Nurettin Demirtaş'dan Bildirici'ye Yanıt (!)

İtiraz Ediyorum...Susma Hakımı Kullanıyorum (Bildirici)

Bu sayın Bildirici beni yazmış... Ya durumumu bilmiyor ya da bildiği halde işkeme-i kubradan atıyor. Olur. Atmak da marifet. Ama haybeden atmak hoş değil. Karavana, karavana der gibi yalan yalan derler, sayın Bildirici!...

Bu sayın Bildirici beni yazmış... Ya durumumu bilmiyor ya da bildiği halde işkembe-i kubradan atıyor. Olur. Atmak da marifet. Ama haybeden atmak hoş değil. Karavana, karavana der gibi yalan yalan derler, sayın Bildirici!...

Ben derdimden mi PKK’li oldum.
Bu ülkede doğan her Kürd potansiyel olarak ya PKK’li ya TC’li olacak. Bu ülkede temel olarak iki takım var. Burda anayasa da iki maddeleli.

Madde 1. Komutan daima haklıdır.
Madde ll. Komutan haksız olduğu zaman 1. maddaye baş vurulur.
Geriye ne kaldı?

Sıfır elde sıfır!..
Her yol 1. maddeye çıkar. 1. Madde de hem devlete, hem örgüte aynı kapıya varır. Askerlikte komutan, örgütte şef haklıdır.

Evet PKK’li oldum.
Yakalandım. Yıllarca Eğitim çalışmalarına katıldım. Av-Görleri okudum. Hiç unutmam bir defasında Heval Sabri eğitim çalışması yapıyordu. Konu Erkeği Öldürmek kitabında Zeki Müren konusuydu. Orda ‘Hepimizin Zeki Mürenleşmesini öneriyordu başkanımız. Hiç birimiz bir şey diyemedik. Sıradan bir yurtsever, bunu sordu.
 

-Heval benim aklım almıyor. Zeki Müren ne yapmış ki biz Zeki Müren gibi olalım, dedi.

Sabri (OK) heval sarardı, bozardı ve bu konuyu geçelim, dedi. Ama yurtsever diretiyordu.
 

-Bu konu çok önemli heval, nasıl geçelim, diyordu.

Bilenler geçiyor, bilmeyenler diretiyordu. Yine bir cahil adam başımıza bela oluyordu(!)

Sabri Heval çıktı. Peki nereye gitti heval Bildirici?
 

-Utanma utanma söyle! Askere değil mi?

Ama bana gime, dediler. Rapor çıkardılar. Beni DTP’nin başına müffetiş olarak atadılar. Gittim. Oldum. Oldum ama çok zorlandık. Bu sefer ben yine hevallime bağlıydım. O askere gitmişti. O rapor almamıştı. Kim ona kim git, demişti? Yo bu sefer yanıtını ben vermeyeceğim. Sen ver. Sayın Bil diri ci...

Yakalandım.
Askerdeyim.
Şiir yazıyorum derdimden:

‘Yüzbaşım garajda -hem de silahsız- nöbet tutarken
Aklıma sıla düştü bu gece
Güngören’in horozları öterken
Gönül kalktı yola düştü bu gece...
Dur anlatayım başıma geleni
Bir sevdadır düşüme sebep olanı’

Aslında ,Safranbolu’ demem gerekirdi ama bu şiir benim değil. Bir başkasının. Sonra çıkar da benim der. O nedenle -silahsız- dedim ama Güngören yerine Safranbolu diyemem sayın heval  Bildirici. Bu kadar da olmaz ki.. Bu kadar da tahrifat yapılmaz ki...

Neyse...
Ben Avrupa’ya da çıktım.
Durumu hevallere söyledim. Bu raporun boku çıkıyor. Ya gitmeyeyim. Vala askere alırlar. Başkan olarak beni kep ile potin arasına sıkıştırırlar, dedim. Ama hiç biri karar vermedi. ‘Biz bilmeyiz merkez bilir’ dediler.

Peki ala; sence merkez nere?
Merkezden ne emir geldi?
Sana soruyorum. Ben yanıtlamıyorum.

Ya el insaf...
Seni o şefi bilirsin. Özgür Gündem’de yayın kurul telefonundan çıktığında nerdeyse kendini pencereden dışarı atacaktın.
Gel dedi. Uçarcasına yanına gittin. Ne dediyse yazdın. Bak beni çok kızdırma beraber fotonuzu da veririm haaa....

Ben derdimden mi buralara geldim.
Gücün bana mı yetiyor.
Bak vala Şükrü Xoca’ya söylerim. O seni de beni de yazar.
İkide bir de böyle herkesi enayi yerine koyma. Ve böyle şeyler yazma.

Öyle değil mi Xocam!...
Xoca bu vala anında ses verir. Aha bak sesi geliyor.

‘Öyledir ya öyledir.
Dert adamı söyletir
Almış yari koynuna
Türkü söyletir....’

Gavur dağın boz yılani.....
Gelir dolaniiii dolaniiiii
Yandım ane yandım aneeee
Yağlı kurşun yedim aneeee....

Her biji heval xoce her biji...
Hevalno godarbın dilopa nekin!...

20 Mayıs 08