Bilesin!..

Yarınlarımız ve çocuklarımız

Ah sevgili!. Sen benimdin. Ülkemin çocukları masumane dokunuşlarla kendilerini uykunun sıcak kollarına bırakırlarken!. Onlara dokunur gibi sana dokunurken. Ve senin saçlarımı okşayışlarında beni huzura erdirirken..

Dışarıda kopan fırtınanın sesi sarsıyor penceremin camlarını.. Rüzgarın uğultusu yokluğunun dayanılmaz ağırlığını bana doğru getirirken kucaklaşıyorum, sana dair bende olan ne varsa...  Sarılıyorum sana.. Ve hüznün pençesinde soluksuz kalmış, en umulmadık zamanlarda kanayan umutlarıma..  Ve ülkeme.. Ülkemin yine işgalci postallarla iğdiş edilmek istenen topraklarına..

Sonra, dışarıda akıp giden gecenin karanlığına dalıyor gözlerim. Üşütüyor tenimi rüzgar.. Uyuyamıyorum.. Seni düşünüyorum. Dağarcığımdakiler birbiriyle yarışırcasına ardı ardına geçiyorlar gözlerimin önünden.. Sen benimsin diyerek haykırmak istiyorum, sessizliği yırtarcasına. Ve ben seni nasıl anlatmalıyım diye düşünürken  yarınlarıma..

Ah sevgili!.

Sen benimdin. Ülkemin çocukları masumane dokunuşlarla kendilerini uykunun sıcak kollarına bırakırlarken!. Onlara dokunur gibi sana dokunurken. Ve senin  saçlarımı okşayışlarında beni huzura erdirirken..

Sen benimdin. Uzatırken bana ellerini ve kendine doğru sımsıkı çekerken. Mutluluğun kısa anlarını paylaştığımız yaşamın dar koridorlarında!.. Yüreğe reva görülen bir  sancı değildi bu, sevgiydi verdiğimiz birbirimize.

Sen benimdin.. Bedeninin tüm gözeneklerinden süzülen ab-ı hayat suyunu yudumlarken.. Ve ben o tadla yeniden doğarken, sana olan sevgimi çoğaltırken..

Ve sevdiceğim..  Munzurlarda karların altında büyüyen berfin çiçeklerine can veren gözlerinin yeşili, içimdeki baharı yeşertirken SEN BENİMDİN! ÜLKEMDİN! Ülkem dedim sana, yarınım.. Ne çok ilklerim vardı, senle başlayan...

İşte bu yüzden sevgilim, pencerenin pervazına dayanıp  bildiğim tüm tanrıları çağırdım yeryüzüne. Üşenmeden geldiler.. Anlattım seni onlara usanmadan. Gözlerini.. Teninin kokusunu.. Ve yasaklara sığmayan arsız düşlerimi.. Ve ülkemin özgür şafaklara gebe olduğu yarınlarını.. Yükselen bayrağımızı.... 

Uykusuz gecemin bitmez anlarında bana sırdaş oldular..Benle ağladılar sevgimin umarsızlığına.. Ve bizle umutlandılar,  yaşlı dünyamızın  ufkunda  beliren Kürdistan topraklarına.. Dinlediler bilgece.. Sonra, kulak verdim onlara..  Fırtınanın sesine inat, usulca fısıldadılar olacakları..

Biliyorum artık, bir türkü tadında akacak zaman. BİLESİN! Dizelerden dökülürken kelimeler, belki milyonlarca kez aynı melodiyi dinlesem de, umudun peşinden giderek çoğaltacağım sana ve ülkeme olan sevgimi. Karıncayı bile incitmeden!..

09.03.2008