reşid rûken güncesinden Hasankeyf ve Dicle İzlenimleri

Bir değişim şarttı hep aynı güzergâhta giden şu yaşamımda. İçimdeki şoför sıkılmaya başlıyordu artık. Hep aynı yollar, aynı sollanmalar, aynı bardaklarda sadece koyuluğu değişen sözde çaylar…
Ne kuru muhabbet içinde olduğum yılların arkadaşlıkları ne de sinema gişesinde bekleştiğim kızlar zevk veriyordu. Hep aynı sonla bitiyordu çünkü çıkıştaki yorumlarım.
Sokağın başında bekleyen sümüğü burnundaki çocuk sıkıldı; elinde poşetleriyle babası ha geldi ha gelecek. Evet, o çocuktu beynimde oynanan anlamsız oyunlara komiklikler yükleyen, büyüyor muydu ne kerata?
—Uyan, uyan!
—Ne var?
—Kalk kalk seni çok seveceğin bir yere götüreceğim.
O kadar uykusuzdum ki nereye sorusunu sormaya bile üşendim. Gözlerimdeki çapak kurumasın da uykuma devam edeyim diye düşündüm. Düşünmemle dalışa geçmem bir oldu.
Karanlık her taraf, bir ip geriyorum beyazın en canlı tonundan, cambaz oluyorum; cesaretli ama uyuşuk.
Uyuyorum. Dakikalar ne kadar da uzuyor o tatlılığıyla. Uyuyorum, ip uzuyor, yine uyuyorum.
O da ne! Sırtımda gezinen de ne? Ha şimdi hissettim. Bu sefer annemin eli… Biliyordum onun dokunuşunu; hep böyle yapar dokunup yavaştan sallardı beni, birkaç kez salladıktan sonra keskin sesini duyacağımı bildiğim için açardım gözlerimi.
—Kalk oğlum hadi dayın seni bekliyor. Köye gitmeyecek misin onunla?
—Sabahın köründe mi annecim beklesinler biraz.
—A tembel oğlum! Sen uyurken kaç hayat başlıyor bilmez misin? Tabi bilmezsin senin gibilerinin bildiği tek şey rüyalarda gezinmek.
Evet, bu diyalogda ilgimi çeken bir kelime olmuştu(köy)
Beni heyecanlandırabilecek bir kelime ilk defa güneşin doğuş anına denk geliyordu. Bu saatlerde genellikle horuldamalarımdan kelimeler oluşturmaya çalışırdım. Ama bu sefer farklı bir güdü vardı bende. Pınarın başında ayaklarım sudayken birden parmaklarımda beliren koşma isteği kaynağa doğru.
İşine geç kalmış ve gitmese kovulacakmış gibi, bir işçinin can havliyle fırladım yataktan.
—Söyle dayıma geliyorum
Lavaboda ellerimi yıkarken şeytanın beni yatağa doğru çekmek istediğini hisseder gibiydim. Avucumu su doldurup yüzümü yıkadım. Saçlarımı ıslattım, aman bu sefer jöle sürmeyeyim hem köyde pek de işe yarayacağını sanmıyorum.
    Nasıl olmuş da bu kadar seri olabilmiştim. Oysaki vedalaşmam o kadar hüzünlü olurdu ki yatakla. Hayatımda ani kararlarım olmuştur ama bunları savururken bu denli cömert olmamıştım. Bu seferki ağızdan çıkmadan önce yataktan fırlamıştı. En zayıf anımda en geçersiz sebepler… Avuç dolusu su…
Köyün beni bu kadar heyecanlandıracağı aklımın en tenha ucundan bile geçmezdi.