“Evet; ona gitmeliyim” diyordu lareş. Bir rüyadan uyanmışçasına hızlı adımlarla hedefine yürürken kendine fısıldamaya da devam ediyordu: “Son gün; geçmişimdeki son gecemi onla geçirmeliyim. Ne olursa olsun hiç fark etmez, kendime bir armağanım olsun bu gece.”
Hey sen!
Gidişlerinde yandığım. Gelişlerinde ağladığım.
Bilmez misin?
Ben bana ait değilim.
...
Tutunacak bir şeyler arıyorum; bir küçücük yaşam kıvılcımı, Bir umut geleceğe dair. Ama çırpındıkça daha aşağılara, daha hızlı bir düşüşle kaplanıyor içim. Yüreğimde "boşluğu" hissediyorum her anıyla beni sarıp sarmalıyor....
Nasnamenews/ AÇIKLAMA Arkadaşımız Harun Tak, 'tak' etti ve taşı gediğine koydu. Tuttu tam zamanında Zekiye Alkan'ın öyküsünü yazdı. Şimi 1. Bölümünü veriyoruz. Bir de istemi vardı. Zekiye'nin çenesini tutan siyah-beyaz fotosunu almamızı istiyordu. İstemini kırmadık. Fotoyu aldık. Ama adresini de vereceğiz. Biz de bir şey daha yaptık. Aynı paralelde bir de resmi görüş ve bol soslu, ajitasyonlu yazı da aldık. Umarız hem okuyucularımız hem sevgili Harun bizi hoş görür. Bir de 'Adalı'lardan alalım. Sen dersin Harun? Selam ve sevgiyle......
Zekiye bu tür şeyleri basitlikle özdeş sayan bir bakış açısına sahip olsa da arkadaşlarının ısrarına dayanamamıştı. Bismil'e ulaştıklarında jandarmanın onları beklediğini görünce oldukça şaşırmışlardı. Bismil'den çıkıp köy yoluna saptıklarında onlara eslik eden iki cemse dolusu jandarma grubu iyiden iyiye tedirgin etmeye yetmişti. Köye ulaşmak üzereyken Ceren çok küçük ama küçük olduğu kadar önemli olan bir ayrıntıyı hatırlatmış, otobüs rengarenk bahar çiçeklerinin açtığı bir alanda mola vermişti. Çiçek almamışlardı yanlarına!...
Gerilla eğitim taburu olarak Şemo tarafından kurulan bu yeri ben " Gerilla yaşamının cennet olduğunu göstermek için kurulan cehennem" olarak tanımlamıştım. Hala o günlere ait hatırladıklarımla yaşamak zorunda oluşuma lanet ederim. Derin bir yara izi gibi anlımın ortasına kazınmış olsalar da!...
Hiç isyan etmedi kendine ve yaşadıklarına. İsyancıydı oysa tüm "o" yaşamı kabullenen sizler için. Elinde silahıyla dağ başlarında yaşamanın çaresizliğineydi isyanı oysa. Nereye gitse ölüm onunla birlikte giderdi; "Öldükçe öldürmek; Ölenle birlikte ölmek" derdi buna. ...
Hayatın her alanında „Kadın 0lma" zorluğunu yaşayan tüm Kadınların „Emekçi Kadınlar Gününü" kutluyorum.
...
Kurtler ezilen somurulen bir halktir. sömürgeci fasist devlete verilecek en güzel cevap....
Kızma hemen arkadaşım. Dedim bakayim faruk kardeş şu ilk satırlari okudugunda yine delirecekmi!
Bak sen anektot yazmışsın yukardaki iki satırın sonuclarindan, sana yansıyan yanlarından bahsetmişsin. Aşkıda yazsan bunları(yaşadığını) yadsıyamazsın.
Nasname yazarlarinin şiirlerini de okumak istemiştin ya; al sana bir şiir......
Özlemek senin olanı, senle olanı. Artık gelmeyen o yüzü.. Yitip giden benim, benden kopup giden sensin biliyorum artık. Özlüyorsan! gelmeyeceğini bildiğindendir diyor beynim.
...
Maviye olan ihtiyaç benimkisi; gözlerinin mavisinde ilk kez tattığım dinginlik ve huzurun bileşkesi işte. Ateşin ateş olmadığı! Yanmanın acıtmadığı! Eriyip birbirine karışmanın, aynı bedene dökülmenin koşulsuz olduğu, zaman ve mekânın gelecek diye bağrına alıp çoğalttığı bir şey bu. Bir yıldız kümesinin içinde çırılçıplak sen, çırılçıplak ben ten dokunuşlarında yanmalarla filizlenen, seni de beni de zerreler halinde bütünleyen bir düş bu. Bu dünyaya ait değil deyişlerimle çoğalttığım, kendim den bile sakındıklarımın dehlizinde sakladığım şey bu.
Bu gün sislerin ardında beliren soluk bir ışık mı bana görünen! Yaşama ve gerçeğe başkaldırının ayak seslerimi?… ...
Ben işi iyice azıttığım zamanlarda: "Laşer gibi onlarca takım komutanı, Nevzat gibi yüzlerce arap küçük burjuvası var saflarda. Onların yokluğu ne eksiklik nede varlıkları fazlalık yaratır. Ama senin gibi bir yedek merkez komite üyesini burada açlığa, ilaçsızlığa terk eden bir parti düşünemiyorum. Bence seni de gözden çıkarmışlar yoldaşım." Derken yerde sürünerekte olsa ondan olabildiğince uzağa kaçmaya çalışırdım....
Önce "Seni seviyorum" dediği için infaz edilen Cuma düştü aklıma. İçim acıdı. Sevmeyi bile tanımlayamayacak kadar çaresizlikle yoğrulmak nasıl açıklanabilirdi ki. Sonra Gülan düştü aklıma; İçimi delip geçen simsiyah gözleri, bana "Emeğine ve ideallerine sahip çık!" deyişleri…...
Bir koca kışı Munzur zirve düzlüklerinde geçiren " Kirvaların" bunu nasıl başarabildiklerini anımsıyorum sonra. Munzurları keşfe çıktığımız yaz aylarında karşılaştığımız barınma yerlerini incelemeye koyulmuştuk. Bir mühendislik harikası diyebileceğim titizlikte hazırlanmış olan barınakları gezerken geride kalan izlerden o kışı nasıl geçirmiş olduklarını çıkarmaya çalışıyorduk. Munzur düzlüklerinden birinde, yaylacıların konaklama yerlerinin yakınında hazırlanan barınaklarda ısınma sorunu "tüplerle" halledilmişti. Yüzlerce büyük tüp hem ısınmayı hem de yiyecek işini halletmişti. Yan yana yerin altında hazırlanan odalar, bu odalardan birbirine geçişi sağlayan tüneller, o düzlüğün kenarında var olan doğal çeşmeden sığınaklara su taşıyan su kanalları. Kitaplar, giyecekler, konservelerden arta kalan düşman tarafından sonraları param parça edilmiş izlerin tümü bizlere Munzur zirvelerinde bir kış nasıl geçirilebilirin ipuçlarını veriyordu....
Munzurlar karla kaplandığında; yarıkların tamamını örten bir örtüyle tuzaklarla dolu bir bekleyişin sahibi de oluyordu. Doğru yerden yol almasak, bir anda ayaklarımızın altında uzanan kar yığınıyla birlikte bir çatlakta bahara kadar kimselerin ulaşamayacağı bir istirahata çekilmiş olacağımızın farkındaydık....
"Gittin ve kaldım demem" yanıltmasın seni, gittiğinde de kaldın biraz, geldiğinde de tam değildi gelişin esasında. Hepsi, her şeyin kabulümdür: Kalışların da gidişlerin de. Giderken bana bıraktıkların benim zaten... ...
Bir kural daha çiğneyeceğim. Harun Tak enfes bir RESİM yapmak yazısı yazdı. Reşid Rûken şiir dizdi. Brusk Xort, şiire arka fon fotosu düştü. O zaman ne yapar Xoce; Tak'ı, Rûken'i ve Xort'u hep beraber sevgi ve dostluk seremonisine çıkarmaz mı? Çıkarsa kızan olur mu? Olabilir ama ben de suçumu üstlenirim. De buyrun. İşte Tak'dan yazı, Rûken'den şiir ve Xort'dan resim? Nasıl ama?......
İçimizde devrim, içimizde özgürlük nidaları atan bir küçücük çocuk taşıyorduk ama ruhumuzu o evin o solgun ışıklarına terk etmiştik. İlk kar düştüğünde geldiğimiz yoldan geri dönerken o köye ve o ışığa! uğramak istemedik. Yapabildiğimiz tek şey o çevrede bildik bir vicdana o ışığa sahip çıkmasını tembihlemek oldu. İçimizdeki çocuk! bizim bile bulamayacağımız derinliklere kayıp giderken ardından sadece " Savaştır Heval" sözcüklerinin yankısı kalıyordu...
Amedim; kişisel tarihimin en unutulmaz sayfalarının yazıldığı şehir... İşte dönüyorum sana. Onca zaman sende bıraktıklarımı koruyabildin mi? Hâla bekliyor musun beni? Biliyorum tıpkı ben gibi sende acılar içinde yüreğindeki ateşi talancılara kaptırdın. Biliyorum gerçekler dünyasının talancıları seni de tıpkı benim gibi savurup durdular, her savrulmada yüreğindeki ateşten bir parçayı da koparıp aldılar. Sen de hissettin değil mi benim gibi. Yüreğimizin boşaldığını hisseder gibi. Ve kabullendik sessizce…...
Bu gece ben bilerek ve isteyerek kanattım içimi. Ben bulup çıkardım kuytuluklarda gizlenmiş olan o küçük zaman dilimlerini. Bilmem, hissetmem gerekiyordu. Yıkandım o anlarımla, içimi temizleyen abı hayat suyuna dönüştüler. Yaşadığıma ikna ettiler beni..
...
Harun Tak