Şükrü Gülmüş : Realite ve Kalite

Bu işi ben çözerim (Öcalan)

Eğer, ger.ekten bu iş 'Tavşan kaç/tazı tut' oyunu değilse, Başbuğ koltuğunda çantasıyla tek tek siyasi partileri dolaşacağına; oturur yerine: 'Geitirin şu Öcalan denem adamı bana' der. Ve o üç cümlelik sözünü Anayasalarına kor. Bu işi de tereyağından kıl çeker gibi yapar. Biz de onlar da rahat ederiz. Değilse nedir bu kepazelik, bu vatan millet sakarya ayakları ve ağlayan anaların yürek yakan hali. İşte en basit çözüm bu. Ama yapmazlar. Çünkü bu savaşın devamı onların varlıklarının teminatıdır.

 
Şu Nasname’yi açmadan önce ve açtıktan sonra da; hep Öcalan’ı hedef alan yazılar yazdım. Eleştiriler yaptım. Elbette böyle devrimci olmayan bir tarikatta eleştiri yapmak, ‘şeyh’e şirk koşmak, dinden/imandan çıkmak anlamına gelecekti. Bunu iyi biliyordum. Ama ben de bunu bile bile yaptım.

Bunu yapmamın kendimce çok haklı nedenleri vardı.
Çünkü TC Devletine, TSK’sine ve her türden kurum ve kuruluşuna söz söylemek pek şık bir davranış değildi. Çünkü ben bu Devletin kendisine, ordusuna, polis ve askerine silahımı çekmiş, ona karşı savaşmıştım. Eleştirinin en üst boyutu silahlı mücadeleydi. Yakalandım. Onların mahkemelerinde sözümü de söyledim. Onlarda ellerinden geleni arkalarına koymadılar. 6 kez idam verdiler. 11 yıl tutsak olarak tuttular.

Hal bu kadar açık ve net olunca; tekrar –sil baştan- hiç bir şey olmamış gibi eleştiri yapmak bana ters bir davranıştı. Bunun esgeçtim. Kendi Tiran’ıma, devletle bütünleşenime yöneldim. Devletleriyle, asker ve polisleriyle savaşmayı Türkiye’li komunist ve aydınlara bıraktım. Zaten Türkiye’ye demokrasi gelsin, ve bunun için mücadele edelim. Ondan sonra da bizim Kürdler kurtulsun anlayışım yoktu ki. Bu bana ‘güle were bahere...’ meselesine benziyordu.

Ama Kürdler ülkelerini kurtarsa, Türkler de demokrasiye kavuşur inancım vardı.
O da olmadı. Ne biz Kürdler kurtulduk ne de Türkiye’ye demokrasi geldi. Ben yine de söylüyorum. Biz ‘liderimiz’ dediğimiz adamın şahsında yenildik. Yenilen pehlivan güreşe doymaz. Öcalan öyle olabilir. Yenilgiyi başarı gösterir, müritlerine kırkbin takla attırır. Bu Şeyhin her zamanki işi. Ama bizim gibi halk ve dava adına bu savaşa girenlerin harcı olmazdı. Nitekim bakın nerden nereye geldik: PKK diye bir halkın partisi yok. Var yok Öcalan’ın malıdır. Bakın şu ifadesine.

“Bu yeni taslağa ilişkin olarak şunu da söyleyebilirim: 'Türkiye Cumhuriyeti Anayasası bütün kültürlerin demokratik bir şekilde varlığını ve kendini ifade etmesini kabul eder' cümlesi bile yeterlidir. Bu cümleyi anayasaya koysunlar, iki ay içinde PKK silah bırakır.”

İşte bu noktada sormak gerekir.
Baylar ve bayanlar,
İşte adamımız ve işte çözümü.
Top sizde.
Ya bu adamla görüşün. Onu sınayın!.. Farklı ‘Kültürler’in içinde ‘Kürt’ sözcüğünü de koyuverin. Koyu verin ve onun elindeki kartları alın. Bu 30 yıldır devam eden savaşa son verin. Hatta onu salın dışarı. Bu DCP (Demokratik Cumhuriyet Partisi)’nin başına geçirin. Kürdlerin CHP’si olsun. Size koruculardan daha fazla da hizmet etsin. Artık siz dünyayı Kamuran İnanlarla, Hikmet Çetinlerle, Şeyh ve beylerle kandıramazsınız. Ağalarımız ve beylerimiz, şeyhlerimiz yok. Var yok ‘Şeyh Evdo’ var. Sürün onu piyasaya. İstediğinin renk ve zevkte giydirin. Salın sahneye size her rolü yapar.

Bu noktadan sonra kendi devletine, ordusuna baskı yapmayan her ‘Türk’ün Türklüğünden, kanından şüphe etmek gerek. Demek siz bile bile bu çocuklarımızın/çocuklarımızın göz göre göre ölmesini istiyorsunuz.

Öcalan elinizde.
Sizin onun ayağına gitmenize gerek yok.
Bir onbaşıya emir verin.
Tutsun kulağından getirsin huzurunuza.
Ve ‘bak Abdullah mısın, Serok musun ne isen...! İşte Anayasa... Al ellerinle o üç cümleni yaz. Yarından tezi yok TBMM emir veriyoruz. Bunu jet hızıyla geçirsinler. Sen de adamlarına haber gönder. Getirip silahlarını teslim etsinler. Artık çat/pat istemiyoruz.Tamam mı?
Alınacak yanıt şimdiden belli.
‘Emredersiniz Paşam!..’

Olmasa da gücünü ve hükmünü görürüz.
Bunu denemekete fayda var.
Ne diyorsunuz Paşalar?
Bunu yapmaya var mısınız?
Vala bizim açımızdan hiç bir sakıncası yok.
Onu sayan 2 MİLYON taraftarı var.
Onlara göre de bize göre de ‘REALİTE’!..
Görelim bakalım relalite, nasıl bir kalite?...

Top sizde ha...
Buyrun başlayın.
Biz bekliyoruz.

SAYIN BUMİN’İN AYNİ MİNVAL ÜZRE YAZISI
Foto: Bir Hollanda gazetesinden.

'Öcalan'la görüşme' meselesi
12 Ekim 2008 Pazar

  Aslında birkaç satır aşağıda söylemem gereken şeyi gecikmeden söze başlarken söyleyeyim: PKK meselesi madem ki çeyrek yüzyıldır ülkenin maddi ve manevi enerjisinin büyük bölümünü harcayan birinci sorunudur, o halde bu örgütün mensupları gözünde tartışılmaz bir otoriteye sahip olan Öcalan ile bugüne kadar görüşülmemiş olması aklın-mantığın almayacağı bir husustur. Dolayısıyla, Hürriyet yönetmeninin bir yazısıyla tekrar gündeme gelen bu “görüşme” meselesini her türlü duygusal etkiden mümkün mertebe uzaklaşarak akılcı bir çerçevede değerlendirmemiz gerekiyor. Eğer ortada dolaşan bilgilere rağmen devletin söz konusu bilgilere sahip yetkili birimleri ortaya çıkıp “Ne münasebet, devletimiz hiç 'Apo' ile görüşmüş olabilir mi; bugüne kadar kendisiyle PKK'ya ilişkin hiçbir görüşme yapılmadığı gibi bundan sonra da bu yola asla girilmeyecektir” şeklinde bir açıklama yapsa, asıl işte o zaman şaşırmak gerekir. Söyler misiniz: Görüşmeyip de ne yapacaksınız? MHP'den son tartışma çerçevesinde yapılan açıklamalarda karşılaştığımız gibi “bir terör örgütü mensubunun başıyla böyle rica ve müzakere sürecinin oluşmasını hiçbir zaman kabul etmedik” demenin bu büyük sorunun çözümüne ne gibi bir katkısı olabilir ki... “Adamın yüzünü şeytan görsün” tepkisinin ülkenin geleceğine ilişkin ne gibi bir olumlu etkisi olabilir ki... Bildiğiniz gibi konu yeni değil; “devlet”in Öcalan ile görüştüğüne dair bugüne kadar kim bilir kaç haberle karşılaştık. Kimsenin hakkında “Vay canına, bu da mı” diyeceği bir bilgi değil bu. Bakın zaten, bir dönem Öcalan'ın avukatlığını da yapan DTP milletvekili Aysel Tuğluk ne diyor: “Öcalan dışarıdayken ya da içerideyken birtakım diyalogların yapıldığını, Necmettin Erbakan gibi isimlerden mektuplar geldiğini biliyoruz. Daha sonra da benzer görüşmeler yapılmıştır.” Tuğluk'un (devamla) şu sözleri de dikkat çekici: “Öcalan sorunun çözümünde önemli bir aktör. Sevilir ya da sevilmez, nefret edilir ya da edilmez, ama bir realitedir.” Doğru bir tespit bu. Bakın dönüp dolaşıp “realiteli tanıma” meselesine geldik yine... “Devlet” (artık içini siz doldurun) çok küçük bir yararı olduğunu bilse bile tabii ki herkesle görüşecektir ve görüşmelidir. Bu görüşmeleri “dost-arkadaş seçimi” gibi değerlendirmeyeceğiz herhalde. Zaten biliyorsunuz, istihbarat servislerinin bir işlevi de budur. Açıkça-açıktan yürütülemeyen görüşmeleri “el altından” sürdürmek. Bu çerçevede hemen aklıma gelen bir örneği de hatırlatayım: Epeyce yıl önce Paris'te peş peşe patlayan bombalar şehirdeki bütün çöp kutularının bile kaldırılmasına neden olmuştu. Bir müddet sonra bombaların arkası kesiliverdi. Besbelliydi ki ülkenin “istihbaratı” ne yapıp edip bu terör olaylarının önünü kesmişti. Biz de artık biliyoruz ki bugünkü MİT Müsteşarı'nın da aralarında bulunduğu bir grup görevli Öcalan ile görüşmüştür. Bu görüşmelerin –zamanında- şiddetin ortadan kalkması yolunda toplu iğne başı kadar bile olsa bir katkısı olmuş ise buna ancak sevinmemiz gerekir. “Öcalan'la görüşme” konusu DTP'nin “kapatma davası” dolayısıyla Anayasa Mahkemesi'ne sunduğu sözlü savunmada da gündeme gelmişti. İsterseniz, bu metinden de birkaç satır aktaralım: “...Eğer sayın Başsavcı gazete köşeleri ve internet sitelerinden alıntı yapmak yerine İmralı Cezaevi resmi görüşme tutanaklarını Adalet Bakanlığı'ndan isteyip de oradan takip etseydi belki de bu konudaki fikirleri değişmiş olurdu. (...) Devlet Öcalan'ın görüşünü alıyor. Devlet organlarının birçoğunun dahi dikkatle izleyip değerlendirmeye çalıştığı, bizzat devlet yetkililerinin İmralı'ya giderek kendisinin görüşlerini aldığı düşünüldüğünde, partimizin böyle bir suçlamayla karşılaşması haksızlıktır. Öcalan konusunda başımızı kuma gömerek devekuşu siyaseti yapmamız beklenemez.” Bunlar da çok yerinde sözler doğrusu. Yeri gelmişken Öcalan'ın bir dönem hararetli tartışmalara neden olan “sivil anayasa taslağı”na ilişkin değerlendirmesini de hatırlatmak isterim. O günlerde gazetelerde yer alan bir haber, Öcalan'ın (kendi ağzından) “taslak”tan beklentisi şöyle aktarmışlardı:

“Bu yeni taslağa ilişkin olarak şunu da söyleyebilirim: 'Türkiye Cumhuriyeti Anayasası bütün kültürlerin demokratik bir şekilde varlığını ve kendini ifade etmesini kabul eder' cümlesi bile yeterlidir. Bu cümleyi anayasaya koysunlar, iki ay içinde PKK silah bırakır.”

Ben bu haberle ilk karşılaştığım gün de aynı şeyleri, yani şunu düşünmüştüm: Bu haber eğer gerçeği yansıtıyorsa “Bu iş bitmiştir” diyebiliriz! PKK'nın “iki ay içinde” silah bırakması anayasaya söz konusu “cümle”nin girmesi şartına bağlanır duruma geldiyse, bu iş sahiden bitmiştir. Ama nedense, yanılmıyorsam Ahmet Türk'ün de desteğini alan bu öneri etrafında hemen hiçbir tartışma gerçekleşmemişti. Oysa bana bıraksalar, bu son derece “masum” cümleyi vakit geçirmeden önce taslağa, sonra hakikisine dahil ederek “Sıra sende” derdim hiç mi hiç tereddüt etmeden. “Çözüm siyasidir” formülünün giderek içi boş bir tekrara dönüştüğünün siz de farkındasınızdır. Çözüm tabii ki siyasidir. Ama unutmayalım ki “siyaset” de “söz”süz ve giderek “görüşme”siz olmuyor...

Kaynak : YENİ ŞAFAK