Güneşi Emzirirdi Gözleriyle...

GÜNEŞİ EMZİRİRDİ GÖZLERİ...

Merhaba Bir Dosta , bir Yoldaşa çağrımdır.. Sevgili Elif Orhan iznin olmadan bir yazını köşeme aldım.. "Günesi Emzirirdi gözlerin",şehit bir gerillaya , dünya güzeli bir kardeşe yazılmış bu içten satırları Nasname okurları ile paylaş istedim.. ve yine Nasname okurları ve tabii ailesi adına sana içten bir çağrımdır bu aynı zamanda..ben ve nasname okurları senin o güzel kaleminden damıttığın içten satırları sitemizde okumak isteriz..hadi al eline kalemi ve Merhaba de..bizde Serçavan diyelim..saygilar.. Necmi Aksoy.

Merhaba Bir Dosta , bir Yoldaşa çağrımdır.. Sevgili Elif Orhan iznin olmadan bir yazını köşeme aldım.. "Günesi Emzirirdi gözlerin",şehit bir gerillaya , dünya güzeli bir kardeşe yazılmış bu içten satırları Nasname okurları ile paylaş istedim.. ve yine Nasname okurları ve tabii ailesi adına sana içten bir çağrımdır bu aynı zamanda..ben ve nasname okurları senin o güzel kaleminden damıttığın içten satırları sitemizde okumak isteriz..hadi al eline kalemi ve Merhaba de..bizde Serçavan diyelim..saygilar..

GÜNEŞİ EMZİRİRDİ GÖZLERİYLE.

Yola cikiyorum.Hic dinlemeden yetişmeliyim.Aha şu tepeyi şu derenin yamacındaki yüksekliği de aştım mı,geriye şu yüksek yamaç kalıyor.Onuda aştımmı ,gerisi kolay.Yol az kalır.Daha güneş batmadan yetişmeliyim ki onun güneşe bakan gözlerinden güneşi nasıl emzirdiğini görmeliyim.

Ne çok özlemişim.Nasıl kokusunu özlemişim yüreğimin,hele bıyık altından dünyaya meydan okuyan alaylı gülüşünü.Ya ağız dolusu gülüşünü?kıvırcık saçlarını.Munzur güneşi kadar aydınlık , ışıl ışıl gözlerini.. Çok özlemişim yüreğimi galiba!

Nasılki bir zamanlar gerek Dapiramin Keje gereksede tüm köy halkı karşıda görünen Qewere düzgünü gördüklerinden diz cöker secdeye durdukları gibi bende secde eder gibi munzur eteklerine varınca düz cöküyorum.Başımı kaldırıp bas eğmiyen Munzurların doruklarına bakıyorum bir süre .

Sonra ellerimi kaldırıp bir doğan güneşe birde günesi gözleriyle emziren yüreğimin önünde secde ediyorum. .

Evet yüreğim sende benim önünde secdeye durduğum tapınağımsın.Tüm umutlarımın dili,tüm çekilen açılarımın ismi, bileşkesi oldun. Hatırlıyorum,senin ilk okula başladığın günü.Ne güzel gözlerin vardı.Görenler öyle diyordu ,“ Güzel gözlü çocuk“ ,Daha sonraki yıllarda bu „güzel“ sözcügü senin yaşantın da çoğaldı..İnsan güzeli insan oldun.Kocaman, ninem Kejenin bağışlıyan yüreği gibi sevgi dolu bir yüreğin oldu.

Mert ve dürüsttün.Yiğitliğine yiğittin ancak yakınında yılanın olacağını düsünmiyecek kadar insanı sever,güven duyar ve değer verirdin.İnsanlara durmadan şans tanırdın. “Hepimiz hata yaparız“ diyordun. Kalleşleri, karanlıktaki baykuşları düsünmezdin.Bilemezdin ki karanlıkta uçan baykuşlar yanındakini satar,ocak yakan uğursuz mahluklardır. Azimliydin , inatçı da .Ya emekçiliğini anlatmaya kelimeler yetmez ki.Her yaptığın işe dört elle sarılırdın.En iyisini yapmaya çalışırdin.Yapardın da .Emek vermeyi ne çok severdin yüreğim.Daha sonraki yaşamından da bu hep belirleyici oldu.Bilemezdin ki emek hırsızları ,asalaklar kene gibi senin ve senin gibi emekçilerin emeğini emeceklerini.üzerinde palazlanacağını.

İnsanlara çok güvenirdin.Kendine inandığın gibi.Belkide hatan bu oldu.Hep derdin ya.

„ Mecburuz insanlara yanımızdaki arkadaşımıza güvenmeye.Malzeme bu,uzaydan getirecek halimiz yok ya.Ben güvenirsem karşımdaki de güvenir.Benim ona güven vermem onu iyiye doğruya doğru yönlendirir“,     Ancak güveni satanların olduğunu hiç hesaplamadın değilmi yüreğim?

Öyle ya kocaman bir yüreğe sahip olan sen kene gibi kan emicilerini ne yazıkki hesaplıyamadın .Onların yüreklerindeki çamuru,onların çukurluğunu bilemedin. Yanıldın Ah keşke yanılmasaydın yüreğim.Evet hiç yanılmasaydın.Şimdi her şey çok daha farklı olurdu.Bu kadar çok ağıt yakanlar da olmaz dı.Ancak oldu iste.Ağıt yakmıyan neredeyse kalmadı.

En son seni gördügüm an gözlerim önüne geliyor.Büyük bir taşın üzerine çıkmıştın.Günes tam karşıda senin alnına,tertemiz alnına ve gözlerine vuruyordu.Baktım, bakmaya doyamadığım yüzüne gözlerine.Evet ya, senin gözlerin günesi emziriyordu.Bakakaldım sana.Yine dudaklarındaki dünyaya meydan okuyan alayli gülüsün vardı.Sanki bir hüzün de gizliydi.Belki bir daha görüşemiyeceğimizi his etmiştin değil mi?

Toprağa düstügün günü unutamıyorum yüreğim.Gelemedim.Seni son yolculuğuna uğurlıyamadım.Munzur da benim yüreğim kadar yas bağlıyor,kan ağlıyor. düşündüm.Seni ve Munzurları bir bütün olarak hep düşlemiştim,Sen yoksun öyle ise munzurlarda yok,Sen yoksan günesde doğmaz,rüzgarda esmez,yabanı çiçeklerde yeşermez sandım.Sen olmayınca gece gündüzlerin anlamı yada sırası karıştı,Güneşten nefret ettim,

Sen gözlerin ile güneşi emzirmiştin,Sensiz nasıl doğarkı? Sen yıllarca Munzurları iskan etmiştin.Munzurların her taşına , ağacına,börtü böceğina,yaban çiçeklerine bakmaya doyamadığım gözlerin ile bakmıştın,sahiplenmiştin.Onları bir parçan olarak görmüstün.Nasıl yüreğimi korumadılar,nasıl yüreğim olmadığı halde var olurlar ki,Ya ben?

Sen toprağa düstügünde damarlarımdaki kanın çekildiğini sandim.Sonrada,uğraştım ki sen ayağa kalkasın,tekrar gözlerini açasın ve ben ömrümü seve seve vereyim.Ancak olmadı yüreğim.Almadın ömrümü,Neden ki almadın? Sana kırıldım.

Hayır ben yüreğime kırılamam, ancak acına katlanamadım.Bir daha seni görememek,sana dokunamamak çok ağır geldi. Seni son yolculuguna ugurliyanlar anlatiyordular. “Yüzünde dünyaya meydan okuyan alayli gülüşü vardı“..

Şenden sonra pek de değişen bir şeyler olmadı yüreğim.Yani bıraktiğin yerdeyiz hala.Sana gerek ailededeki gerek genel olarak tüm gelişmeleri hep resmine bakarak anlatıyorum.Beni anlıyacağını duyacağına nedense hep inandim.Senin ile tekrar buraya gelerek vedalaşmak tek istediğimdi,

Hoşça kal yüreğim hoşça kal.

Evet vedalaşmıştım nihayet.Munzur yamaçların dan aşağıya doğru inmeye başladım.Sonra dönüp geriye baktım.Yine yüksek bir taşın üzerine çıkmış.Hep dudaklarındaki dünyaya meydan okuyan alaylı gülüşün,kendinden emin bakışlarınla yüzün yine güneşe yönelikti.Sonra başımı hafif yana kaydırdım.Oradada başka bir yüz,başka bir görüntü sanki dargın bakıyordu.Halbuki gülünce gözlerin içi hep gülerdi.Kahkahan hep çınlar ortalığa yayılırdı.Bu defa hüzünlüydü.sana doğru bir iki adım yürüdüm. “Biliyorum bana dargınsın.Sen toprağa düstügün zaman ben ağlamadım,Sende bilirsin ki ağlamanın yasak olduğu bir alandaydım.Bunun azabını hep çektim.Yıllar sonra senin gibi toprağa düşen yüreğim için çok ağladim.

Sonra sana haksızlık yaptığımı düsündüm.Vicdan azabı çektim.Baktım yüreğim için ağlarken senin içinde ağlıyordum.“Beni bağışla“ diyemem ancak beni anladığını da biliyorum.“ Bu söylemimde gözleriyle gülen hüzünlü yüzü kımıldandı.Yıllar önceki aydınlık yüzü yine belirlenmişti.

Evet beni anlıyordu.Ağlamanın yasak olduğu alanların olması ona ters gelsede,insani bulmasada beni anladığını onayladı..

“Hoşça kal,hoşça kal.

Elif ORHAN