Bizde Böyle Okur Yorumu Manşet Olur!..

Dedemin Asası; Musa'nın On Emiridir (Gülmüş)

Sayın Musa E..'ye teşekkür ediyoruz. Ve tüm Yorumcu Okurlarımızın da aynı düzeye gelmelerini temenni ediyoruz. 'Beni yıkmayan her eleştiri, güçlendirir' gerçeği bizim temel prensibimizdir. Ve iddia ediyoruz. Nasname; er veya geç, yeni bir dil, yeni bir yaklaşım ve geçmişten çok önemli dersler çıkaracaktır. Yaşanan 30 yıllık -iyisi ve kötüsüyle- bir tarihimiz var. Bu bizim tarihimizdir. Bu tarihi eleğe vuracağız. Arkadaşlarım bana üç ay izin verseler bu Tarihin Eleği'ni yazacağım. Selam ve devamla. Nas-Edi

Musa E .. 12 Sep, 2008 01:41:51

İç Sorunların Tartışılması!

Sayın Berzan Boti, büyük bir medeni cesaret örneği göstererek “iç sorunlarını“ tartışmaya açti. Bu tarz insanların gelişme evrelerinin ileri bir boyutunu oluşturuyor. Bunu oturtmak ve özümsemek kolay bir tutum değildir. Böylesi bir adım atma istemi bana hayli ilginç geldi. Gelecek toplumların iktidarlaşma biçimlerinin nüvelerini böylesi demokratik adımlarla büyütüp insanlık hanesine armağan edilmiş bir kültüre dönüstürdükçe yönetme ve yönetilme arasındaki açi gittikçe kapanmış olur. Böylece insanın kendi yeteneklerinin farkındalığıyla özgürlügünde zorunluluk alanına hapsedilmeside tarih olmadan çıkıp, insanlığın doğa ile savaşına dönüşmesini gelecek nesiller yaşamış olurlar.

Doğal olarak “özgür Bireyler Topluluğu“ şiarıyla ortaya çıkan Nasname bir kurumlaşmaya ihtiyaç duyacaktir. Yaşanan sınıflı toplumda bunu yadsıma anlayışı hareket birliğini ortadan kaldırıyor.“Kanarya Sevenler Derneği“ bile bir yönetim kuruluna gereksinim duyar. İş bölümünün atomlarına kadar ayrıştığı bu sistemde belirsiz ve görevlerin netleşmediği bir kurumu yürütmek mümkün gözükmemektedir. Bir çok organizasyon katı merkeziyetçiliğe karşı her şeyi kendiliğindenciliğe terk eden anlayışlara savrulurken, süreç içinde o kurumların yok olduklarına tarih çokça tanıklık etmiştir.

Okuduğum ve izlediğim kadarıyla, Nasname yönetmeye dönük bir kurumlaşmaya ihtiyaç duymaktadır. Şükrü hoca hep“tek başına“ olmaktan yakınıp durmaktadır. Sırtına binen yükün ağırlığı altında ezilmemek için, bağırıp durmaktadır. Bu görevi paylaşmak içın çalmadık kapı bırakmamakta. Ki görev paylaşımları uzmanlaşmayı bilginin ayrı merkezlerde toplanıp tasnif edilmesini sağlayıp, birbirinden kopuk bilgilerin daha sağlıklı aktarimini sağlayacağı gerçekliği gözardı edilemez.

Ben de son günlerde tartışmaya açılan sorunlara ilişkin görüşlerimi açıklama ihtiyacı duyuyorum. Sanırım bu tartışma Yazarlarla sınırlı değildir. Okurların katılımı da daha sağlıklı tartışma olanağı sağlar. Diştan gözlemcilerin objektif bakma özellikleri daha gelişkindir. Sırtlarında yumurta kefesi taşımadıkları için krala çıplaksin deme cüretinden kaçınmazlar.

Okur arkadaşlardan biri,“Nasname de sorunlar yoktur“ diyor. Bu görüş bana pek gerçekçi gelmiyor. İnsanların yaşadığı her yerde sorunlar vardır. Sorunsuz yaşam, karşıtını yadsıdığı için, karşıtı olmayan seyin kendisi de yoktur anlamına gelir. Burda önemli olan, sorunun varlığı yokluğu değildir, sorunu çözmeye dönük yaklaşımdır. Doğru ele alırsan sorun aşılır ilerde yeni sorunlar çikar, onlara da yeni çözümler üretirsin. Yanlış ele alırsan sorunlar büyür çözüm şansını yitirir. Toplumun en küçük ve en örgütlü birimi ailedir. Aile de bile anne baba arasında, anne baba ile çocuklar arasında, çocukların kendi aralarında sorunlar yaşanmaktadır.

Yanlış tarzın iticiliğini burda ayrıntılı tartışmanın anlamı yoktur. Bu konuda herkesin yaşadığı deneyimler, kendine yetmektedir. Yalnız son yaşanan değerli Yazar Harun Tak’in“ara verme“ istemine ilişkin bir kaç noktaya değinme ihtiyacı duyuyorum.

Harun Tak, yaşanmış öykülerinden birini daha yazarken,“yazmaya yazacağı kitaptan dolayı ara vereceğini“ belirtti. Bunun üzerine bazı okurlar, o güzelim öykülerden yoksun kalmanın hüznünü yazarken, bazıları da bunu Nasname’ye yüklenme gerekçesi yaptı. Hedef tahtası yine Şükrü Hoca’ oldu. Kısaca olay kişiselleştirildi.

Böylesi yaklaşımlar doğru değildir.Bağımsız Kürdistan fikrine sahip tüm bireylerin tutumu ayrıştırmaktan çok birleştirmeye dönük olmalıdır. Devletleşememenin sıkıntılarını toplum olarak yaşamaktan kendimizi kurtaramıyoruz. Doğru olmayan yöntemler geliştiriyoruz. Bizim dışımızdakilerine vurarak kendimizi var etme hastalığı bizi sarmış, bundan arınmayı becerme yetisine sahip olamıyoruz.

Harun Tak, bir kaç noktada önemli eleştiriler yaptı, bunlar doğal ve olması gereken eleştirilerdir. İçeriğine katılıp katılmamak önemli değildir. Bu yön ayrı bir sorundur. Sorun olan eleştirinin yerindeliği ve zamanlamasıdır. Sanırım Harun Tak’in eleştirisi de zamansız bir döneme denk geldi. Bir de,“eleştiri hakkımdan feragat ediyorum“ söylemi işin tuzu-biberi oldu. Yanı,“daha söyleyeceğim çok şey var, söylemiyorum kalsın“havası oluştu. Niyetinin bu olmadığı yazı daha derinlikli bakılınca anlaşılıyor. Nasname’de görev alamadığı içın elini taşın altına koymayanlardan kendini saydığından, eleştiri hakkını da kendinde görmüyor, diye değerlendirmek bence daha doğrudur.

Bizler, dalgali denizler gibiyiz. Anlik parlamalar sonucu köpükler saçip sahildeki kayalari kamçilayan sulari andiriyoruz. Her vuruşta kenmizden bir parçayi kaybetmeyi çok seviyoruz.

Şükrü Hoca, yine her zamanki tez canlılığını devreye koyup Ruken ve Resul’a verdiği yanıtta Harun Tak’a hoş olmayan bir üslupla yanıt verdi. Yazdığı son iki yazıda kendini düzeltti. Umarım bu nahoş tutum son bulur, Nasname okurları da sevdiği yazarına tekrar kavuşur.

Selam ve saygılar.