Keşkenin Tohumu

Demirel hep aynı Demirel

Keşke Süleyman Demirel konuşsa demiyeceğiz. Çünkü yanıbaşımızda olan İT ve arkadaşı bu İstanbul sürecinin en iyi tanığı. Öcalan bu insanlara daha o zaman… Yani 1975’lerde parti kurmayı teklif etmiş ve İT’nin arkadaşı hemen teşisini koymuş. ‚Abi bu ajan!.. Bunu vuralım’ demiş. Ama İT ‚Hayır!.. Bırak kalsın. Biz vursak bu devlet başkasını çıkarır’ demiş. Demek bu oyun oynanacaktı.

Nasname/Yorum

Sevgili meslekdaşım Necdet Pekmezci ile uzun bir zamandan beri; ne yazışıyor ne görüşüyordum. Ben her zamanki işlerimle meşguldüm. Ama bilirdim ki; Pekmezci de aynı yaraya vuran, neşter/kalemiyle bir yerlere dokunuyor. Harıl harıl çalışıyor.

Nitekim yanılmadım.
Ve bana -ikimiz de, iki halkı da- Kürdü ve Türküyle, tüm coğrafyayı bağlayacak bir gordion düğümünü çözecek çalışmasını tanıtımını gönderdi. Aslını da hemen istedim. Postala Necdet dedim Postala!.. Kim varsa bu Ergenekon’dan postala!..

Ve tanıtım yazısında bir şey dikkatimi çekti. Süleyman Demirel’in KEŞKE’si. Bir daha verelim.

‘Demirel, “Keşke Tuzluçayır’da öldürülseydi”
 
Süleyman Demirel, 40 yıla yakın Türk siyasetinde var, hala da etkisini sürdürüyor. Muhtıra, darbe gördü. 7 kere gitti sekiz kere geldi. Son olarak Çankaya Köşkü’nden Güniz Sokağa döndü.
12 Mart muhtırasından canı yananlardan biri de Süleyman Demirel. Her aklına geldikçe, canını sıkan bir olgu muhtıra. İktidardan uzaklaştırılmasının acısını bir türlü unutamadı, unutturmadı. Asılanlar, işkenceden geçenler, sakat kalanlar, öldürülenler unutuldu ama Demirel, 12 Mart’ı bir türlü unutmadı.
Abdullah Öcalan’ın 12 Mart muhtırasından sonra yükselen grafiğini de yakından bilen bir isim Demirel. 1980 yılların sonunda Süleyman Demirel’den çok Abdullah Öcalan ve PKK konuşuluyordu. Güniz Sokak her zamanki gibi hareketliydi. Demirel, alelade konuklarını büyük salonda ağırlıyordu. Sır paylaşmak istediklerini ise hemen karşısında bulunan küçük odada konuk ediyordu.
1989 yılında küçük odanın sadece bir tek konuğu vardı. Demirel, bu şahsı karşısına aldı ve uzun uzun PKK’nın eylemlerinden ve ülkeye verdiği zararlardan söz etti.  Konuşmasının sonunda ise ağzındaki baklayı açığa çıkardı:
“Abdullah Öcalan’ın İstanbul’dan Ankara’ya gelmesine keşke izin verilmeseydi. O zamanlar Dev-Genç’i bölmek için böyle bir yol izlendi… Kürt gençlerini Marksistlerin elinden kurtarmak ve Dev-Genç bölünmek istendi. Bunda başarılı olundu olunmasına ama Abdullah Öcalan yağdan kıl çeker gibi kaydı gitti. Keşke Tuzluçayır’da öldürülseydi!”

Öyle mi?
Bence öyle değil. Keşkenin tohumu insanlıkla beraber ekilmiş ama daha yeşermedi. Keşkesiz yaşamlar gerek bize.

Keşke Süleyman Demirel konuşsa demiyeceğiz.
Çünkü yanıbaşımızda olan İT ve arkadaşı bu İstanbul sürecinin en iyi tanığı. Öcalan bu insanlara daha o zaman… Yani 1975’lerde parti kurmayı teklif etmiş ve İT’nin arkadaşı hemen teşisini koymuş. ‚Abi bu ajan!.. Bunu vuralım’ demiş. Ama İT ‚Hayır!.. Bırak kalsın. Biz vursak bu devlet başkasını çıkarır’ demiş. Demek bu oyun oynanacaktı.

Ama heyhat ki ne heyhat…
Nice ocaklar söndü. Nice dağ parçası gömdük toprağa.
Ve bana İT: ‘İşte biz de ona bir Özgür Kürdistan’la cevap verdik.’
Tabi Güney Kürdistan’I kastettiğini biliyordum. Ama gerçekten öyle mi oldu?

Şu hikayeyi; keşkesiz ve herkesin analayacağı şekilde anlatır mı bize?
Demirel asla konuşmaz. O devletinin yeminli bekçisi..

Gelin artık keşkesiz konuşalım.
Ve salt dost sohbetlerinde kalmasın bunlar.
Ne dersiniz?
Kimseyi zorlamaya hakkımız yok. Lakin hatırlatmak görevimiz.
Selam ve keşkesiz yaşamlar dileğiyle.
Nas-Edi