İslamı Anlamak.

Islami anlamak ve anlayamamak....

Kuran’ı okumadım ama çok dinledim. Her zaman evin duvarına asılı olurdu. rahmetli abim o güzel sesiyle okurken dinlemekten zevk alırdım.

Zorunlu olmadıkça hiç bir zaman da negatif veya pozitif bir yorumunu yapmak istemedim. İnancı her zaman insan ruhunun bir parçası olarak gördüm. O kitapla mutluluk bulanları hep anlayışla karşıladım.

Ama ille de inan, ille de inanma diye bir baskı ve zorlamayı asla tasvip etmedim.

Kemalizm Arap harflerini kaldırıp bunu büyük bir inkilap olarak ilan ettiği, mektep ve medreseleri kaldırdıktan ve tekke ve zaviyeleri yasakladıktan sonra halk ile din arasında bir kopukluk meydana gelmiştir.

Yani...

Osmanlı döneminde kullanılan Arap harfleri inançlı insanların kendi gücünün yettiği kadar Kuran’ı okumasını sağladı ve bireysel olarak yorumlamaya çalıştı.

Çeşitli toplulukların Kuran’ı temel alarak yan yana gelip ruhsal olarak bir birlik oluşturmasına bir vesile oldu.

Yine mektep ve medreseler de kendine göre bir kültür çevresi oluşturmuş ve bu da örgütlü bir ruh birliği yaratmıştı.

Bu iyi bir avantajdı. Daha entel ve daha zeki olan insanların Kuran’ı yorumlaması ve böylece ezbere okuyup, ezbere yorumlaması aşılabilirdi.

Olmadı. Kemalist tek tipçiler devlet resmi görüşünün içinde kalmasını istedi ve öyle oldu. Seksen yıl boyunca resmi görüşün dışındaki yorumlara fırsat verilmedi. Kemalist rejimin İstiklal Mahkemeleri’nde idam ettiği inançlı insanların sayısı hala bilinmemektedir.

O dönemde Kuran’ın bir “tehlike” olarak görüldüğü, “irtca” nın kaynağı olarak görülmesi de bilinmeyen bir şey değildir.

Müridini ziyaret eden şeyhin, talibini ziyaret eden Alevi dedesinin, dini ayin yapan Hıristiyan’ın yargılandığı çok çok olmuştur. Son yıllarda bu bilinmeyenlerin su yüzüne çıkması ve kendilerini ifade edebilmeleri hiç kuşkusuz güzel emarelerdir.

Bu sayfaya da ara sıra düşülen İslam’la ilgili yorumları keyifle okurum. Buranın adı “özgür bireyler topluluğu”. Herkes kendini özgürce ifade edebilmeli. Bunu yapabilmek için öncelikle insanın kendisini tabulardan ve yasaklardan arındırmalı, insan denen yeryüzünün en değerli varlığının iyiliği ve mutluluğu amacını düşün alanının merkezine koymalıdır.

Yoksa sadece bir inancın veya bir ırkın yüceltilip diğerinin aşağılanması gibi bir durumun ortaya çıkmasının müsebbibi, diğer bir deyimle mürteci oluruz.

Bir defa şunu iyi bilmeliyiz: Tek tip İslam, tek tip yorum mümkün değildir. İslam içinde birbirine tezat binlerce yorum vardır. Bunları biribirinden dışlayıp düşman ilan etmek yerine bu yorumları yan yana getirmek ve üzerinde düşünmek gerekir. Her birinin güzel ve günlük hayatımıza rehber olabileceklerine “doğru” diye işaret koymak gerekiyor.

Yoksa İslam nasıl ilerlesin ve başına musallat olmuş bunca diktatörü nasıl alt etsin?

Bir basit örnek: Şimdilerde pek popüler olan Fethullah Hoca neden yaşamak için bir Hıristiyan ülkesi seçsin? Veya TC ile başı derde giren pek çok dindarımız neden bir İslam ülkesi değilde sığınmak için neden Avrupa’ya gelsin?

İşte bu yüzden İslam’ı enine ve boyuna tartarak, varolan teknik ve iletişimle kaynaştırarak, bir hayat biçimine dönüştürmek mümkündür. Ama “herşey” olarak önümüze koyarsak, dokunulmaz ve tartışılmaz bir tabu olarak korumaya çalışırsak yine adımızın sadece “şiddet ve kanla” anılmasından kurtulamayız.

Size unutamadığım bir hatıramla şimdilik noktalayayım.

Aylar süren polis sorgusundan sonra mahkemeye çıkarılmıştım. Doğrusu beni tutuklayacak bir delil veya suçlayacak tanık bulamamışlar, bu yüzden de az sonra serbest bırakılacağımı tahmin ediyordum.

Mahkemede sıramı bekliyordum. Başımda birinci şubenin sivil polisleri bekliyor. İki metre ötede ben yaşlarda biri. O da bekliyor.

-“Ne iştir seninki?”

Başımdaki polis çıkıştı.

-“Başkasıyla konuşmak yasak!..”

İki dakika geçmeden yeniden yanımdakiyle göz göze geldim. Adam kısaca anlattı.

-“Babam Sencaq’da imamdır. Köylüler vaazde ‘Atatürk puttur’ dedi diye ihbar etmişler.”

Hem de Kürdçe söylemiş. Kısa bir sessizlik oldu.

-“Bana da komünist diyorlar. Benimki kolay, babanın işi zor.”

Az sonra Hacı’yı elleri kelepçeli olarak getirdiler. Sakalını da kesmişlerdi. Mahkeme salonundan içeri girdiler ve çok geçmeden çıktılar.

-“Ne oldu?” diye bağırdım yanımdan geçerken.

-“Dört buçuk yıl...”

Polis yine tehdit etti ama sonucu öğrenmiştim.

Mahkemem uzun sürmedi. Gerçekten de tahliye oldum.

İslam’ı yorumlama deyince aklıma bu geldi. Gerçekten de inançlı arkadaşlarımızın dünyayı ve olayları yorumlamasında gerçekçi ve cesaretli olması gerekir. Bu konudaki araştırma ve ulaşılan bilgilerin arkasında komplo ve “Yahudilik” aramasına mahal vermeden...