yıllarında PKK nin ölüm listesine girmiş. Köşe bucak kaçıyormuş. Hatta sığındığı ve “beni koruyun” diye yalvardığı insanların hepsi hayatta.

Bu yıllarından birinde Kürdistan başbakanı Mesud Berzani İsveç’te bir evi ziyarate gelmiş ve Sirac da burada bulunmuş. Sirac yalakalık sanatını göstererek yerlerde sürünerek Berzani’nin kahve içtiği fincanı almış ve ayağına kapanarak “hayatının en güzel armağanı” olarak sonuna kadar saklayacağına söz vermiş.

Mesud Berzani çok mu sevinmiş? Hayır.

O, yalaka hareketleri sevmediğini o anda belirtmiş ve Sirac’ı da uyarmış.

Sonra ne oldu?

Bir hokus pokusla ölüm listesinde olduğu PKK nin yazarı olmuş. Bu dönemde ben “cehennemin dört atlısı” adını koymuştum bunlara. Dördü de ölüm listesinden “PKK yazarı” olukları için. Diğer üçünün adını yazmaya değmez.

Biz sadece Sirac’ı söyleyelim.

Bu dönemde kaptığı köşesinde Abdullah’ı öve öve göklere çıkarıyor, daha önce ayaklarına kapandığı Berzani’ye küfür ve hakaret ediyor, Abdullah’ın “ikinci ağustos eylemliliği” dedikleri “birakujî” ye alkış çalıyordu.

Sonuç, beş bin Kürd ölümü!..

Behdinan, tarihinde hiç böyle kirli bir savaş, hiç böyle kalleş ölümler görmemişti.

Sirac burada taraf olmuş, Kürd ölümleri üzerinden rant sağlamaya çalışıyordu. Kürd kanı aktıkça ona yazma ilhamları geliyordu.

Bir Zap Cumhuriyeti kurup diğerini yıkıyordu. Sırf Abdullah sevinsin diye ne yazılar yazıp ne Şam ziyaretleri yapıyordu bir bilseniz.

İşte bütün bu siciliyle Kürd cephesinde bütün kredisini tüketmiştir Doktor Sirac. Artık ayağına kapanacak, “başkan” diyeceği biri kalmamıştır. Ama arayıp “Karayılan”ı bulmuştur ve belki tutar diye bir mektup yazmıştır.

Çünkü Sirac “başkan”sız duramamaktadır.

Onun kendi sayfasındaki bir yazısını buraya asınca çatacak, küfredecek biri çıkmıştır. Üstelik Şükrü Gülmüş’ün bir ölüm listesi de yoktur. Hal böyle olunca yazısını asmış, bir takım molozlara Nasname’yi ve Şükrü Gülmüş’ü küfrettirdikten sonra egosunu tatmin etmiştir.

Palo’lu iki değerli Kürd’ün anlattığı 35 yıl önceki Sirac’da hiç bir şey değişmemiştir. Ne geçmişini, ne de geleceğini hesaplamıyan Sirac, rahmetli Kürd savaşçısı Abdulhamit’ten aldığı mirası çok küçük hesaplarla çar çur etmiştir.

Bütün başkanları tükettiğinden Sirac komedi sohbetlerimizin konusudur artık, ciddiye alınır yanı yoktur. Öye de kalacaktır. Bu yaşından sonra bu Doktor iflah olmaz...

Bedran Bêdilî

2 Mayıs 08