Nasname Ozgur Bireyler Toplulugu: Sahibinin Dilinden PKK: (5. Bölüm)

Sahibinin Dilinden PKK: (5. Bölüm)
================================================================================
Nasname - : on 17 Jun, 2010 02:31:00
 
Bu MK toplantısında KUK'la [Kürdistan Ulusal Kurtuluşçuları] girilen
silahlı çatışmanın durdurulması, barış girişimlerinin
yoğunlaştırılması için karar alınır. Yurtdışına iletilen bu karara
yanıt olarak Abdullah, "Mardin bölge komitesini KUK imha etti, intikam
alınmalıdır,  çatışmaları sürdürün" der…
Ama Semir'in (Çetin Güngör) Ankara'dan yaptığı girişimler ve
Kurtuluşlun arabuluculuğu sonucu çatışmalar kesilir. PKK, KUK ve Kurtuluş
ortak bildiri dağıtır. Bildiri yurtdışına ulaştığında Abdullah hemen
reddeder ve Semir’i disipline gemlemezlikle, KUK kuyrukçuluğu yapmakla
suçlar. Lübnan'da kadrolardan tepkileri gidermek, sözüm ona barış
girişimlerinde bulunmak için Şam'a giden Abdullah işte bu tür kararlar
verir.
KUK'la girilen çatışmada her iki taraftan 100-110 civarında yurt¬sever
katledilmiştir. PKK'nin örgütsel yapısı daha da dağılmış, Mardin’deki
sempatizan kitle PKK’ye karşı tavır almıştı. Bunun üzerine kitlenin
ayrılmasını engellemek vs Türk’lerin[Ahmet Türk’ün Ailesi] desteğini
alabilmek için Zülfü Türk, [Bu tertibin baş aktörü; Urfa’da işlediği
yüz kızartıcı suçtan dolayı kaçmak zorunda kalan ve Türk Ailesine
sığınan Xelef İzoli’dir] KUK'un bir otomobiline karşı kurulan pusuda
arkadan vurulur ve "KUK katletti" diye propagandası yapılır. Yine 1980'nin
başında KUK'la çatışmalara katılmak istemediğini söyleyen ve
eleştiriler getiren yurtsever bir genç bir evde öldürülerek Nusaybin
mezarlığına atılır. Ve tahmin edileceği gibi bu olayda KUK'a yüklenir.
KUK'a karşı yürütülen silahlı çatışma sönmeye başladığı bir anda
1980’nin yazında Bingöl, Dersim, Ağrı, Siirt ve Kars'a gerilla
mücadelesini başlatmaları için birkaç gurup gönderilir. Ama guruplar
faaliyet yürütemezler.
Bu guruplardan birinin sorumlusu olan Delil Doğan Ekim 198O'de jandarmayla
giriştiği çatışmada şehit düşer. Ve hemen arkasından Abdullah
şürekâsıyla birlikte anti-propagandaya başlar; "Delil devrimci amaçlar
uğruna ölen birisi değildi, nişanlısı için ölmüştür" diyerek.
Sonuçta gönderilen guruplar ya imha olur, ya yakalanır, ya da tekrar
yurtdışına çıkarlar.
1980'nin Ocak ayında ülkede kalmış tüm kadro ve aktif sempatizanların
hiç ara verilmeksizin yurtdışına çekilmesi kararlaştırılmıştı. Ama
Konferansa kadar bu çekilme işlemi çeşitli bahanelerle sürüncemede
bırakıldı. Hududu geçiş zorlukları öne sürülerek hazırlanmış birçok
gurup huduttan tekrar geldikleri yerlere gönderilmiştir. Bu kargaşa içinde
Pazarcık'ta Mehmet Kılıç, Adıyaman'da Gazi  ….. gizlice
öldürülmüşlerdir. Bu öldürme olaylarına kadrolardan tepki geldiği için
yer yer sahip çıkılmamış, yer yer de sessiz kalınmıştır.
1.KONFERANS
İşte böylesi bir anda konferans yapıldı. Konferansta dört bölge temsil
edilmiştir. Katılanlardan diğerleri sempatizanlardı. Konferans öncesi MK
toplantısı yapılamadı. Ama MK üyeleri arasında üçer dörder kişilik
guruplar halinde yapılan tartışmalarda "Kürdistan Devriminin Yolu-
Manifesto” broşürünün aynı isim altında değiştirilmesi yönünde
getirilen önerilere Abdullah sert ve tehditvari karşı çıkarak
“Manifestonun reddi PKK'nin feshidir, mümkün değildir" diyerek karşı
koymuştur. Fakat değiştirilmesi yönünde ısrarlı davranılınca "bu
broşür bir dönemin belgesidir, ancak Kongre tartışabilir, reddedebilir,
bunu Kongreye bırakalım” diyerek az da olsa geri adım atmıştır.
PKK’nin geçmişi ile ilgili eleştirileri hiç kabul etmemesine karşın
Politik Rapor’a geçmişle ilgili bazı eleştirilerin yerleştirilmesine
sonuçta razı oldu. Ama Politik Rapor'u okuyanlar bilir ki birer paragraflar
halinde verilen sözüm ona özeleştirilerde dahi sonuçta kıvırtma vardır.
Yani PKK'nin yaptığı çirkeflikler, devrimci, yurtsever parti ve örgütlere
yüklemektedir. Ayrıca sosyalist sisteme, SSCB'ye ilişkin Manifesto (KDY) da
yer alan görüşleri yadsıyacak biçimde Politik Rapor'da ve Konferans sonuç
bildirisinde bazı düşüncelere yer verildi.
Konferanstan önce olduğu gibi, sonrasında da MK toplanamadı. Herhangi bir
alt birimin inşasına gidilemedi. İşte göklere çıkarılan konferansın ol
hikâyesi de böyledir.
Ama buna rağmen muhalif olan birçok arkadaş az da olsa geçmişe iğne
batırılması karşısında gelecekten ümitkar olabildiler. Daha sonra
anlaşılacaktır ki; Abdullah ve şürekâsının bazı ideolojik-teorik
konularda tavizkar oluşu, parti içi sorunlara sabredişi kendilerince
saptadıkları bir geçiş dönemini aşmak için başvurdukları bir taktiktir.
KONFERANS VE KONGRE ARASI; İÇE VE DIŞA YÖNELİK PROVOKASYONLAR:
Abdullah Öcalan ve şürekâsı 1981’in Temmuz’undan sonra içe ve dışa
yönelik provokasyonlarına hız verdiler. Parti içi tartışmaları engellemek
için bireyleri tek tek PKK'ye bağlı kılma (aynen böyle diyorlardı, ne
anlama geliyorsa) iddiası altında geliştirdikleri provokatörce taktiklerle
kadro ve sempatizanları birbirine düşürdüler. Kadro ve sempatizanlardan
birbirinden habersiz birbirleri aleyhinde yazılar alma ve daha sonra bunları
yine taraflara karşı kullanma en fazla baş¬vurdukları yöntemlerden
biriydi.
Görüşme, düşüncelerini alma adına odalarına çağırdıkları bir kadro
veya sempatizana diğer biri aleyhinde "ajan olma, ihtimali var, elimize bazı
belgeler geçirdik. Dikkatli olun, takip edin ve bizi sürekli bilgilendiren
vb." biçiminde konuşurlar. Hemen arkasından bu şekilde aleyhinde konuşulan
Kadro çağrılarak bu kez de bir önceki kadro hakkında "onun ülke içindeki
faaliyetlerinden şüpheleniyoruz, rahatsız, küçük burjuva ve gereksiz.
Hakkında deliler topluyoruz. Şimdilik idare ediyoruz vb." derler. Ayrıca
eğitim ve herhangi bir görev için yola çıkarılacak guruplarda yine bunlar
ve bunlara benzer taktikleri daha incelikle, daha bir sabırla uyguladılar.
Gurupların sorumlularına yardımcıları, yardımcılarına sorumluları,
gurup üyelerine de sorumluları ve yardımcıları aleyhinde yukarıda
belirttiğimiz türden konuşmalar yaparlar. Ve daha sonra da sıra gurupların
üyelerine gelir.
Bu tür yöntemleri çok çeşitli olduğundan sıralamakla bitiremeyiz. En
çirkef, en aşağılık örgütlenmelerde dahi kullanılması olanaklı olmayan
yöntemler PKK'de kullanılmıştır. Böylece kadro ve sempatizanlar arasında
güven denilen olguyu kaldırarak "Parti Birliği”ni korumayı amaçladılar.
Öyle eften-püften parti birliğini değil, "Proletarya Partisinin
Birliği”ni korumaya çalıştılar.
Özellikle kamplarda devrimci ideolojik-teorik eğitim adına yapınlar ise
daha bir ilginçtir. Yöntem; olayları, sorunları çok yönlü araştırma ve
kavrama olanağından yoksun kılma, beyinleri dumura uğratma ve son tahlilde
düşünmekten alıkoymadır. Eğitim sistemi "silah, ölüm, kan; hain,
ajan-provokatör" bunlar ve bunlara benzer kelimeler üzerine inşa edilmiştir.
Burjuva tarih mantığıyla Kürdistan tarihinden girilir, yukarıdaki
kelimelerden oluşan cümlelerle genişletilir, "sosyal-şoven ve burjuva
milliyetçi" dedikleri güçlere kin kusma andıyla sonuçlanır. Eğitim adına
yapılan her bir toplantı, yani aşamalı bir nevi zikirdir.
Kamplarda parti disiplini adına 3-4 kişinin yan yana gelmesi, bayanlarla
erkeklerin bir arada oturup konuşması yasak. 'Marksist-Leninist klasikler
yasak, roman, dergi, gazete okumak, radyo ve müzik dinlemek, eğer
şehirdeyseler televizyon seyretmek veya sinemaya gitmek yasak. Bu yasaklar
furyasına kamuflaj da hazır; bunlar boşa zaman geçirmeymiş, burjuva yaşam
tarzıymış. Hele hele sol parti ve örgütlerin kitap, gazete ve bildirilerini
okumak suçların en büyüğüdür.
Özellikle bayanlar üzerinde devrimci ahlak adına her türlü gerici yöntem
uygulanmıştır. Kampın veya evin bir odasında gün boyu dışarı
çıkmamacasına içerde kalmak zorunda bırakılmışlar, kampların ve evlerin
tüm temizlik ve mutfak işlerinden sorumlu kılınmışlardır. Almak
istedikleri her türlü ihtiyaçlarını liste halinde Abdullah'a ve Abbas'a
sunmaları “örgütsel kural" haline getirilmiştir. Listelere yazılanlar
çok çok acil olsa da "küçük burjuva ihtiyaçlardır" yaftasıyla
çoğunluğu alınmaz.
Kamplarda herkes ayda bir vermek zorunda olduğu raporda günlük yaşantısı
biryana artık klasikleşmiş olan tarihe yer verme başta olmak üzere, dünya,
Ortadoğu, Kürdistan ve "PKK'nin İlerlemeleri" hakkındaki görüşlerini
belirtir. Bu konularda gazete ve kitaplarda sergilenen görüşlerin dışına
çıkmak yasaktır.  Çünkü PKK geçmişi,  bugünü ve geleceği  “tahlil"
etmiştir.  Ayrıca bu raporlarda herkes bir ilke olarak birlikte kaldığı
arkadaşlarının eleştirisine ve kendi özeleştirisine yer verir. Eğer
raporun sonunda bunlara değinilmemişse o rapor kabul edilmez ve o kişi de
suç işlemiş sayıldığından derhal kara listeye alınır.
Arkadaşlarını eleştirme ve özeleştiride bulunma öyle basitçe de
geçiştirilmemeli, yani buyrulan biçimiyle "sınıf temel”ine inilmeli, bir
diğer deyişle "küçük burjuva", zayıf, gereksiz denmelidir. Merkez ise bu
raporlara cevap verme gereksinimi duymaz. Zaten hiçbir kadro buna Şahit
olmamıştır. Birde kısa aralıklarla kişilere veya guruplara
araştırmaları ve yazıya geçirmeleri için bazı konular dağıtılır.
Yönetim bunun nedenini de şöyle izah eder; "hiç kimse boş durmamalı,
kimseye partiyi eleştirme fırsatı verilmemeli”
Daha sonra Abdullah ve yamakları kendilerine sadık bildikleri toplulukta bu
rapor ve yazılardan paragraflar ve cümleler okuyarak dalga geçip bol bol
gülerler. Günlük en önemli eğlencelerinden biride budur. Ama bunlar
yapılırken şu da unutulmaz; belirlenen çerçevenin dışında biri görüş
getirmişse ismi tasfiyeciler listesine geçilir. Ama öte yandan da raporların
ve yazıların sahipleri şehit olduklarında hiç tereddütsüz "kahraman,
önder" ilân edilirler. Bunlarda yeterli görülmeyip parti adına yayınlanan
her bir kitaptan 40-50 soruyu kapsayan listeler hazırlanarak
cevaplandırılması için kadro ve sempatizanlara dağıtılır. Bu sorulara
verilecek yanıtların merkezin isteği doğrultusunda olması şarttır. Zaten
vermek zorunda oldukları yanıtlar soruların içindedir. Ayrıca her 2-3 ayda
bir kadro ve sempatizanlardan sayfalar dolusu özgeçmişler alınır. Tabi
bunlar yapılırken geçmiş tümü ile inkâr edilmeli PKK’ye geldikten sonra
Kürtlüğün fark edildiği söylenmelidir.
Kadro ve sempatizanları bunaltma, birbirine düşman etme yöntemler sadece
bunlarla sınırlı değildir. En fazla kullandıkları yöntemlerden bir
diğeri de bölgeler arası çelişkiler yaratmaktır: Diyarbakır'ı
Dersim’e, Antep'i Urfa'ya, Maraş'ı Antep’e ve hemen hemen tüm bölgeleri
birbirine düşman etmeye çalıştılar. Diyarbakırlılara “Dersimliler
haindir, Kemalist’tir”, Dersimlilere "Diyarbakırlılar ilkeldir, koftur,
burjuva milliyet kişiliğinden etkilenmişlerdir”,  “Antepliler Kürt
değildir, Türk’türler”, "Maraşlılar küçük burjuvadır, kaypaktır",
“Mardinliler ovalıdır, uysaldır”, vb.
Bizans saray oyunlarını aratmayacak böylesi hareket tarzının da
katkısıyla örgüt içi sorunlar daha da kızışınca, bu sefer de kadro ve
sempatizanların dikkatlerini başka noktalara çekmek için provokasyonlarına
yeni bir düzey kazandırdılar. Bunları da şu şekilde sıralayabiliriz;…
Devam edecek…