Mehmet Yavuz: 91 Doğumlu Ve Adı LEYLA Olan Kızlar

Ancak bir neden’i bilerek veya bilmeyerek es geçmiş. Dolayısıyla üstad hedefi fena ıskalamış. Ben şimdi haddim olmayarak Ahmet Altan’a bir soru soracağım. Leyla Hanımın ilk meclis deneyimi olan 1991 yılında doğmuş, henüz yirmi yaşlarında, adı Leyla olan binlerce Kürdistanlı kızın gözlerine şöyle bir baksın! Hangisinin gözlerinde fer kaldı?

Tarihçi değilim; fizikçi veya kimyacı olmadığım gibi. Ama bütün bilimler az veya çok ilgimi çeker. Birini az, birini çok olsa da hepsini severim. Tıpkı tarihi coğrafyadan çok sevdiğim gibi.

Bu yüzden bugün -bazılarının vehmettiği gibi- devrimci bir söylevden ziyade coğrafik bir deyimmiş hissi veren “büyük Türkiye milleti” sözüyle ilgili değil de, bu sözü söyleten tarihle, yaşanmışlıkla ilgili bir şeyler yazacağım.

Tarih’in kronolojik boyutundan ziyade onun bilimiyle (birey-toplum-tarih ilişkisi) uğraşanların terminolojisi farklıdır. Onlar daha çok nedensellik kavramı üzerinde dururlar.

Mesela tarih tamamen tesadüfi olaylar zinciri midir yoksa kanunları ve prensipleri olan bir bilinç midir? Eğer tarihin kanunları ve prensipleri varsa bunda bireye, lidere ve topluma yüklenen misyon nedir v.s.

Marks ve Hegel Okulu gibi tarihi farklı yorumlayan değişik okullar, ekoller vardır. Her ekol tabiatıyla savunduğu görüşe tarihten örnekler getirir.

İzninizle ekollere girmeyeceğim. Okulun arka bahçesinde bir sigara içimliği teneffüs yapacağım. İşte size ekollerden birinin sunduğu hoşuma giden örneklerden biri:

Emevilerin son halifesi II. Mervan bin Muhammed ordunun başındayken savaşın kızıştığı bir ânda abdest bozmak için ordudan ayrılır ve tenha bir yere gider. Orada tesadüfen bir düşman askeri tarafından öldürülür. Derken Emevi ordusunda bozgun başlar ve savaş Emevi hanedanının yıkılmasıyla biter.

Sonuçta tarihçiler aynen şunu yazar: Koca bir devlet bir abdest bozmaya gitti.

İşte bu gibi hikayeler bana tarihi coğrafyadan fazla sevdirdi. Çünkü bu tür hikayeler bana öğretti ki, kendilerini birilerinin insafına bırakmış, hür ve özgür olmayan bireyler…

Neyse, bu paragrafın konuyla alakası yok.

***

Konu, kendilerini Peygambere endekslemiş insanlar söz konusu edilerek Kur’an’da da işlenir. Uhud savaşında Peygamberin (s.a.a) öldürüldüğü söylentisine rağmen direnmeye devam eden İmam Ali (a.s), Ebu Dücane ve birkaç arkadaşı dışında ordu bozulur ve dağılmaya başlar.

İşte bunun üzerine inen ayet şöyledir:

“Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler geçmişti. (Tutun ki) Ölür veya öldürülürse, topuklarınız üzerine gerisin geriye mi döneceksiniz?” (Âli İmran 144)

Bu da İslam’ın birey öğretisi.

***

Gelelim konumuza:

Değerli Ahmet Altan her günkü şahane yazılarından birini daha yazmış bu gün: Elsa’nın gözleriyle harmanlanmış “Zana’nın Gözleri” diye.

Leyla Hanım’ın yorgun mu, bitkin mi, üzgün mü, kızgın mı belli olmayan, bütün duyguları yüklenmiş gözlerinin, yıllar önce yine aynı mecliste ama bir alamut edasıyla çakmak çakmak yanan gözleriyle olan fark’ı, neden’i irdelemiş.

Ancak bir neden’i bilerek veya bilmeyerek es geçmiş. Dolayısıyla üstad hedefi fena ıskalamış.

Ben şimdi haddim olmayarak Ahmet Altan’a bir soru soracağım. Leyla Hanımın ilk meclis deneyimi olan 1991 yılında doğmuş, henüz yirmi yaşlarında, adı Leyla olan binlerce Kürdistanlı kızın gözlerine şöyle bir baksın!

Hangisinin gözlerinde fer kaldı?

Hatta söz konusu makaleye değerli Welat isimli okurun yazdığı yorumunda söylediği gibi Leyla Hanım’ı Amed sokaklarında izlesin. Gözlerine baksın, iyice baksın. Göreceği yorgun, bitkin ve küskün bir çift gözden başka bir şey olmayacaktır.

Sebebi ne 1991 iktidarı, ne o dönemin Meclis Başkanı, ne de Milletvekilleri değil sadece.

Sebebi biraz da Leyla Hanım’ın kendisidir.

En “benim” diyen erkekleri bile kendinden utandıracak bir yüreğe sahip olan kadının irade dersinde sınıfta kalmasının izleridir Sayın Zana’nın gözlerinde... Kendini bir ferde endekslemiş, dolayısıyla özgürlüğünü hibe etmiş bir bireyin kendine olan küskünlüğüdür Ahmet Altan’ın gördüğü.

Belki de görmediği veya görmek istemediği…

Bir de gerçeğin açtığı yaranın Kum Saati zamanıyla unutulamayacağı.

Şimdi izniyle ben de Ho Çi Min Kenti'nden bir dörtlükle aktarayım:

Benim yaşamım tarihin bir parçası mıdır,
Yoksa tarih, benim yaşamım mıdır?
Bu soruya bir türlü yanıt veremediğimden,
Yazdığım tarih alev alıyor tam da orta yerinden.

Hadi, sağlıcakla...

http://www.siirtgundemi.com/91_DOGUMLU_VE_ADI_LEYLA_OLAN_KIZLAR_ya_z_843.htm