Festivale Gidecekler Rehber Bröşürü

Temmuz Ayındayız. 14 Temmuz'u unutmadık!...

Bu yazı 1995 yılında Nasname Editörü Şükrü Gülmüş tarafından yazlımış ve Kürdistan Report'da (Almanca) yayınlanmış ve daha sonra Fransızca ve İngilizce'ye de çevrilmiştir. 11 yıldan beri Mazlum Doğan adı kullanılarak O'na için peşkeş çekiliyor. Pek sormak gerekmez mi? Mazlum nerde, neden ve niçin öldü, diye bizim bildiğimiz Mazlum tüm ısrarlara rağmen Kürdistan'a 'Güney Doğu' demedi ve nice işkenceyi sırf bu sözcük için çekti.

Dört Ayrı Dilde Diyarbakır Cezaevleri
Ve Direnişleri
 
Türkçe
 
 BİR...İKİ...ÜÇ...
 
Bir iki üç...
Bir; ilkin ilki,başlangıcın temelidir.
Iki; nicelin nitele dönüşümü,ölüm ile yaşamın, kazanma ve yitirme ortamının oluşumudur.Yengi ve yenilgi bir finiştir.Güçlüler, haksızda olsa, haklı ve mazlumun ensesine indirir kılıcını.
 
Tarih durmak nedir bilmez. Rotatifler durmadan çalışıyor!..
 
Darba bir; Deniz Baykal adında eylemci bir genç, Menderes”in yakasına yapışıyor.”Demokrasi istiyorum demokrasi!..” diye haykırıyor.Baykal”ın Menderes”in yakasına yapışması yeterli görülmüyor.Onun Türkiye”yi “Küçük Amerika”  yapma istemi, hülyası kursağında kalıyor.
 
Darbeler kansız, ilahlar kurbansız yaşayamazlar!..
 
Menderes”in yakası alınarak,”yakasız gömlek”le kalıyor.Yassı Ada…Gülünç bir yarılama…Demirel”in ihanetçi suskunluğu, karekteristik özelliği. Hipokrat yeminli doktorlar “asılmasında bir sakınca yoktur” fetvasını veriyor.
Vuruş bir; şalgam koparılır gibi kesilen üç baş!..
Iki; Mart ayı bir darbeler ayı oluyor.
Bu bir finiştir. Ve her finiş yeni bir başlangıçtır.
Üç ;karşı-devrim kendi başını yiyor, cellat intikam yemini ediyor.
 
Karşı-devrimin varlık nedeni kardır.Açlığa dayanmaz.
Bundan dolayı anasını beş pula satar,yavrusunu bile yer.
 
Dünya yekpare devrim iklimine girmişti.Devrimler, peş peşe darbelerini vuruyordu.Bolşevik Devrimi dünyamızı on gün boyunca bir beşik gibi sallamıştı.Gezegenimiz yepyeni bir çehre kazanıyordu.Devrim dalgası Latin Amerika `dan, Hin-i çin `e bir kutuptan bir diğer kutuba  yayılıyordu.Burjuvazi,işgalci güçler,hazan yaprağı misali sararıp tiril tiril titriyorlardı.Devrim güçleri,maddi-manevi bir somut güce sahip oluyorlardı.Bu devrim iklimine Türkiye de dahil olmuştu.O da bu gezegenin bir parçasıydı.Bir önemli farklılığı vardı diğer devletlerden.Hiç birinin lideri ` Bir Türk Dünyaya Bedeldir ` dememiş, buna cürret etmemiştir.Hitler bile `zavallı´ olurdu bu şiara karşı. Örencisi onu sollamıştı.Bir diğer özellikse ; TC `nin varlık mayasında asker vardır.Tek güç,erk ve tartışılmaz, dokunulmaz, hesap sorulmaz erk.
 
Türkiye Devrimci Gençlik Hareketi ve önderleri, daha harekete girişmeden askeri darbe kalkanına çarpmışlardı. Yiğitçe direndiler ama tarihsel yenilgilerine bir yenisini katmaktan ileri gidemediler.Onlar için ; çılgın,deli,yiğitçe dövüştüler ama yenildiler » dedi tarih çaresiz.
Hasan Mutlucan »ının tok sesi, « kahramanlık türkülerine » postal sesleri, tank paletlerinin şangırtısı müzik oldu. »Ankara/çankaya »da vurdular beni/Ölmeden mezara koydular beni »
 
Kana kan,intikamm !..
Menderes,Zorlu ve Polatkan“a karşın
Üç kurban,üç bükülmeyen, eğilmeyen fidan
Inan,Deniz,Aslan!..
 
Bir, iki, üç...
Bir darbe, iki darbe,üç darbe!..
Üçüncü darbede, üçyüz küsuratlı vuruşlar
Ölen devrimci, ölümsüz devrimcidir.
Uslanmaz bir özgürlük düşçüsü, zaptedilmez isyancıdır.
Ve geriye kalanlar ricatçıdır.
 
Her il ve ilçe bir fabrika yerine
Her il ve ilçeye bir tutsakhane
“Allahın dediği olur” yerine
“Amerika”nın dediği olur levhaları asıldı.
Kürdistan baştan başa zindana çevrildi.
 
*
 
Cezaevi,dam,mahpushane,tutukevi,tutsakhane,zindan ve zindanlarin adları ne olursa olsun, ne konursa konsun yaşamın içerdeki yanı işkencedir.Kalınan yerse;tutsakların zorunlu ikametgahları işkencehanelerdir. Yemenlere gerek kalmadı.Girenlerin pek nadir sağ döndükleri yerlerdir cezaevleri.Pilot bölgelerse;
 
Ankara“da Mamak!..
Istanbul”da Metris!..
Kürdistan”daysa Diyarbakır 2. Nolu zindanı
 
Yaşlısı genciyle,küçüğü büyüğüyle,yoksulu zenginiyle,ili ilçesiyle Kürdistan mahsara altında.Bir bağbozumu tufanını yaşıyordu.Bir general bozuntusu baklayı çıkarmıştı ağzından; “Buraya Istanbul kanunları işlemez ve uygulanmaz!..Öyle bir yapacaksın ki, değil insan, değil canlı, bir tek ot bile yeşermeyecek.”
 
Bir:Ankara”da Mamak çok hafif geldi darbecilere.Küçük vuruşların yarısı bile boşa geldi.Türkiye”nin kitlesel en büyük oluşumu ve hareketi sayılan DEV-YOL teslimiyet bayrağını göndere çekmişti bile.Devrimciliği ayaklar altına aldı. “Karıştır/barıştır” teranesiyle,Faşistlerle el ele, kol kola,soktu.Pozlar verildi.  Gazeteler manşet attı.Davanın daha başından kimileri çark ederek,çıkarlarını sağlama bağladı.Kendileriyle düşman arasına bir mesafe koymadılar.Onların her zaman bir geriye dönüş köprüleri oldu.Limanda demirli gemileri her zaman hazır bekledi.
 
Iki:Istanbul Sağmalcılar; her zaman Denizlerin geleneğine bağli kaldı. Bir direniş odağı oldu.Direniş bayrakları elden ele dolaştı.Ölümün kucağında kızıl karanfiller her zaman açtı.Bu en güzel duruş, Diayarbakır”a  en içten selamdı.
 
Üç:Diyarbakır Zindanı…Diyarbakır nice zalimin zülmüne, tikranın diktasına,sultanın istilasına maruz kaldı? Kürdistan halkı bunun sayısını unuttu ama acısını asla unutmadı.Ve bu halkın cesur evlatları; bu acıyı bilinçli bir isyan ve intikama dönüştürmesini bildi. Merga Ahmet”te şeyh Sait ve ellibir arkadaşı günlerce darağaçlarında sallandırıldı. Bu bir ibret vesikasının surat-i hakikatiydi.Kürt insanı kıçlarının üstünde bunu izledi.Ama şimdi eller yana düşmüş.Umudu, öfkesini bilemiş.Yumruklarını sıkarak,dişini canına takmış.Gözlerinde çaresizlik yok.Bir fırtının ön haberini bekliyor.
 
Diyarbakır bir direnme noktası.Mert ile namerdin,hain ile kahramanın savaş alanı.Insan sarrafhaneleri işkencehaneler…çırılçıplak zoruna karşı,bir yürek ve pırıl pırıl bir bilinçle direnmeleriyle bir tarihtir.Bir yanda devrim, bir yanda karşı-devrim temsilcileri…Bir tarafta her türden imkan, araç ve gereçle donanmış, öte yandan bir elde yürek, bir elde inançtan başka hiç bir şeyleri olmayan insanlar.Eşitsiz bir savaş…Kara ve Kızıl Eylülün kapışması…
 
Bir…Iki…Üç…
 
Bir; Newroz”la çağdaş Kawa »laşan Mazlum Doğan
Iki; Gözlerinin maviliğinde martılarin yıkandığı,
Yüreklerini elleriyle ateşe tutan Ferhat Kurtay…
Dört özgecan, dörtlerin ateşle gerdek gecesi
Üç; Durmuş Pirimiz
Akif Yılmaz, Ali çiçek
Kızıl yıldızımız !…
 
*
Tarihin rotifleri durmadan çalışıyor.Onsekiz puntoya sürmanşet !..
 
BIR :21 Mart. 1982 Zindanın mayalanmış karanlığını delen Newroz, »Teslimiyet ihanete, direniş zafere götürür » şiarının  mimarı Mazlum Doğan…
IKI : 18 Mayıs 1982 Mazlum »un Newroz çöpleriyle bedenlerini tutuşturan DÖRT ÖZGECAN, Dörtlerin tarihle buluşma gecesi, ateş halayında kol kola,yürek yüreğe, Necmi ÖNEN, Mahmut ZENGIN, ve Eşref ANYIK.
ÜC : 14 Temmuz 1982 Büyük Ölüm Orucu, ölümlerin en zoru, en onurlusu, Bastille »den Diyarbakır“a Viva!..
 
Ölümleri anlatılmaz,
Siirlerini yazacak şair bulunmaz,
Arkalarından destan yazılmaz,
„Uğruna ölecek kadar yaşamı seviyoruz“
Siarlarını çözecek mahir ortaya çıkmaz!..
Ya susalım o zaman ya da bir gezegen boyu
Türküye duralım onlar için.
„Küçükten görmedim ana kucağı...
Hasta düştüm de gelmedin
Bari can verende gel...“
 
*
Bir, iki, üç...
Bir çöp, iki çöp, üç çöp..
Eğilirsem ölümü öp Newroz
Yüreklerin bozkırına bir kıvılcımdır gidişim.
 
YÜREKLER AHRAZ,MANTIK IFLAS ETTI DIYARBAKIR ZINDANINDA
 
Diyarbakır, yanlız kavunu/karpuzu, puşuları, Anzelha Bahçeleri ve karataşlarıyla ünlenmedi.Bunlar, Kürdistan Devrimci hareketinin ve başkaldırılarından çok öncelerindeydi.
Diyarbakır, zindanları, kurulan darağaçlarıyla, Hançepek pexwaslarıyla (Lümpen proletaryası), Awa suse (Meyan kökü) , kırıxları ve ciletçileriyle tanınırdı.
12 Mart, Diyarbakır Yargılamaları ciddi bir çıkış yapamadı.Istenen sesi vermekten uzak kaldı.şeyh Saitlerin ardılları, intikam alıcıları olamadılar. Kürt halkının gizli öfkesini deşemediler.Yazıp çizerek, Doğan Güzel“in Kırıxlarıyla eşleştiler.
Her ile bir cezaevi yerine; Diyarbakır”a beş tane yaptılar.
 
1 Nolu Askeri Cezaevi: Askeri suçluların kaldığı yerdir.Askerde işlenen suçlar ayrı askeri mahkemelerde ve onların kaldığı yerlerde ayrıydı. Onlar siyasi ve adli tutuklular arasında kalmıyorlardı.
2 Nolu: Esas olarak adli suçlular için yapılmıştı. Genel  kapasitesi 1800 kişiydi.E Tipi bir cezaeviydi.Ancak 12 Eylül Darbesi ve tutuklanmamaların artmasından dolayı buraya da el konuldu. Önce yarı yarıya düşünülmüştü.Ama bundanda vazgeçildi. Ve ilerde tüm siyasi tutsakların konulacağı ünlü 2 Nolu olacaktı.
3 Nolu: (Istikam cezaevi) adını da istikam taburundan alıyordu. Istikam taburunun içindeydi.Eski ve elverişsiz bir binadan ibaretti.Içine tika basa siyasi tutsak doldurulmuştu.
4 Nolu: Buraya da önceleri 2 nolu deniyordu.Yine askeriye içindeydi. 1 noludan hemen sonra gelirdi.Burada Ferhat Kurtay ve PKK“nin önemli bir kaç şahsiyeti kalıyordu. Ama cezaevi Ferhat“in kaldığı yer olarak biliniyordu.
5 Nolu: 4 noluyla aynı istikametteydi. Burası aslında esas askeri cezaevidir. Daha 1872“lerden beri siyasi tutsaklar buralara konurdu. Hatta Ibrahim Kaypakkaya bile burda işkence görüp öldürülmüştü.Burada 71 ve 72“nin en ünlü isimleri kaldı. Son zamanlardaysa; PKK liderlerinden Mehmet Hayri DURMUS, Mazlum DOGAN ve PKK“nin bazı önemli kadroları kalıyorlardı.
6 Nolu: Bunu nerdeyse unutuyordum.Diyarbakır şehrinin içinde, adli mahkumlar kalıyordu. Sanırım bunu da Diyarbakır cezaevleri içinde saymak gerekir.Cünkü başka isim ve sıfatı yok.
 
12 Eylül, darbeler içinde en faşizan karekterli olanıdır.En çok kana doymayanıdır.Solu hallaç pamuğu gibi savurmuştur.Asıl gücünü, azgın dişlerini Kürdistan Devrimcilerine saklamıştı.Değil Kürdistan gibi bir ülkede muhaliflerine musamaha etmesi,karşısında „ben insanım „ diyecek bir fert dahi istemiyordu.Ya biaat ya teslim olmak!...Ya da ölümlerden ölüm beğen!..Bu dünya denilen gezegene bir kara leke oldular.Koskocaman insanlık alemi bile bu pervasızlık karşısinda sadece izleyici kaldılar.Insanlığın da yüzüne bir Kürdistan şark çıbanı aybı düştü.Katliamlar dizisi...Üç, beş, onla yetinmedi.Katlettiklerini besmelesiz, törensiz, boldozer kepçeleriyle gömdüler.Insan mezbahalarında köpekler bayram etti.Ağızlarında,insan eli/kolu,bacağı ve başı taşıdılar inlerine.
Bu pervasızlık karşısında; KD“leri ricat taktiğine başvurdular.Düşmanın zoruna karşı koymak için daha güçlü bir zor gerekliydi.Serhattan bınhetlere geçtiler.Suriye bir tranplen tahtası, Lübnan geçici bir iskan, Filistinlilerle birlikte yaşam..Askeri, teknik eğitim ve öğretim...
 
En önemlisiyse; ölümün alınıp Kürdistan“da sıradanlaştırılması..Her günkü işler derekesine indirgenmesiydi.Filistin gerillası gerileme dönemine girerken; PKK/HRK (Hezen Rızgariya Kürdistan) gerillası tarih sahnesine çıkıyordu.“Bir parça özgür vatan toprağının küçük maketi“ Bekaa“da yeniden savaşmaya bileniyorlardı.
Dışarda olmanın başlı başına avantajları vardı.Altarnatifler çok.Elinde silahın,ülkenin özgürlük kaleleri dağlarında,ülkende,halkının içindasin.En zor durumdaysa, ricata başvurma olanağın var.Peki ya içerde olanlar? Tutsak düşenler?Her türden baskı ve işkenceye, bir tek ellerinde inançlarıyla ne yapabilirlerdi? Tutsak olmak da doğal ama vatan içinde vatansız,vatan içinde tutsak olmak dile getirilmez bir ayrı dert değil miydi?
 
Diyarbakır,Kürdistan“a başkentlik, paytahtlık etmişti.Simdi de tutsaklar için bir işkence merkezi,ihanetin dayatılma noktası,pilot bölgesi oluyordu.Türkiye ve Kürdistan illerinden PKK“lı tutsaklar burada toplatıldı.Elazığ grubu,artı Sahin Dönmez ve çömezleriyle tanınıyordu.Bir ihanet mayası, direnmenin deryasına  bulaştırılmak isteniyordu.Elazığ grubu 75 kişilik bir mevcutla geldi.Ilk „hoşgeldin“ dayak fasılından sonra ancak beş kişi direnmeye karar verdi.
Cuntanın bu sadece küçük bir dayatmalarıydı.Daha gerçek proğram uygulamaya konulmamıştı.Bu hazırlık safhasıydı.Onlara göre önemli olan dışardakilerdi.Içerdekiler, çantada keklikti nasıl olsa.
PKK Ana Davası bir kaç büyük gruptan oluşuyordu.1800 mevcutlu cezaevine 2500 insan doldurulmuştu.Dört duvarla çevrili her yere bir koğuş numarası verilmişti.35 ve 36. koğuşlara müşahadiyeler deniyordu.Oysa buralar hücreydi.Dört katlı, her katta on hücre vardı.Bir beton ranza,tuvaletle beraber 2,5x1,5 metrekareden oluşuyordu.Buralara bir kişi konduğu gibi,sayı bazen 50“ye bile çıkarılıyordu.
Cuntanın ilk dayatmalarına 8-15 günlük bir Açlık Greviyle yanıt verildi.Baskılarla beraber, PKK“nin önderleri,kadroları ve kararlı sempatizanları bu hücrelere alındı.Fiili direniş yedi aya yakın bir zaman sürdü.Bu süre zarfında,mahkemeye çıkmak,avukat ve ziyaretçilerle görüşmek yasaktı.Dünyadan ilişki koparıldı.35 v3 36. koğuşların diğer tutsaklarla ilişki kurmalari engellendi.Fiili direniş içinde Kemal Pir önderliğinde 43 günlük bir ölüm orucu vardı.Günler arttıkça TC“nin zindan yetkililerinin de paçaları ateş aldı.En sonunda „anlaşma“ sağlandı.Üç madde kabul edildi.
 
1-Subay ve assubaylar geldiğinde ayağa kalkılacak. Onlara komutanım denecek.
2- Haftada iki sefer istiklal marşı okunacak.
3-Sayımlar nizami yapılacak.
Buna karşın maddi ve manevi tüm ihtiyaçlar karşılanacak.Işkence ,baskı ve itirafa zorlanmaya son verilecek.Savunmayla ilgili tüm ihtiyaçlar karşılanacaktı. Evet, “karşılanacaktı”. Ama daha anlaşmanın mürekkebi kurumadan edilen tüm şeref, namus ve asker sözleri unutuldu.Kemal Pir bu durumu şu sözle açıklıyordu: “Bizim talihsizliklerimizden bir tanesi de,mert bir düşmanla karşı karşıya olmamamızdan kaynaklanıyor”
Diyarbakır”da yaşamak bile başlı başına işkence olmuştu.Işkenceler,baskılar,önceleri teslim almak içindi.Teslim almaya itiraf ekleniyordu.Itiraftan sonra pişmanlık ve nihayet insanlığın kusulması...Esat Oktay şöyle diyordu” Bir zaman gelecek, hiç biriniz dışarı çıkmak istameyeceksiniz.” Doğruydu. Söylediklerini yapmakla beraber insan yüzüne bakılacak hal olmazdı.
 
*
Böylesi bir yaşama “dur” diyen, kabullenmeyen, içine sindiremeyen Mazlum Doğan oluyordu.Herkesin tarihi unuttuğu bir zamanda; 21 Mart 1982 Newroz”unu beyinelere kazıttı.”Böyle yaşamak her gün ölmektir” diyerek, zulasında sakladığı üç kibrit çöpünü yakarak,zindanın mayalanmış karanlığının karnını deliyordu.Yıllarca sakladığı ipek kravatı ona hançer görevini görüyordu.Dumura uğramış beyinler, örümcek bağlamış korkunun tutsağı olmuş yürekler canlandı.Yaşama bir anlam, direnişe taze kan oluyordu.
Bu vuruşu yüreğinde ilk duyan Ferhat KURTAY oluyordu.Cünkü oya gibi işlenmiş ve planlanmış bir ölümle Mazlum”a ve Newroz”a selam duruyordu. Ateşin dili,direnişin ikinci kilometre taşları oluyorlardı.”Türk halkına sevgimiz,Sömürgeci,Faşistlere öfkemiz var” diyorlardı. Ateşin oratasında bağdaş kuran dört özgecan!..Yüreklerini közlerinde pişirip yoldaşlarına sundular.Bruno”nun ruhunu şad ettiler.Türküler söyleyip, ateşlerini söndürmek isteyenlere; “Ateşe su dökülmez.Devrimci bir eyleme böyle yaklaşılmaz!..Ateşi söndüren ihanetçidir.” Olayı inceleyen savcı tevlili ikrara gelir.”Bunlardaki yürek nasıl bir yürektir!” Bu, yenilgiyi kabullenmenin bir başka şekilde dile getirmedir.Evet, ölümü isteyerek, gülüp oynayarak giden insanların yürekleri nasıl bir yürek? Bunu hiç sömürgeciler anlayabilir mi?
 
Bir maraton şeklinde devam eden özgürlük koşusuydu bu. Mazlum, başlangıcın stratı oluyordu.Cağdaş Kawa“lık hakkını alırken, Kawa“yı çağa taşıyordu.Newroz“a yepyeni bir çehre ve anlam kazandırıyordu.
Ferhat önderliğiyle, dört özgecan, dörtlerin gecesinde karar kılıp ölümle bir zifaf yaşıyorlardı.Ateşin,güneşin ve tarihin şen çocukları,halkımızın kahramanları oluyorlardı.18 Mayıs“ta Mazlum“un yanındaki onurlu yerlerini alıyorlardı.
 
Durmuş,
Durmuş, durmuş da
Tatihin tam orta yerinde
Spartaküsçe bir kuvvetle Diyarbakır
Mahkeme salonunun Roma arenalarını aratmadığını
Haykırırcasına sözünü kılıçtan da keskin
Mahkeme hayetinin şerefsizlik locasına savuruyordu
“Artık söyliyeceğiniz hiç bir şey umrumda değil
Ülkemizde ellerinizi, kollarınızı sallayarak dolaşamayacaksınız!
Kayıtsız koşulsuz ölüme yatıyorum…
Daha önce devrimci bir eylemle yaşamına son veren arkadaşım Mazlum Doğan
En doğrusunu yaptı… »
 
Konuşmasını bitirip yerine döndüğünde, gözleri parıldıyordu. Yüzünde gülücükler çiçek çiçek açıyordu.
 
    « Başardık !.. Başardık !..Başardıkkk !… »
 
Mahkemeye koyu bir sesizlik hakim oldu.Duruşma hakimi konuşmak istedi.Konuşamadı.Ali Ciçek yerinden firladı.
-Ben de Hayri yoldaşın dediklerine katılıyorum. Konuşmak istiyorum !..
Ali oturur oturmaz ; bu kez Kemal Pir fırladı yerinden ;
-Ali Ciçek »in dediklerine katılıyorum. Bugünden itibaren ölüm orucuna başlıyorum.
Aylardır bu fırsatı kollayan Akif Yılmaz ; o günkü duruşma seremonisinde yoktu. O daha sonra cezaevinde ;
-Ben de Kemal yoldaşın dediklerine katılıyorum, diyecektir.
 
Gerilerden birisi daha fırladı:
-Ben de...
Onu bir başkası izledi,
-Ben de ben de…
 
Mahkeme heyeti apar-topar toplandı. Içeri kaçtı. “Ben de..Ben de..”leri dinleyecek mecalleri kalmamıştı.
TC, bu insanların ölmesini göze almıştı.Kürdistan“da ne PKK“den ne de bir başka hareketten hiç kimse idam edilmemişti.Oysa Türkiye“de kime sıra geldiyse, darağacını boyluyordu.Burda ise; asamadıklarını böyle hallediyordu TC.Ama Kemal Pir; „Bu devlet yetkililerinde aklın zerresi yok.Ölemizi istiyorlar.Oysa  ölümümüz,dirimizden daha büyük bir bela açacak başlarına“ diyordu.
 
Kanla, kurbanla besleniyordu cunta vampirleri. Ondan sonra da baskılar, ihanet dayatmaları devam etti.Ölüm orucunda bu kez Cemal Arat ve Orhan Keskin şehitler kervanına katılıyorlardı.“88“deki genel açlık grevinde Mehmet Emin Yavuz, bu maratonun son koşucusu oluyordu.“Ben gidiyorum.Sazımı bir başka arkadaşım çalsın.Ben susuyorum. O benim yerime konuşsun.” Vasiyetini  bırakıyordu.
 
Bir..iki…üç..
Bir eylem…iki eylem…üç eylem…
Her biri devrimimizin önemli kilometretaşları. Kazanmanın işareti; başbakan Özal tarafından teyidiydi. Diyarbakır zindanındaki küçük devrim pençinleniyordu.
 
15 Temmuz 1995
Lippstad
Şükrü Gülmüş
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Almanca
 
EINS...ZWEI...DREI!...
von Sükrü Gülmüs
 
Es ist außerordentlich schwer, über ihren Tod zu erzählen.
Es findet sich kein Dichter, der ein Gedicht darüber schreiben könnte.
Es ist zu schwer, ein Heldenepos über sie zu schreiben.
"Wir lieben das Leben so sehr, daß wir sogar dafür sterben."
Das war ihre Parole, die kein Meister in ein Gedicht fassen kann.
Wir müssen entweder schweigen oder für sie einen Gesang anstimmen,
der den ganzen Erdkreis erfüllt:
"Ich habe die Umarmung der Mutter nicht gering geschätzt..."-
"Als ich krank war, bist Du nicht gekommen, komme wenigstens, wenn ich jetzt sterbe..."
 
Eins... Zwei... Drei!...
Eins: Mazlum Dogan, der am Newroz zum modernen Kawa geworden ist.
Zwei: Der sich im Blau der Augen entzündende Mai, Ferhat Kurtay, der mit dem Feuer seines Herzens die Nacht entzündete ... und Necmi, Mahmut, Esref, die Vier, die jene Nacht zur Hochzeitsnacht des Widerstands machten.
Drei: Unser Durmus, unser Pir,
Akif Yilmaz, Ali Cicek,
unsere roten Sterne!...
Die Rotationsmaschinen der Geschichte arbeiten ohne Unterbrechung.
Eins: 21. März 1982. Der moderne Kawa, Mazlum Dogan, zerriß am Newroz die gärende Finsternis des Kerkers mit dem Kampfruf: "Die Kapitulation führt in den Verrat, der Widerstand führt zum Sieg!"...
Zwei: 18. Mai 1982. Die Nacht der Vier. Ergriffen von dem durch Mazlum mit Abfällen in seiner Zelle entfachten Newrozfeuer, zündeten Ferhat Kurtay, Necim Önen, Mahmut Zengin und Seref Anyik ihre Zelle und sich selbst aus Protest gegen die brutale Unterdrückung im Gefängnis Diyarbakir an.
Drei: 14. Juli 1982. Das große Todesfasten.
Der Tod auf die schwerste Weise und auf die würdigste Weise.
Ein Viva von der Bastille nach Diyarbakir!...
Es ist zu schwer, über ihren Tod zu erzählen.
Es findet sich kein Dichter, der ein Gedicht darüber schreiben könnte.
Es ist zu schwer, ein Heldenepos über sie zu schreiben.
"Wir lieben das Leben so sehr, daß wir sogar dafür sterben."
Das war ihre Parole, die kein Meister in ein Gedicht fassen kann.
Wir müssen entweder schweigen oder für sie einen Gesang anstimmen, der den ganzen Erdkreis erfüllt:
"Ich habe die Umarmung der Mutter nicht gering geschätzt..."-
"Als ich krank war, bist Du nicht gekommen, komme wenigstens, wenn ich jetzt sterbe..."
 
Eins...Zwei...Drei!...
Ein, zwei, drei Streichhölzer, die den Müll in der Zelle entzünden...
"Wenn ich schmelze, soll mein Tod das Newroz küssen,
mein Fortgehen wird ein Funke in der Steppe der Herzen sein!..."
 
2-DIE VERSTEINERUNG DER HERZEN UND DER BANKROTT DER LOGIK IN DEN KERKERN VON DIYARBAKIR
Diyarbakir ist nicht nur für seine Melonen und seine Stadtmauer berühmt. Das war die Stadt vor der Geburt der revolutionären Bewegung Kurdistans.
Diyarbakir ist berühmt-berüchtigt für die Kerker, die Galgen,..., das Lumpenproletariat und bekannt für Süßholz. Zur Zeit der Diyarbakir-Prozesse vom 12. März 1972 gab es noch keine richtige Initiative, alles war noch weit davon entfernt, die gewünschte Stimme zu verleihen. Die Enkel von Scheich Said konnten es noch nicht besser ausfechten. Sie konnten die im Geheimen gehütete Wut des kurdischen Volkes noch nicht zum Ausdruck bringen.
Der türkische Staat baute für jeden Bezirk ein Gefängnis, aber für Diyarbakir gleich fünf:
Das Militärgefängnis Nummer 1: Dort lagen nur verurteilte Soldaten, sie kamen nicht in die Gefängnisse mit normalen - also zivilen, sozialen und politischen - Gefangenen.
Das Gefängnis Nummer 2: Dieses neuerrichtete E-Typ-Gefängnis hat eine Grundkapazität von 1.800 Plätzen. Es wurde eigentlich für soziale Gefangene geplant. Doch mit dem kolonialfaschistischen Militärputsch vom 12. September 1980 bemächtigten sich die Militärs dieses Gefängnisses. Es wurde berühmt-berüchtigt, weil dort zunächst alle politischen Gefangenen zusammengeführt wurden. Es wurde zum Kerker Nummer 2.
Gefängnis Nummer 3: Es war ein altes, heruntergekommenes Gebäude auf dem Gelände einer Militäreinheit. Auch dort wurden Gefangene hineingepfercht wie Sardinen.
Das Gefängnis Nummer 4 - es wurde aber Nummer 2 genannt: Auch das befand sich auf militärischem Gelände und war ein altes, leerstehendes Gebäude. Dort waren über lange Zeit bestimmte Persönlichkeiten wie Ferhat Kurtay eingesperrt.
Das Gefängnis Nummer 5: Es lag auf dem gleichen Militärgelände und war Teil einer Kaserne. Dort wurde Ibrahim Kaypakkaya gefoltert und ermordet. Einige wichtige Kader wie Hayri Durmus und Mazlum Dogan waren dort lange Zeit gefangen.
Und Nummer 6: Das hätte ich fast vergessen, es ist das Gefängnis in der Stadt, in dem die"gewöhnlichen" Gefangenen waren, doch auch das müssen wir mit aufzählen.
Der 12. September, das war der Putsch, der den faschistischen Charakter am offensten zeigte. Unersättlich blutrünstig übertraf dieser Militärputsch alle vorangegangenen. Er zerpflückte die türkische Linke wie ein Baumwollknäuel. Doch seine Hauptkraft richtete sich gegen die Revolutionäre Kurdistans, denen er seine Zähne ins Fleisch schlug. Sie duldeten nicht nur keine Opposition, die von Kurdistan sprach, sondern noch nicht einmal ein Lebewesen, das auch nur wagte zu sagen: "Ich bin Mensch." Sie verlangten Huldigung und Kapitulation, oder man mußte sich mit dem schlimmsten Tod abfinden. ...Sie wurden zum schwarzen Schandfleck dieses wunderbaren Planeten. Und die riesige Menschheit blieb angesichts der Wunde Kurdistan in der beschämenden Zuschauerrolle. Eine Kette von Massakern. Die Ermordeten wurden ohne Gebet und Trauerfeier mit Bulldozern in Massengräbern verscharrt. In den Menschenschlachthäusern feierten die Hunde ein Fest, schleppten Menschenarme, Menschenbeine und Menschenköpfe im Maul davon.
Die Revolutionäre Kurdistans griffen angesichts dieser Unerbittlichkeit zur Rückzugstaktik.
Um sich dieser Gewalt des Feindes entgegenzusetzen, war eine stärkere revolutionäre Kraft notwendig. Sie gingen über die Grenze, Syrien war ein Sprungbrett, der Libanon eine vorübergehende Zuflucht. Das gemeinsame Leben mit den Palästinensern, die notwendige militärische und technische Ausbildung.
Das wichtigste war, daß in Kurdistan der Tod zur Normalität geworden war... Die alltägliche Arbeit war auf die vorhandene Stufe abgestimmt. Als für die palästinensische Guerilla die Phase ihres Rückmarsches begann, trat die kurdische Guerilla unter der Führung der PKK als Befreiungseinheiten Kurdistans (HRK) auf die Bühne der Geschichte. "Ein Modell für ein Stück freies Land." In der Bekaa-Ebene konnte man wieder kämpfen.
Im Ausland gab es bestimmte Vorteile. Es gab verschiedene Alternativen. Man hatte eine Waffe in der Hand. Die Festungen der Freiheit eines Landes sind die Berge und das Volk im Land. Doch unter den schlimmsten Bedingungen war der Rückzug ins Ausland notwendig. Und was wird unterdessen aus denen, die drinnen sind? Was wird aus den Gefangenen?... Was konnten sie mit ihren bloßen Händen, mit ihrem Bewußtsein und ihrem Herzen gegen die Folter und Unterdrückung jeder Art ausrichten? (Gefangengenommen zu werden ist schließlich nichts außergewöhnliches, aber noch mal anders ist es, wenn man in seinem eigenen Land zum Gefangenen der fremden Macht wird...)
3-Diyarbakir ist die Hauptstadt Kurdistans. Nun war es für die Gefangenen die Folterzentrale, das Zentrum, wo der Staat den Verrat verbreiten wollte, das Gebiet seines Pilotprojektes. Aus allen Bezirken Kurdistans und der Türkei wurden die PKK-Gefangenen dorthin gebracht. Die aus Elazig nach Diyarbakir verlegte Gruppe von Gefangenen machte dort gleich mit Sahin Dönmez und seinen Schülern Bekanntschaft. Zur ãBegrüßungã gab es Prügel. Sie wollten die neue Gruppe mit dem Virus des Verrats anstecken. Fünf Leute faßten den Beschluß, Widerstand zu leisten. Es war erst der Anfang der Angriffe der Junta. Ihr eigentliches Programm hatte noch gar nicht begonnen. Sie befanden sich noch in der Vorbereitungsphase. Ihrer Meinung nach war das wichtigste, die Leute draußen unter Kontrolle zu bringen, da sie glaubten, die Gefangenen schon in die Tasche gesteckt zu haben. Das PKK-Hauptverfahren war in mehrere Gruppen unterteilt: 2.500 Menschen befanden sich im Gefängnis. Sie teilten das Gefängnis in sogenannte Blocks ein, die aber eigentlich nur große Zellen waren, vierstöckig, in jedem Stockwerk mit zehn Zellen. Eine Betonpritsche maß mit der Toilette zusammen 2,5 Meter x 1,5 Meter. Da wurde ein Mensch eingesperrt, manchmal aber bis zu fünfzig.
Auf die ersten Angriffe der Junta wurde mit einem acht bis 15-tägigen Hungerstreik reagiert. Im Block 35 und 36 wurden die Führungskader und entschlossensten Sympathisanten der PKK eingesperrt. Der erste faktische Widerstand dauerte fast sieben Monate. Während dieser Zeit waren Besuche von Angehörigen und Anwälten und Teilnahme an den Gerichtsverhandlungen verboten. Die Verbindung zur Welt war abgeschnitten. Die Gefangenen der Zellen 35 und 36 hatten Kontaktverbot zu den anderen Gefangenen. Es gab ein von Kemal Pir angeführtes 43tägiges Todesfasten. Je länger das Todesfasten ging, desto brenzliger wurde die Lage der für die Gefängnisse Verantwortlichen. Schließlich wurde ein "Abkommenã getroffen. Drei Punkte wurden akzeptiert: 1. Wenn Offiziere kommen, müssen die Gefangenen aufstehen und sie mit "Mein Kommandantã ansprechen; 2. Zwei Mal in der Woche muß die türkische Nationalhymne gesungen werden; 3. Es werden reguläre Appelle durchgeführt. Dafür sollten die materiellen und ideellen Bedürfnisse der Gefangenen erfüllt werden, die Folter und Versuche, sie zu ãAbschwörernã zu machen, beendet und alle zur Verteidigung notwendigen Materialien beschafft werden können. Das wurde versprochen, aber noch bevor die Tinte auf dem Vertrag getrocknet war, waren alle "soldatischen Ehrenworte" wieder vergessen. Kemal Pir sagte: "Unser Pech ist, daß wir nicht einem mutigen Feind gegenüberstehen."
In Diyarbakir herrschte von Anfang bis Ende nur Folter. Die Folter und die Unterdrückung hatten zum Ziel, die Avantgarde zur Kapitulation zu bringen, sie dann zu "Abschwörernã zu machen und schließlich zu erreichen, daß sie Reue bekunden und von der Menschheit isoliert werden... Esat Oktay (1°) sagte: "Es wird die Zeit kommen, daß keiner von Euch mehr wünscht, herauszukommen." Sie wollten, daß die Gefangenen dann den Menschen nicht mehr ins Gesicht schauen können.
Der erste, der ein solches Leben nicht akzeptierte, der "Stop" sagte, der sich nicht einschüchtern ließ, war Mazlum Dogan. In einer Zeit, als jeder schon die Geschichte vergessen hatte, meißelte er das Newroz am 21. März 1982 in die Gehirne. Er sagte: "So zu leben bedeutet, jeden Tag zu sterben", entflammte mit den drei Streichhölzern, die er wie ein Geheimnis hütete, den Abfall in der Zelle und zerriß damit die gärende Finsternis in den Gefängnissen. Das Spinnennetz der Angst, das sich um die Herzen der Gefangenen gelegt hatte, wurde zerrissen, ihre Gehirne wurden wiederbelebt. Das Leben bekam einen Sinn, der Widerstand bekam frisches Blut.
Dann am 18. Mai die Vier, die sich in ihrer Zelle selbst verbrannten und die Finsternis zerrissen. Sie nahmen einen würdigen Platz neben Mazlum ein.
Als erster verspürte Ferhat Kurtay diesen Schlag in seinem Herzen, wurde zum zweiten Meilenstein des Feuers des Widerstands. Er plante ganz genau, wie er, zusammen mit drei Genossen, Mazlum und das Newrozfest grüßen wollte. Ferhat Kurtay sagte: "Wir bringen dem türkischen Volk Liebe, aber den türkischen Kolonialisten und Faschisten Haß entgegen." Sie haben ihre Herzen in den Flammen den Genossen dargeboten. Denen, die das Feuer löschen wollten, sagten sie: "Man gießt kein Wasser ins Feuer, das ist nicht die richtige Haltung gegenüber einer revolutionären Aktion. Das Feuer zu löschen ist Verrat..." Der Staatsanwalt, der die Untersuchung über den Vorfall leitete, negierte die Erklärung der Vier, die sich aus Protest selbst verbannt hatten. Er sagte: "Was müssen die für ein Herz gehabt haben?!"
4-Das war eine andere Form des Eingeständnisses ihrer Niederlage, die sie leugneten. Ja, was ist das für ein Herz, das bewußt und lachend in den Tod geht, welches Herz müssen solche Menschen besitzen?... Das werden die Kolonialisten wohl nie verstehen.
Es war ein Freiheitsmarathon. Mazlum gab das Startsignal. Er machte sich zum modernen Kawa und gab dem Newroz einen neuen Sinn und Inhalt.
 
14. Juli 1982
Hayri Durmus
"Es wurde gestoppt,
Gestoppt, gestoppt.
Mitten im Zentrum der Geschichte.
Spartakus mit seiner ganzen Kraft in Diyarbakir,
Der Gerichtssaal wie eine Römische Arena.
Das mit lauter Stimme gerufene Wort ist schärfer als das Schwert.
Die Unverschämtheit des Gerichts wird hinweggefegt.
Jetzt könnt ihr nichts mehr sagen,
Ihr werdet nicht mehr mit schlendernden Armen in Ruhe in unserem Land, wie es euch paßt,
herumlaufen können.
Ich gehe ohne Zögern in den Tod,
Ich schließe mich meinem Genossen Mazlum Dogan an, der
mit einer revolutionären Aktion sein Leben beendet und damit das einzig richtige getan hat."
 
Als er mit seiner Rede fertig war und an seinen Platz zurückkehrte, seine Augen glänzten und in seinem Gesicht lag ein Lächeln, war es, als öffnete sich eine Blume nach der anderen:
"Wir haben es geschafft!... Wir haben es geschafft, Kemal, geschafft!..."
Eine tiefe Stille legte sich über den Gerichtssaal. Der Richter wollte reden, da sprang Ali Cicek auf und rief: "Ich schließe mich dem Genossen Hayri an. Ich will sprechen..." Als er sich wieder setzte, stand Kemal Pir auf: "Ich schließe mich den Worten Ali Ciceks an. Ich trete ab sofort ins Todesfasten." Dann Akif Yilmaz, der seit Monaten auf eine solche Gelegenheit gewartet hatte: "Ich schließe mich auch den Worten des Genossen Kemal an und beginne mit dem Todesfasten." Dann standen immer mehr auf und sagten: "Ich auch...", "Ich auch..." Die Richter sprangen auf und verließen fluchtartig den Gerichtssaal. Sie hatten nicht die Kraft, sich noch mehr "Ich auch!" anzuhören.
5-Der türkische Staat hatte den Tod dieser Menschen ins Auge gefaßt. In Kurdistan wurden weder PKK-Gefangene noch Gefangene anderer Organisationen hingerichtet, während in der Türkei viele an den Galgen kamen. Die TR wollte die Gefangenen in Kurdistan, die sie nicht aufhängt, lebendig begraben. Kemal Pir erklärte: "Die Verantwortlichen dieses Staates haben kein Körnchen Verstand. Sie wollen, daß wir sterben, dabei wird ihnen unser Tod noch viel mehr Schwierigkeiten bereiten, als wenn wir leben."
Die Vampire der Junta nährten sich von dem Blut ihrer Opfer. Die Repression und die Versuche, den Gefangenen den Verrat aufzuzwingen, gingen weiter. Beim nächsten Todesfasten schlossen sich Cemal Arat und Orhan Keskin der Karawane der Märtyrer an. 1988 im großen Hungerstreik dann Mehmet Emin Yavuz, der bisher letzte Marathonläufer des Gefängniskampfes. Er sagte: "Ich gehe. Gebt meine Saz einem Genossen, er soll sie spielen, denn ich verstumme jetzt. Er soll an meiner Stelle spielen! "Eins...Zwei...Drei...
Eine Aktion, zwei Aktionen, drei Aktionen!..."
Eine jede ein wichtiger Meilenstein für die Revolution. Wie Ministerpräsident Özal sagte, im Kerker von Diyarbakir manifestierte sich eine kleine Revolution.
       -----***-----
1° Hauptmann Esat Oktay Yildirim war für die Durchführung der Folter verantwortlich. Bereits 1974 war er bei der Invasion Zyperns durch seine Greueltaten aufgefallen. 1987 wurde er in Istanbul von PKK-Militanten erschossen.
Ingilizce
ONE...TWO...THREE!...
 
from Sükrü Gülmüs
 
 
 
It participates extraordinarily heavy to tell about her/its/their death.
 
It is located no poet, who could write a poem about it.
 
It participates too heavy to write a hero-epic about her/it/them.
 
" We love the life so very much that we even die for it."
 
That was her/its/their slogan, that no master can set into a poem.
 
We must either be silent or must strike up a chant for her/it/them,
 
this the whole world filled:
 
" I have not estimated the embrace of the mother low..." -
 
" As I was sick, you have not come, comes at least, if I now die..."
 
 
 
One... Two... Three!...
 
One: Mazlum Dogan, that has turned at the Newroz into the modern Kawa.
 
Two: This itself in the blue of the eyes igniting May, Ferhat Kurtay, that ignited the night with the fire of his/its heart... and Necmi, Mahmut, Esref, that four, that did that night to the wedding-night of the resistance.
 
Three: Our Durmus, our Pir,
 
Akif Yilmaz, Ali Cicek,
 
our red stars!...
 
The rotation-machines of the history work without interruption.
 
One: 21. March 1982. The modern Kawa, Mazlum Dogan, tore the fermenting darkness of the prison with the battle cry at the Newroz: " The capitulation leads into the betrayal, the resistance leads to the victory!."..
 
Two: 18. May 1982. The night of the four. Seized from him/it through Mazlum with wastes in his/its cell of kindled Newrozfeuer, Ferhat Kurtay, Necim Önen, Mahmut zen-gin and Seref Anyik even fired her/its/their cell and itself Diyarbakir from protest against the brutal suppression in the prison.
 
Three: 14. July 1982. The big Todesfasten.
 
The death in the heaviest way and in the worthiest way.
 
A Viva of the Bastille after Diyarbakir!...
 
It participates too heavy to tell about her/its/their death.
 
It is located no poet, who could write a poem about it.
 
It participates too heavy to write a hero-epic about her/it/them.
 
" We love the life so very much that we even die for it."
 
That was her/its/their slogan, that no master can set into a poem.
 
We must either be silent or must strike up a chant, that fills the whole world, for her/it/them:
 
" I have not estimated the embrace of the mother low..." -
 
" As I was sick, you have not come, comes at least, if I now die..."
 
 
 
One...Two...Three!...
 
One, two, three matches, that ignites the garbage in the cell...
 
" If I melt, my death should kiss the Newroz,
 
my going away will be a spark in the steppe of the hearts!..."
 
 
THE PETRIFACTION OF THE HERZEN UND THE BANKRUPTCY OF THE LOGIC IN THE PRISONS OF DIYARBAKIR
 
Diyarbakir participates famous not only for his/its melons and his/its city wall. That was the city before the birth of the revolutionary movement Kurdistans.
 
Diyarbakir participates notorious for the prisons, that gallows..., the rag-proletariat and known for sweet-wood. To the time of the Diyarbakir-Prozesse of the 12. It still gave March 1972 no right initiative, everything was still removed far from it to lend the wished voice. The grandsons of Sheik Said could fight it not yet better. You/they could bring them/her/it in the intimate guarded temper of the Kurdish people to the expression not yet.
 
The Turkish state built a prison for each district, but for Diyarbakir immediately five:
 
The military-prison number 1: There, only doomed soldiers lay, they didn't come into the prisons with normal - therefore civilian, social and political - prisoners.
 
The prison number 2: This new-erected E-Typ-Gefängnis has a reason-capacity of 1.800 places. It was actually planned for social prisoners. However with the colonial-fascist military-putsch of the 12. September 1980 took hold the militaries of this prison. It became notorious because all political prisoners were brought together there at first. It became number 2 to the prison.
 
Prison number 3: It was an old, decrepit building on the terrain of a military-unit. Also there, prisoners were in-packed like sardines.
 
The prison number 4 - it was named number 2 however: Also this was on military terrain and was an old, empty building. There, certain personalities were locked up over long time like Ferhat Kurtay.
 
The prison number 5: It lay on the same military-terrain and was part of a barracks. There, Ibrahim Kaypakkaya was tortured and was murdered. Some important cadres like Hayri Durmus and Mazlum Dogan were long time caught there.
 
And number 6: I would almost have forgotten this, it participates the prison in the city in which die"gewöhnlichen " prisoners were, we must however also this with lists.
 
The 12. September, that was the putsch, that showed the fascist character the most frankly. This military-putsch surpassed all gone ahead insatiably bloodthirsty. He/it zerpflückte the Turkish left like one cotton-ball. However his/its main-strength was aimed at the revolutionaries Kurdistans, whom he/it beat his/its teeth into the meat. You/they tolerated not only no opposition, that spoke of Kurdistan, but not even a creature, who also dared only, to say,: " I participate human being." She/it demanded homage and capitulation, or one had to come to terms with the worst death. ...You/they turned into the black blot this wonderful planet. And the gigantic mankind remained Kurdistan in view of the wound in the shaming spectator-role. A chain of massacres. This murdered became verscharrts without prayer and funeral with bulldozers in mass-diggers. In the human-slaughterhouses, the dogs celebrated a party, human-poor, human-legs and human-heads towed in the mouth of it.
 
The revolutionary Kurdistans reached in view of this relentlessness for the retreat-tactic.
 
In order to counter this force of the enemy with itself, a stronger revolutionary strength was necessary. You/they went over the border, Syria was a springboard, the Lebanon a momentary refuge. The common life with the Palestinians, that necessary military and technical education.
 
The most important was that the death had turned in Kurdistan into the normality... The everyday work was adjusted to the existing step. As the phase of her/its/their retreat began for the Palestinian guerrilla, the Kurdish guerrilla kicked Kurdistans (HRK) on the stage of the history under the leadership of the PKK as liberation-units. " A model for one piece free country.They could fight " in the Bekaa-Ebene again.
 
In the foreign countries, there were certain advantages. There were different alternatives. They had a weapon in the hand. The fortresses of the freedom of a country participate the mountains and the people in the country. However under the worst conditions, the retreat was necessary into the foreign countries. And those turns into something meanwhile, the indoors participates? What becomes from the prisoners?... What did they can with her/its/their bare hands, lign* up with her/its/their consciousness and her/its/their heart against the torture and suppression of each type? To be captured, nothing finally participates exceptional, but it participates again different if one becomes in his/its own country to the prisoner of the foreign power...)
 
Diyarbakir participates the capital Kurdistans. Now it was the torture-headquarters, the center, for the prisoners where the state wanted to spread the betrayal, the area of his/its pilot-project. The PKK-Gefangenens were brought from all districts Kurdistans and Turkey there. This from Elazig after Diyarbakir of transferred group of prisoners did there equally with Sahin Dönmez and his/its students acquaintance. To the ãBegrüßungã, there were beatings. You/they wanted to infect the new group with the virus of the betrayal. Five people grasped the decision to do resistance. It was first the beginning of the attacks of the junta. Her/its/their actual program had still begun not at all. You/they were still in the preparation-phase. According to her/its/their opinion, the most important was to be brought the people under control outdoors since they believed already to have been the prisoners into the bag. The PKK-Hauptverfahren was subdivided into several groups: 2.500 people were in the prison. You/they divided the prison into so-called block that however actually only big cells were, four-story, in each floor with ten cells. A concrete-pallet measured 2,5 meters x with the toilet 1,5 meters together. There, a human being was locked up, sometimes however up to fifty.
 
To the first attacks of the junta, one reacted with an eight to 15-tägigen hunger-walkout. In the block 35 and 36 was locked up the leadership-cadres and most resolved sympathizers of the PKK. The first factual resistance lasted almost seven months. During this time, visits of members and lawyers and participation were prohibited at the proceedinges. The connection to the world was cut-off. The prisoners of the cells 35 and 36 had contact-prohibition to the other prisoners. There was a from Kemal Pir quoted 43tägiges Todesfastens. The longer the Todesfasten went, the the situation of this became responsible riskier for the prisons. Finally, a " Abkommenã was met. Three points were accepted: 1. If officers come, the prisoners must get up and they with " my Kommandantã are well received; 2. Two marks in the week, the Turkish national anthem must be sung; 3. Regular appeals are executed. The material and ideal needs of the prisoner should be filled for it, finishes the torture and attempts to do her/it/them to ãAbschwörernã and finished makings necessary to the defence obtains can become. This was promised, but still before the ink had dried on the contract, all " soldierly paroles " were forgotten again. Kemal Pir said: " Our bad luck participates that we don't face a courageous enemy."
 
In Diyarbakir, only torture prevailed from beginning until end. The torture and the suppression had to the goal to bring the avant-garde to the capitulation then to do her/it/them to " Abschwörernã and finally to reach that they express remorse and are insulated by the mankind... Esat Oktay (1°) said: The time will come that no one of you wishes more to come out." You/they wanted that the prisoners can then see the human being into the face no longer.
 
The first, that didn't accept such a life, this " stop " said, this itself didn't have intimidated, Mazlum Dogan was. In a time, as everyone had already forgotten the history, he/it chiselled the Newroz at the 21. March 1982 into the brains. He/it said: To live " so means, inflamed the waste in the cell every day to die " with the three matches, that he/it protected like a secret, and tore the fermenting darkness with it in the prisons. The cobweb of the fear, that had lain down about the hearts the prisoner, was torn, her/its/their brains were revived. The life got a sense, the resistance got fresh blood.
 
Then at the 18. May the four, that burned itself in her/its/their cell itself and tore the darkness. You/they earned a worthy place beside Mazlum.
 
Ferhat Kurtay perceived this hit as first in his/its heart, became to the second milestone of the fire of the resistance. He/it planned quite exactly, as he/it, together with three comrades, Mazlum and the Newrozfest wanted to greet. Ferhat Kurtay said: " We bring the Turkish people love, but the Turkish colonialist and Fascist Haß contrary to." You/they have offered her/its/their hearts the comrades in the flames. They said those, that the fire wanted to delete,: " One pours no water into the fire, that doesn't participate the right attitude opposite a revolutionary action. Betrayal participates to extinguish the fire..." The prosecuting attorney, who led the examination over the incident, negated the explanation of the four, that had even banished itself from protest. He/it said: " What must this have had for a heart?!"
Another form of the acknowledgment of her/its/their defeat, that they denied, was 4-Das. Yes, what participates this for a heart, that goes consciously and laughing into the death, which heart must such people possess?... The colonialists will probably understand this never.
It was a freedom-marathon. Mazlum gave the start-signal. He/it started to the modern Kawa and gave the Newroz a new sense and content.
 
14. July 1982
Hayri Durmus
" It was stopped,
Stopped, stopped.
Middles in the center of the history.
Spartakus with his/its whole strength in Diyarbakir,
The courtroom like a Roman arena.
The word called as well loud voice participates sharper than the sword.
The insolence of the court is away-swept.
Now, you can say nothing more,
You become with strolling arms in silence in our country no longer as it is convenient for you,
can wander around.
I go without hesitancy into the death,
I join my comrade Mazlum Dogan, this
with a revolutionary action his/its life the only right finishes and does with it."
 
As he/it was ready with his/its speech and came back at his/its place, his/its eyes shone and in his/its face, a smile lay, it was as a flower would open after the other:
" We have made it!... We have made it, Kemal, managed!..."
A deep silence lay down over the courtroom. The judge wanted to talk, there jumped up Ali Cicek and called: " I join the comrade Hayri. I want to speak..." As he/it sat down again, Kemal Pir got up: " I join the words Ali Ciceks. I immediately exit into the Todesfasten." Then Akif Yilmaz, that had waited for such an opportunity for months,: " I join also the words of the comrade Kemal and begin with the Todesfasten." Then rose more and more and said: " I also...", " I also..." The judges jumped up and left the courtroom hastily. You/they didn't have the strength, itself even more " I also!, to listen to.
5-Der Turkish finery had grasped the death of these people into the eye. In Kurdistan, PKK-Gefangenes were neither executed other organizations still prisoner while much came in Turkey to the gallows. The TR wanted to bury the prisoners in Kurdistan, that she/it doesn't hang up. Kemal Pir explained: " The responsible of this state have no granule mind. You/they want, that we die, our death will make ready them even much more difficulties with it, as if we live."
The vampires of the junta fed from the blood of her/its/their victims. The repression and the attempts to force the betrayal upon the prisoner continued. Cemal Arats and Orhan Keskin of the caravan of the martyrs joined with the next Todesfasten. 1988 in the big hunger-strike then Mehmet Emin Yavuz, that until now last marathon-runners of the prison-fight. He/it said: " I go. Gives my Saz to a comrade, he/it should play her/it/them, because I now fall silent. He/it should play at my place! " One...Two...Three...
An action, two actions, three actions!..."
One everyone an important milestone for the revolution. How Prime minister Özal said, in the prison of Diyarbakir, a small revolution manifested itself.
         ---***---
1° captains Esat Oktay Yildirim was responsible for the transaction of the torture. Already 1974, he/it had attracted attention with the invasion of Cyprus through his/its atrocities. 1987, he/it was shot in Istanbul of PKK-Militanten.
 
 
Fransızca
 
1-UN...DEUX...TROIS!...
de Sükrü Gülmüs
 
Il est extraordinairement difficile de raconter de sa/leur mort.
Il se trouve aucun poète qui pourrait écrire un poème sur ça.
Il est trop difficile d'écrire un Heldenepos sur elle.
" Nous aimons si tellement la vie que nous mourions même pour cela."
C'était son/leur mot d'ordre qu'aucun maître ne peut saisir dans un poème.
Nous devons nous taire ou ou devons orchestrer un chant pour elle,
ceci tout le globe rempli:
" Je n'ai pas estimé petit l'embrassade de la mère...",
" Quand j'étais malade, tu n'es pas venu, vient au moins, si je meurs maintenant..."
 
Un... Deux... Trois!...
Un: Mazlum Dogan, qui est devenu au Newroz le Kawa moderne.
Deux: Ceci se dans le bleu des yeux le mai enflammant, Ferhat Kurtay, qui a enflammé la nuit avec le feu de son coeur... et Necmi, Mahmut, Esref, que quatre, qui ont fait la nuit de mariage de la résistance de cette nuit.
Trois: Notre Durmus, notre Pir,
Akif Yilmaz, Ali Cicek,
nos étoiles rouges!...
Les machines de rotation de l'histoire travaillent sans l'interruption.
Un: 21. Le mars 1982. Le Kawa moderne, Mazlum Dogan, a déchiré l'obscurité fermentant du cachot avec le cri de bataille au Newroz: " La capitulation mène dans la trahison, la résistance mène à la victoire!."..
Deux: 18. Le mai 1982. La nuit des quatre. Touché de lui par Mazlum avec les déchets dans sa cellule de Newrozfeuer allumé, Ferhat Kurtay, Necim Önen, Mahmut gin de zen et Seref Anyik ont allumé sa/leur cellule et soi-même de la protestation contre l'oppression brutale dans la prison Diyarbakir.
Trois: 14. Le juillet 1982. Le grand jeûne de décès.
La mort de la façon la plus difficile et de la façon la plus digne.
Un Viva de la Bastille après Diyarbakir!...
Il est trop difficile de raconter de sa/leur mort.
Il se trouve aucun poète qui pourrait écrire un poème sur ça.
Il est trop difficile d'écrire un Heldenepos sur elle.
" Nous aimons si tellement la vie que nous mourions même pour cela."
C'était son/leur mot d'ordre qu'aucun maître ne peut saisir dans un poème.
Nous devons nous taire ou ou devons orchestrer un chant qui remplit tout le globe pour elle:
" Je n'ai pas estimé petit l'embrassade de la mère...",
" Quand j'étais malade, tu n'es pas venu, vient au moins, si je meurs maintenant..."
 
Un...Deux...Trois!...
Un, deux, trois allumettes, qui enflamme les ordure dans la cellule...
" Si je me liquéfie, ma mort devrait embrasser le Newroz,
une étincelle sera ma part dans la steppe des coeurs!..."
 
LES 2-DIE FOSSILES DE LES COEURS ET LA FAILLITE DE LA LOGIQUE DANS LES CACHOTS DE DIYARBAKIR
Diyarbakir est célèbre pas seulement pour ses melons et son mur d'enceinte. C'était la ville devant la naissance du mouvement révolutionnaire de Kurdistan.
Diyarbakir est tristement célèbre pour les cachots, les potences..., le prolétariat de chiffon et connu pour réglisse. Au temps du Diyarbakir-Prozesse du 12. Il y n'a pas encore eu de mars 1972 une initiative correcte, tout était encore éloigné loin de ça à prêter la voix voulue. Les petits-fils du Cheikh Said ne pouvaient pas le disputer mieux. Vous ne pouviez pas encore porter ceci/ceux-ci dans la rage se garder et secrète du peuple kurde à l'expression.
L'état turc a bâti une prison, mais pour Diyarbakir comme cinq, pour chaque district:
La prison de militaire numéro 1: Là, des soldats seulement condamné étaient, ils ne sont pas venus dans les prisons avec normal, ainsi civil, social et politique, prisonniers.
La prison numéro 2: Celui-ci d'E-Typ-Gefängnis nouveau-installé a une capacité de raison de 1.Les 800 places. Il a été projeté proprement pour les prisonniers sociaux. Mais avec le putsch colonial-fasciste du 12. Septembre 1980 est emparé celui/ceux de militaire de cette prison de soi. Il devenait tristement célèbre parce que tout ce qui est prisonniers politiques ont été réunis avant tout là. Il devenait le numéro 2 le cachot.
La prison numéro 3: Il était un vieux, déchu bâtiment sur le terrain d'une unité militaire. Aussi là, des prisonniers ont été dedans-parqués comme sardines.
La prison numéro 4, il a été appelé mais le numéro 2: Aussi ça s'est trouvé sur le terrain militaire et était un vieux, vacant bâtiment. Là, des personnalités déterminées étaient enfermées sur long temps comme Ferhat Kurtay.
La prison numéro 5: Il était sur le même terrain de militaire et était partie d'une caserne. Là, Ibrahim Kaypakkaya a été torturé et a &eacut