Şükrü Gülmüş : Karayılan/lar...

Bizim ilk Karayılan'ımız, yani Marêreş'imiz : Halil Ataç.

‘Bir yolculuktaydık. Güneyde beraberdik. Arabada yolcuyduk. Güzel bir vadiye geldik. Ebubekir arabayı durdurdu. Dışarı çıktı. Toprağa çömeldi. Çocuklar gibi ağladı, ağladı. Biz bir anlam veremedik. Sonra sakinleşince sorduk. -Ne oldu? Neyin var Ebubekir? Hasta mısın? Bir derdin mi var? -Evet var. Hemde çok derdim var. Şu vadiyi görüyor musunuz? Bu vadide tam 70 peşmerge vurduk.İşte ona ağlıyorum. Şimdi de bu adamların ekmeğini yiyorum...’

‚Kral öldü. Yaşasın Kral’ sözünü duydum ama nerde ve nezaman kullanıldı bilmiyorum.
Bilmiyorum, demek bizim gibi Xoca’lara yakışmaz. Lakin ben kendime yakıştırırım.
Bildiğimin en iyisi bilmeye ve öğretmeye çalışır, bilmediklerime de ‘bilmiyorum’ demeyi da –ayıp da olsa- sevinçle kabul ederim.

Bizim de bir ‘kralımız’ vardı.
O’na teneke kral da desek ‘kral’dı.
Bizim kral’ın Kraliçesi de Kraliçeler gibi olmadı.
Ama ünvanı var. Ve hala ben o’nu ‘Karanlıklar Kraliçesi’ olarak görürüm.
Kral öldü. Kralaçe ise ortalıkta yok.
Kral öldü. Tamam. Ama Kralın soytarıları var.
Şimdi sıra onlarda.
*

Daha da açık bir ifadeyle;
Son iki gündür Nasname’de Devr-i Sabık Fotolar verdik.
Bu fotolar çok değerli. Aslında acele ettim. Sevgili kardeşim Halis haklı olarak ‘Xocam, çok çabuk harcadın onları. Keşke hepsini birden vermeseydin’ dedi. Ama ben öyleyim. Sınırsızlık bu konuda da var bende. Elimde ne varsa verdim. Lakin bende malzame bitmez. Bunları verdim. Ardında çok değerli bir dost bana; 2000’e DOĞRU’nun bizi ilgilendiren sayılarını kopi edip gönderdi.
*

Bu fotolardan sonra; lehte ve aleyhte çok tepkiler geldi okuyucularımızdan. Tabi ki; övenlere bir tek şey söyledik. "Sağolun, varolun. Şımarmayacağız. Sorumluğumuzun bilinciyle devam edeceğiz," dedik. Hatta; ‘Seven de, sevmeyen de sağolsun’ dedik. Yeterki çok ağır sövgüler olmasın. Ki bizi en çok itham ettikleri konu budur. ‘Xoca küfür ediyor. Eleştiri yapmıyor.’ Hatta uzun bir zaman; Nasname (eşittir) Küfürname, de dediler. Bu da tutmadı.
*

Biz gelelin Karayılan’a ve O’na ‘sırt hamalı’ dememize kızanlara.
O zaman size Karayılan-ları anlatayım ve özel olarak da Murat Karayılan’a geleyim.
Birinci Karayılan’ı duymuşsunuz. Ben kısaca anlatayım: (Ruhi Su anlatımıyla) tabi.

Karayılan, Karayılan olmazdan önce
Bir tarla faresi kadar korkak
Bir tavşan kadar ürkekti.

Kaçtı. Dur durak bilmedi.
Mağaraların kavuklarına gizlendi.
Bir karayılan tam onu sokacakken
Kurşun geldi karayılanı başından vurdu.

Bizim sefil Mehmet (Karayılan) düşündü.
Kader nasip, kaderden kaçılmaz, dedi.
Sefil Mehmet o an Karayılan lakabını aldı.
Düze koyuldu.
Çetesini kurdu.
Vurdu ha vurdu.

‘Karayılan derki harbe oturak
Nerde düşman varsa orda bitirek
Vurun Kürd uşağı namus günüdür.
Vurun Antepliler namus günüdür’

İşte birinci Karayılan. Bir ‘kahraman!’
Peki kimdi?
Pısırık Memmed
Neden kahraman oldu?
Fransız vurdu?

Demek en çok adam (Fransız) vuran kahraman ha?..
Tüküreyim böyle kahramana. Bunun yerine en çok yaşatan kahramandır demek lazım. Acaba Karayılan’ın heykelini dikenler çocuklarını doyurdu mu? Evi barkı var mıydı? Bunu sordular mı?
Artık böyle vurma/kırma ve böyle çetecilik kahramanlık olmaz, olmamalıdır. O zaman Topal Osman da bir kahraman? O ne yaptı Rum vurdu. Unan vurdu. Kökünü kazıttı adamların.

Senin Karayılan kahramansa. Topla Osman da, Çerkez Etem de kahraman efendi.
İşte yekpare böyle kahramanları reddiyorum!...
*
İkinci Karayılan (Marêreş): Ebubekir (Halil Ataç)

Halil Ataç’ı ben değil, aslında Fuad Çavgun anlatmalıdır.
Uzunca boyu, simsiyah saçları, kartal bakışları ve silahıyla, ataklığıyla; bihakken Marêreş.. Karayılan.. MHP’lilerin uykularını kaçıran adam..  Tarla faresi vurur gibi adam vurmaları...
Fuad Çavgun o’nun komutanı. Bu fasılı o anlatmalı.
*

Ben o’nunla Adana Cezaevi firarından sonra, Kobani’de bir kerpiç evde karşılaştım. Yanında da Kemal Pir vardı. Beraber uzun bir süre, Lübnan, Canbolatların köyü yakınında, Seyda’da ve daha sonra Bekaa’da beraber kaldım.

Lakin o da çok vuran kahraman rolünden öteye gitmedi.
Karayılanken, Kahramanken, bir çırpıda ‘hain’ de oldu.
Hele de son durumunu anlatıklarında içim yandı.
‘Bir yolculuktaydık. Güneyde beraberdik. Arabada yolcuyduk. Güzel bir vadiye geldik. Ebubekir arabayı durdurdu. Dışarı çıktı. Toprağa çömeldi. Çocuklar gibi ağladı, ağladı. Biz bir anlam veremedik. Sonra sakinleşince sorduk.
-Ne oldu? Neyin var Ebubekir? Hasta mısın? Bir derdin mi var?
-Evet var. Hemde çok derdim var. Şu vadiyi görüyor musunuz? Bu vadide tam 70 peşmerge vurduk.İşte ona ağlıyorum. Şimdi de bu adamların ekmeğini yiyorum...’
*

İşte kahramanım ve işte Karayılanım. Yeni yeni insanlaşıyor. Çünkü ağlıyor. Çünkü vurduklarına yüreği yanıyor, gözyaşları döküyor. Hele birde arkadaş katilliği hele bir de heval katilliği varki sormayın. Ne siz sorun ne ben söyleyeyim...
*

Geçiyorum bu Karayılanlığı, bu Kahramanlığı ve Marêreş ve lanetreş işleri. Ben de eski yoldaşım Ebubekir’a ağlıyorum. Çünkü onun yerinde olsaydım ben, ya toprak altında ya da elikanlının tekiydim.
Offf... Of.... Vuranın da vurulanın da ‘BİJÎ ‘ dediği sistem sen kahrol e'mi?..
*

Gelelim gerçek Karayılan’a, yani Cemal (Murat Karayılan)’a.

Bilmediğim, tanımadığım adam hakkında konuşmam.
Bilmiyorsam, vicdanlı birine sorar, ondan aktarma yaparım.

Lakin bu Karayılan’ı tanıma olanağı buldum.
Nasıl alevere-dalavereci olduğunu bizzat kendim yaşadım.
Aslında bu Kişilik Çözümlemeleri’nin piri Mazlum Doğan’dı. Ve en çok da sınır boyları kişiliği, hele Suruç kişliği onun çalışma alanıydı. Dışarda ve içerde bu konuya kafa yorardı. Bence doğru tesbitlere de ulaşmıştı.

Sınırboylarında insanlar tedirgindir, kuşkucudur.
Birden kazanma ve birden kaybetme riskleri var.
Sınırın bu yanından somun ekmeği, Arko krem götürür...
Ordan çay ve kaçak eşya getirir.
Kârına bire on, ona yüz katar.
Küfürbaz, kumarbaz ve eğlenceye düşkündürler.

Hamallık kötü bir durum değil.
Ama bu İzmir’daki sırt hamalı ile, sınırdaki sırt hamalı arasında büyük fark var. Mardin hamalı kadroludur. İzmir Havra Sokak'taki Kürd hamal kuruşu altın bilir. Emekle elde eder. Ama sınır hamalı öyle mi? Riski var.Kurnazlığıyla, mayını söker, tıpış mınış gider gelir. Sonra her türden devlet adamıyla da içli dişli olmak zorundadır.
*
Bunlar genel özelliklerdir elbette.
Ama Murat Karayılan da bu ortamın ürünüdür. Yani "Harran Üniversitesi mezunudur," mu deseydik?
O, bu -vuranın da vurulanın da- BİJÎ dediği sistemde basit bir icracıdır. Öcalan’ın inayetiyle orda duruyor. Ve Kandil konseyi asla ve asla ne bugünün ne yarının lider tipidir. Bunlar savaşmış olabilir, silaha hakim olabilir ama bu türden durumlar bir halkın liderliği için yeterli olamaz.
Benim anlayışıma göre;

BİR AİLEYİ YÖNETEMEYENLER, BİR ÜLKE YÖNETEMEZ!..

Gerek bu Kandil konseyi ve onların İmralı şefi aile nedir biliyor mu?
Hiç şu sıradan bir işçinin yaşamından bişey anlarlar mı?
Emek ve üretmek nedir bilir mi?
İzninizle, yakınımda olan bir Mardinli Genç hemşerimin günlük yaşam proğramını yazayım:

Bir Günlük  Çalışma Proğramım:
-6.45 uyanış
-Duş
-Bir Cafe
7.00 Çocukları kaldır.
-Hazırla.
7.20 Kahvaltı
7.47 Evden çıkış
7.50 Küçük çocukları okula bırak
8.00 kızı okula götür

8.00’den 12.00’ye boş zaman.
-TV.. Haberler, Gazeteler...
-Kitap okuma
-Veya yorgunluk varsa uyuma...

Öğlen 12.’den saat 24.00 kadar çalış babam çalış.
-Peki hanım ne yapıyor, dedim.
-Bankada çalışıyor. O da akşam çocukları alır. Yemek yapar. Görev bölümü var Hoca'm. Yoksa hayat yaşanmaz.

İşte –bana göre- gerçek bir halk kahramanı bu baba.
Ve öncelikle bu Kandil sergerdeleri bu sürece en az beş yıl tabi tutulmalı.
Biliyorum bazıları bıyık altında gülüyor. Ve ‘Xocam onlar halk lideri. Silahlı külahlı adamlar.. Büyük komutanlar... Kahramanlar.. Karayılanlar’dır diyecektir.

Ben de böylelerine ‘Zızzzt Erenköy’ derim.
Çünkü aynı bu bahse konu Murat Karayılan Hollanda’ya gelmişti. İltica başvurusunda bulunmuştu. Bıyıklarını kökten kesmiş, sivillerini giyinmiş ve Hollandaca da öğrenmeye başlamıştı. Ama ilticası kabul edilmedi.
Şayet Hollanda hükümeti ona;
-Bıyıklarını kesmen yeterli gelmez. Burnunu da biraz kes, deseydi onu da yapardı.

Sonuç olarak:
Biz bu tarz insanları başımıza lider diye getirmeyelim. Kuşkusuz bunlara ben de dahilim. Çünkü biz treni çoktan kaçırdık. Kuzey Kürd'ü eğer beni dinlerse; vitirinine kendisi gibi halktan gelen, ailesi olan, çoluk çocuğu olanları başına getirsin.

Öcalan’dan ne anladık da onun soytarılarından ne anlayacağız?..
Silme süpürme bunları tarihin çöplüğüne atmak gerekir.
Ama ben çöpe derken, bazıları O’nu ve onun soytarılarını baştacı ederse ben ne diyebilirim ki?

Herkes mustahakını bulur.
Bu Öcalan’ın bir eşi, bir evi bir kaç çocuğu olsaydı.
İnsan gibi yaşasaydı. Acaba bu kadar gaddar, haris ve kindar olur muydu? Bakın son duyumlarıma göre; Av-Görlerine elaltından –yazılmamak koşuluyla- emirler vermiş.

‘Yeğenlerimi Avrupa'ya alın. Onlara olanaklar hazırlayın. Okullarının burs parasını parti karşılasın’ demiş. İnanın ben sevindim. Gözlerim yaşardı(!). Demek aklı başına geldi. Çocukları yok ama yeğenlerini düşünüyor.

Sahi Murat Karayılan’ın, Duran’ın Haydar’ın, Cemil’in de çocukları yok mu?
Tüh lanet olsun.. onlara evlilik yasak ya.. bak bunu unuttum.

Neyse bir dahaki sefere.. İnşallah o da olur...

28 Ağustos 08

Foto : Ebubekir (Halil Ataç)