Derin Yaralarımız (İç İnfazlar..)

Herkes evinin önünden, herkes örgütünden başlamalı..

‘Eğer bugün biz; salt PKK ve Öcalan üzerinde duruyor, onu hep işliyorsak, bu PKK’nin yaratmış olduğu geniş ölçekli Kuzey Kürd Mücadelesinin ciddi ve dinamik bir kesmini yanına almış olmasından dolayıdır. Haliyle PKK’nin yarattığı büyük etki alanı, onunla beraber ciddi sorunlarının da kaynağıdır. Ama bu büyüklük diğer Kürd Hareketlerini ele almamızı öteliyor. Yani onları da gündemimize almayı engelliyor. Ancak, biz bunu da zaman zaman yapmalıyız’

‘Bir adam birini öldürse katil olduğu söylenir.
Ancak, Emir (Şef) onu öldürdüğünde Emir’e adil denir.
Adamın biri mansatırı soysa hırsız sayılır.
Öte yandan Emir onun canını alırsa saygın olur.
Bir kadın kocasına ihanet etse, kahpe derler. Ancak kadını sokaklarda çıplak yürütüp taşladığında soylu olur.

Kan dökmek yasaktır.
Peki kan dökmeyi Emir için kim mübah kılmıştır?
Birinin parasını çalmak suçtur.; öte yandan birinin canını almak soylu bir davranış sayılır. Kocaya ihanet çirkin bir hareket iken, insanları diri diri taşlamak muhteşem bir görüntü olmaktadır. Kötülüğü kötülükle yanıtlayıp, Kanun bu mudur diyeceğiz?Yozluklarla mücadele daha büyük zorlukları kullanıp, Kural böyledir mi diyeceğiz? Cinayetleri yeni cinayetlerle bastırıp, bunun Adalet olduğunu mu söyleyeceğiz?

-Halil Cibran Sözler/Sy.11-

Sözlerden bazı sözler aldım. Emir yerine Şef yazdım. Yazım stilinde küçük bazı oynamalar yaptım. Geri kalan her şey Halil Cibran’a aittir.

Cibran beni bağişlasın. Ki bağışlar çünkü onu günümüze taşıyan ardılıyım.

Ve günümüzdeki açılımı. Bazı partilerimiz, hareketlerimiz, örgütlerimizin iç işleyişine uyarlayalım bunu.

Uzun bir zamandan beri Öcalan, onun Ankara PKK’sı üzerinde çalışıyorum. Adeta hallaç pamuğu gibi deşiyorum. Bu nedenle de bana ve başında bulunduğum Nasname’ye ‘PKK karşıtı site’ diyorlar.

Hayır, diyorum!..
Ben yanlız ve yanlız Öcalan/onun Ankara PKK’sının üzerinde durmuyorum. Sevgili arkadaşım, Nasname’mizin değerli kalemi Berzan BOTÎ’nin şöyle bir belirlemesi vardı:

‘Eğer bugün biz; salt PKK ve Öcalan üzerinde duruyor, onu hep işliyorsak, bu PKK’nin yaratmış olduğu geniş ölçekli Kuzey Kürd Mücadelesinin ciddi ve dinamik bir kesmini yanına almış olmasından dolayıdır. Haliyle PKK’nin yarattığı büyük etki alanı, onunla beraber ciddi sorunlarının da kaynağıdır. Ama bu büyüklük diğer Kürd Hareketlerini ele almamızı öteliyor. Yani onları da gündemimize almayı engelliyor. Ancak, biz bunu da zaman zaman yapmalıyız’

Değerli dostum Botî’nin ortalama -enfes belirlemesi- böyleydi.
Bundan da anlaşılamsı gereken şudur. Biz zamanı ve yeri geldikçe, diğer Kürd Örgütleri içindeki iç infazları, anti-demokratik uygulamaları da gündemimize alacağız. Ancak, bu konuda birincil istemimiz; o örgüt, hareket ve partilerin içinden tanık olanlar, bunu yazma cesareti gösterenlere yer vermek isteriz. Birey olmanın ve bunun şartlarını zorlamanın ilk adımı böyle atılır. Yani kişi var olan eski örgütüyle hesaplaşmadan, onunla ciddi anlamda kopuşu yaşamadan, ‘Ben de artık bir özgür bireyim’ diyemez. Bu söylemi havada kalır. Tamam, birey olmak istiyorsun. İyi hoş da neden eski oluşumundan ayrıldın? Orda neler gördün? Neler yaşadın, demek de gerekiyor.

Hani eskiden güzel bir geleneğimiz vardı.
Birisi hareketinden koptuğunda bunu kamuoyuna açıklardı.
Bir başka hareketle tavır aldığı zaman ilan ederdi.
Bu eski ve güzel geleneğimiz yok oldu. Bence bazı eski ve güzel geleneklerimiz yaşatmalı, günümüzüe taşımalıyız. Öcalancı sistem bazı değerli kavramlarımızı da kirleti. Özeleştiri, eleştiri, düşüncesini yazma ve yaygınlaştırma hakkı... Ve özellikle bir –hepimizce kabul gören- Hevalimiz vardı. Ama Heval iğidiş edildi. İçeriği boşaltıldı. Eril ve dişil durumu yok sayıldı. Herkes ve her yaşataki insana bir HEVAL damgası vuruldu.

Heval arkadaş mı?
Yoldaş mı?
Eş mi?
Ana mı?
Baba mı?

Belli değil bu Öcalancı sistemde. Yoldaşsa; yoldaş yoldaşa heval der. Bu çok normal. Ama hangi yoldaş, karısına, kızına, anasına, çocuğuna heval diyebilir ki? O zaman sıradanlaşır. Ayaklara düşer.

Fransız devrimiyle;vatandaş...
Ekim devrimiyle; yoldaş...
Öcalancı sistem ile de havalle tanıştık.
Birincisi burjuva devrimiydi.
İkincisi proleter devrim..
Peki olmayan devrimde kala kala hala bazılarına heval ve hevalcilik kalmadı mı?

Yeni bir söylem, yeni bir dil ve yeni kavramlar bulmak şart. Bakın Dünyada bunun ciddi arayışları var. Komunizm, Sosyalizm vb kavramlar yerine ‘Katılımcı Demokrasi’ ifadesi var. Önemli olan özdür. O öze uygun yeni kavramlar bulunur. Yeterki amacımız yenilenmek olsun.

Bu anlamıyla da Berzan Botî’nin Özgür Bireyden Demokratik Kurumsallaşmaya  makalesi bizim için bir çerçeve mahiyetindedir. Gelin o zaman bunu biraz daha açalım ve tartışalım.

Ancak bu şekilde Derin Yaralarımızı sarabiliriz.
Pansuman yerine neşter kullanmak olmaz.
Önce hastalığın teşhisi , ardından yapılacak tedavi yönteminin tesbiti kadar toplumsal doktorların taini de önemli. Hasta liderleri hala doktor görüldüğü bir yerde toplumsal yaralar onarılmaz. Bir sefer bu hasta liderler alaşağı edlimeli. Yüzleri teşer edilmelidir.

Herkes evinin önünden, herkes liderinden ve örgütünden başlamalıdır.
Bu anlamıyla Said Aydığmuş bence iyi bir başlangıç yapmıştır.
Ve ben gerek şahsım adıma ve gerek Nasname’deki yazar arkadaşlarında onu yanlız bırakmayacaklarına inanıyorum.

Selam ve devamla.

28 Eylül 08