Şunu görmek gerek, demokrat geçinenler bile Anayasa Mahkemesinin kararını gayri meşru görme yerine, 'hukukidir, zamanlaması doğru değil'. Ya da 'Ahmet Türk barışçıydı, onu yasaklama yerine Emine ayna neden yasaklanmadı' sorusunu sormaktadırlar.
Geçmiş tarihimiz çok uzak değildir. Ensemizde boza pişirilirken en değme kesimler "ağalığın""şeyhliğin" ve "feodalitenin tasfiyesi" diye, yaşam hakkımızın ihlaline alkış tutuyordu. ...
Ben üzgündüm. Dörde bölünmüş kalbimin üstünde tepinen postal darbeleri, her gün bir yanımı yok ediyor. Sîne Cezaevi'nden bir parçamı daha aldılar. İran'n faşist rejimi konu ben olunca diğerleri gibi acımasızlık zırhına sarılıyor. ...
Genel bir planın parçası olan Kürd hareketinin tasfiyesi, hareketin önderi tarafından on yıldır yürürlükteydi. İdeolojik tükenişi tamamlayan bu "önder", pratik olarak da bu süreci sonlandırmak istemektedir. ...
Ceylan, Kürdistan dağlarının yeşilden mora doğru evirilen yaylalarında hayvan otlatan bir çocuktur. Etrafı karakollarla çevrilidir. Dolaşma alanı sınırlandırılmıştır. Fırsat buldukça gün ışığında dışarı çıkmasına rağmen, korkudan ölüm makinesine dönüşen TC ordusunun hedefi olmuştur....
Gelinen aşama ve uluslar arası durum Kürdistan sorununun böyle gidemeyeceğini göstermiş olmasına rağmen, devlet ayak diremeye devam ediyor ve edecek de. Bazı konulara ilişkin verilen tavizleri olağan üstü gösterme çabaları bilinçli dezenformasyon çabalarıdır. Kürdlerin doğal hakları onlara bahş ediliyormuşçasına sevinen Kürdleri anlama güçlüğü çekmemek elde değildir....
Hükümet demokratik açılıma ilişkin bir projeyle ortaya çıkmadı. Belli bir planlarının olmadığı da görüldü. Güya toplumun tüm kesimine danışıp genel eğilime göre bir yöntem izleyeceklerini ifade etmeye çalıştılar. Doğal olarak süreç bir tartışma evresi yarattı. Bu tutum askerleri rahatsız etti. Genelkurmay başkanı bildik nakaratı tekrar etmeye başladı. Başta Cumhurbaşkanı, Başbakan ve hükümet sözcüleri askerlerden farklı düşünmediklerini tekrar ettiler. Başbakan işi ileri götürüp tekçilikte birinci sırayı kapmak için Başbuğ'la yarıştı....
Açılım başından beri tersten işliyordu. Hükümetin bu sorunun çözümüne ilişkin ciddi bir programı yoktu elinde. Her ne kadar bazıları hükümetin "üç dört yıldan beri bazı hazırlıkları" olduğunu söylüyor olsalar da bunun inandırıcılığı zayıftır. Ortada bir proje yoktur, olsaydı bunu meclis komisyonlarına getirip oradaki partilerin temsilcileriyle görüşüp, sorunu mecliste çözerdiler. Bu görev İçişleri Bakanlığına verilmezdi. Hükümet olaya bir Kürdistan sorunu olarak bakmıyor, bir "terör sorunu" olarak görüyor ve asayişin sağlanması için İçişleri Bakanlığına işi havale ediyor yani rutin davranışı sergiliyor....
Faşizan uygulamaların laboratuarı olan Kemalist iktidar, halklar hapishanesi inşa etmiştir. Herkesi tek tipleştirerek yok etmeyi önüne görev olarak koymuştur. Bu yok oluşa karşı tavır geliştirenlerin önü bugün demokratikleşme formülasyonuyla kesiliyor. Kürdler ve diğer topluluklar kendi kimliklerini gündeme taşıyınca, "durun demokratikleşelim, demokratikleşince sizin de sorununuz çözülür formülü," gerçekten yaşanılan sorunların çözümüne yol açabilir mi? ...
Modellerden en sonuncusu olan "bize özgü" denilen, TC'nin modeli yüz yıldır uygulanmaktadır. Dışişleri bakanı Türkiye modeli ile işin usulüne vurgu yaparken, özü bir kenara bıraktığını açıkça ilan ediyordu. Bu modelin çözüm olma gücü yoktur. Bunun kanıtı da yüzyıldır devam eden imha, yok etme ve Kürd varlığını yadsıma tutumudur....
İmralı'dan gelecek yol haritasının içeriği de bu konuşulanların ötesine taşmayacağının sinyallerini, son on yılda yapılan avukat görüşmelerinden çıkarmak mümkündür. Her ne kadar yazılacak veya söylenecekler belli olmamasına rağmen birilerince hemen destek bulması yadırgandıysa da bu tutum doğru değildir. Son on yıldır yapılmak istenenler ortadadır....
Darbeci zihniyet günün sorunu değildir, yüzyılı aşkın bir kültür sorunudur. Kangrene dönüsmüş bu sorunun aşılması güclü bir muhalefeti gerektiriyor. İşçiler, emekçiler, köylüler kısaca toplum yaşamının devamında rol alan esas aktörler, devre dışında kaldığı durumlar da yaşanacak değişimlerin makyaj görevinin ötesine geçmesi düşünülemez....
Belgenin Albay Dursun Çiçek'in imzalarıyla uyum içinde olmasına rağmen, belgenin "aslının" olmaması ve "fotokopi" olmasına dayanılarak karar verilmesi, Askeri Mahkemelerin emir komuta zinciri içinde hareket ettiklerini bir kez daha gösterdi. Kararın sonucunu Genelkurmay‘lığın ilk açıklamasından net biçimde çıkarmak mümkünken, bugün bu olaya şaşırmış gibi davrananlara ne demeli ?....
Ordu, her zaman kendini ülkenin gerçek sahibi olarak ilan eder. Ekonomik ve siyasi gücü kendi elinde tutar. Belli dönemlerde ekonomik gelişmeler, farklı ideolojik ve sınıfsal yapılanmaların ön plana çıkmasına yol açar. Böyle bir durumda ellerinden kayıp gitmeye yönelen sermaye hareketinin kontrolünü, tekrar kendi ellerine geçirmek için yeniden toplumu biçimlendirme planları yaparlar. Bur da amaç, hükümetleri kendileri dışında güç olan sermayeyi etkisizleştirmelerine yöneltmektir....
"Dağda silahlı dolaşanların olduğu bir durumda, devletten barışa olumlu yanıt beklemek akıllıca değil" deyip durmaktadırlar. Barış için Kürd gerillalarının "silahlarını teslim etmeleri" gerek anlayışı işlenmekte ve tek sorumlu olarak onlar yansıtılmakta. Kürdlerin insan olmaktan kaynaklı maruz kaldıkları her türlü haktan yoksunluğu da "herkesin haklı gerekçeleri olabilir" anlayışıyla, baskıya uğrayan ile baskı yapanlar arasındaki ayrımı kaldırma gayretine girişmektedirler....
Bu önderler içinde, ayırt edici yönü olan İbrahim, çığır açıcı tespitlerle Türkiye devrimci hareketinin rotasını çizdi. Bu rota devrimci, sosyalist ve genel olarak sol'a anti Kemalizm'i bulaştırmış olmasıdır. Türkiye de Sol Kemalizm'le özdeşleştirilmişti. Gerek sınıfsal nitelikleri gerekse de politik duruşları yeterince sorgulanmamıştı. ...
Aslına bakılırsa Ordu dışında bu sorunda söz sahibi olan kurum yoktur. Çünkü bütün kurumlar göstermeliktir. Halkın iradesini temsil yeri olarak lanse edilen Meclis Ordu'dan izin almadan hiçbir yasayı geçirememektedir. Ergenekon 'un ek iddianamesinde Başbuğ, Erdoğan'ı kendi emirlerine uymayıp kafasına göre yasalar çıkarması konusundaki tutumunu azarlayarak hizaya çekmeye çalıştıklarının diyalogları mevcuttur. ...
Evet, Kürdler soykırım sürecinde genel bir ulusal iradeye sahip değiller. İradenin yansıdığı bir kurum veya kuruluş yoktur. Kendi hakları da gasp edilmiş bir durumdadırlar. Kısaca iradesizler. Belli bölgelerde yaşayan aşiretlerin dini duyguları istismar edilerek, Osmanlıların istemleri doğrultusunda bu halklara saldırmışlardır. Burada siyasi sorumluluk Osmanlı da olmasına rağmen, soykırımın uygulanmasında Kürd aşiretleri kullanılmıştır. Bundan kaçınıp gocunmanın bir anlamı yok. Hatta Kürd olan Ezidiler de bu aşiretlerin hedefi olmuşlar ve soykırımdan kurtulamamışlar.
...
Son günlerde Bostancı‘da Devrimci Karargah önderlerinden Orhan Yılmazkaya'ya karşı takındıkları tutum bunun örneklerini açıkça ortaya koymaktadır. Daha çatışmanın üzerinden bir saat bile geçmeden Orhan'ın Ergenekon'la olan ilişkisini kendi yayın organlarında işlemeye başladılar. Ki, Orhan ele geçirdiği telsizden kendi duruşunu net bir biçimde ortaya koyuyordu. Çatıştığı güçleri iyi tanıdığının emin tutumu içindeydi ve onlara boyun eğmeyeceğinin kararlı haykırısını sergiliyordu....
Bugün bu sorun tarihsel bir haksızlıkla geçiştirilmeyecek kadar acil ve günceldir. Hala diğer uluslar ve halklar için soykırım anlayışı bir tehlike olarak yaşanmaktadır. Yapmış oldukları soykırımı inkâr etmeyle yetinmiyorlar, kendi tarihlerine yeni soykırımları eklemenin pratik örneğini bugün Kürd halkı üzerinde denemeye devam ediyorlar. ...
