Özerklik, Otonomi Veya Federasyon Talebi, Çocuk Oyuncağı Değildir!

Kürd ulusal demokratik güçlerinin görevi, halkımızın asırlardır çektiği cefaya yeni cefalar eklemek değil, tam tersine buna son vermek ve bu cefakar halka, layık olduğu, daha güzel bir yaşam sağlamaktır. Bu kutsal amaç ta, ancak pozitiv bilimle donanmış sağlam bir ulusal şuurla gerçekleştirilebilinir.

.
.
.

.............xxx.............

.

.

.

Özerklik, otonomi veya federasyon talebi, çocuk oyuncağı değildir!

Ne PKK’nin şiddet eylemlerini başlatma ve BDP’nin Raferandumu protesto etme kararları şaşırtıcıdır; ne de CHP, MHP ve arkalarındaki diğer statükocu güçlerin, değişime ve demokratikleştirme girişimlerine karşı direnişleri, yenidir. Bilindiği gibi, Türkiye’deki son 40 yıllık politik yaşama damgasını vuran da, bu tür özgün olaylar olmuştur.

Batı Avrupa ülkelerinde, 1969’larda güçlenip kitleselleşen öğrenci hareketlerinden korkan vesayet rejimi, Türk ve Kürd gençliğinin etkilenmesini kendi kontrolu altında bulundurabilmek için, sivil ‘aydın’larını harekete geçirdi. Kanı coşkun gençliğe, ‘Milli Demokratik Devrim’, ‘Turancılık’ vb değişik teorilerle yaklaşarak, statükoyu koruyup daha da güçleştiren fikirlerini empoze etmeğe çalıştı… Bundan hiç te etkilenmeyen Kürd gençliği, bu teoriler yerine, halkının gaspedilmiş olan meşru haklarını gündemine taşıyarak, Kürd aydın ve yurtseverlerinin katkısıyla da, Doğu mitingleri’ni tertip etti.

Ne var ki, rejimin provakatörleri, Batı’da, Sokakları terörize etmeği başararak, 12 Mart Muhtırası için zemin hazırlayabildiler. “Sokaklar yürünmekle aşılmaz” dedirttikleri politikacıları da, ‘yat’ borazanı çaldığında, şapkalarını alarak, kuzu kuzu inlerine çekilip, yerlerini, generallerin atadıklarına bıraktılar.

12 Mart’ı kitlesel tutuklamalar, işkenceler, mahkemeler, cezalandırmalar ve idamlar izledi. Yaşam, sadece solcular ve Kürdler için değil, demokratlık kokan herkes için, fiili bir cehenneme dönüştürüldü. Amaç, bu “cehennemi yaşam”ın nesneleri olan gençler, aydınlar ve Kürdlere, politikayı korkulacak bir öcü haline getirmekti. Fakat tam tersi oldu. Gözaltı ve tutuk evleri, en iyi fikirlerle donanmış birer ’siyaset okulu’ gibi bir özellik kazanıverdi. Cunta kurbanları ve onları izleyen nesil, daha deneyimli ve daha akıllı kararlarla, yeni örgütlenmelere yöneldiler.

Kürd halkı, hiç tereddüt etmeden ve hiçbir fedakarlığı esirgemeden, kucak açtı bu yeni yapılanmalara. Güven duydu bu körpecik örgütlerine. Kan davası, namus sorunu, mal-mülk davası gibi anlaşmazlıklarını, devlet mercileri yerine, kendilerine yakın gördükleri, ya da o yörede en güçlü olan Kürd siyasi yapılanmasına götürerek, çözümlemeğe başladılar. Bu durumdan oldukça rahatsız ve tedirgin olan devlet, yine adamlarını harekete geçirerek, sözde örgütsel çatışmaları yaşama soktu. Bu kez, sadece sokaklar değil, kırsal kesimler de teröre boğduruldu. 12 Eylul darbesi için uygun bir zemin hazırlandı. Yüzbinlerin tutuklanması, binlercenin yurt dışına kaçması, işkence, yaşamboyu hapis ve idam cezalarıyla yetinmeyerek, 1982’de yeni anayasalarını da yaşama geçirdiler. Kışla ortamını reva gördüler topluma.

Ne var ki bu statükocu güçlerin yanıldıkları bir nokta vardı: O da, toplumsal ve siyasal gelişimi, hep istedikleri gibi kontrol altında tutabileceklerini sanmalarıdır... 1990’lar, her 10 yılda bir yenilenmesi gereken darbe geleneğinin uluslararası olanaklarını ortadan kaldırmıştı. Dünyanın düşman bloklara bölünmesi son bulmuş ve demokrasi şaha kalkmıştı.

Fiili darbeyi yapamayınca, 28 Şubat ’Post-modern ultimatom’ metodunu uyguladılar. Halk, onların hazm edemedikleri AKP’yi tek başına iktidara getirerek, yanıt verdi.

AKP’yi ve Fethullah Gülen’i bitirme, Sarıkız, Yakamoz, Ayışığı, Balyoz planlarını hazırlayıp, hayallerindeki darbeyi gerçekleştirmeğe çalıştılar. Tutmadı.

Cumhuriyet mitinglerini organize ettiler… Sünni gerekçelerle yargısal engellemeler çıkardılar… Bu da para etmedi.

Bu çabalara paralel olarak PKK’nin sokak eylemleri geliştirildi. Yine işe yaramadı.

Evdeki hesap çarşıdakine uymuyordu bu kez. Ergenekon örgütü açığa çıkarılmış, generallerin ilk kez sivil yargıçların karşısına çıkarılmasına ve tutuklanmasına başlanmıştı. Kameraların karşısına geçerek, parmak sallayıp, tehditkâr konuşmalar yapmağa alışık olan Kurmaybaşkanları, sus-pus oluvermişti.

İşte, hemen hemen her tarafın kasırga öncesi sessizliğe büründüğü, statükocuların son umudu olan Anayasa Mahkemesi’nin de raferanduma ‘evet’ dediği ve tam da, Güney Kürdistan Bölge Başkanı Sayın Mesud Barzanı’nıin Türkiye ziyaretinde bulunduğu bir dönemde; PKK,  sadece İmralı’dan gelen sinyal üzerine, şiddeti tırmandırıverdi. Bu kararın yerindeliğini ve  Kürd halkının yararına olduğunu, ancak düşünme özrü olanlar iddia edebilir. Bu eylemlerin ‘özerklik’ kavramıyla boyanması, sadece Kürd halkının temiz duygularını sömürmeyi amaçlamaktadır. Nitekim bunun en bariz örneğini, Hasip Kaplan’ın “Türkiye'de tartışılmayacak bir şey varsa bu ülkenin birliği ve bütünlüğüdür” söyleminde gördük. Hem de özerklik kararlarının henüz mürekkebi kurumadan.

Öte yandan, yaratılan bu şiddet iklimi ve bu iklimin, Ergenekon süreci dolayısiyle uzun bir zaman suskun kalmak zorunda kalan İlker Başbuğ’a, nasıl yeniden uygun bir konuşma ortamı sağladığını da hepimiz birlikte izledik. Yani açıkçası, Başbuğ’un, kameranın karşısında hindi gibi kabararak, Kürd halkının oylarıyla Meclise gelen milletvkillerine ‘hain’ deyip, dağ yolunu gösterebilmesinin cüretini sağlayan faktörlerden biri de, onların ‘serok’ kültüne endekslenmiş olan ve Kürd halkının meşru ulusal demokratik talepleriyle yakından-uzaktan hiç bir ilişkisi olmayan, bu şiddet politikasıdır.

Kürd ulusal demokratik güçlerinin görevi, halkımızın asırlardır çektiği cefaya yeni cefalar eklemek değil, tam tersine buna son vermek ve bu cefakar halka, layık olduğu, daha güzel bir yaşam sağlamaktır. Bu kutsal amaç ta, ancak pozitiv bilimle donanmış sağlam bir ulusal şuurla gerçekleştirilebilinir. Başlangıçta, “Bağımsız Birleşik Kürdistan” sloganıyla politika sahasına dalış yaparak, kendi dışındaki tüm Kürd siyasal yapılanmaları ‘hain’ gören ve hatta zamanla, kemalizmi faşizmin ‘proto-tipi’ olarak kabul etmek zorunda kalan; ancak İmralı süreciyle birlikte, 180 derecelik bir dönüş yaparak, bu kez ‘Orta-Doğu konfederalizmi’, ‘Demokratik Cumhuriyet’, ‘üniter devlet’ gibi safsatalarla kemalizme sarılan; yani, Kürd halkını bir deneme tahtasına dönüştüren APO/PKK’nin bu hoyratça tavrı, halkımızın ‘gaspedilmiş olan meşru haklarının iade edilmesi’ yönündeki haklı talebinin, içini boşaltmaktan ve iğdişleştirmekten başka bir şeye hizmet etmiyor. Daha düne kadar, ‘Demokratik Cumhuriyet’ nakaratıyla bizi bıktıran ve ‘Hükumetin açılım programına destek için, Öcalan’ın muhatap alınması’nı tek koşul koyan PKK/BDP, Apo’yla görüşülmedi diye, hem silahlı eylemleri başlattı ve hem de ‘ÖZERKLİK’ ilan edeceğini duyurdu. 

Özerklik, otonomi veya federasyon talebi, bir çocuğun büyüklerinden istediği herhangi bir oyuncağın ismi değildir. Bu düzeydeki talepler, salt bir kişinin durumuna ya da onun paşa keyfine asla endekslenemez. Bu tür talepler, halkımızın durumundan hareketle, halkımız adına edinmiş ulvi vizyonlar ve şaşmaz hedefler olmalıdır. Bu ciddi saptamaların, fevri, intikamcı ve restleşmeci bir tavır ya da müritvari bir beyin kilitlenmesiyle gündeme sokulması, halkın kaderiyle alenen oynamak demektir. Tarih öyle bir komedyaya tanıklık etmiş midir acaba, bilmiyorum.

Sadece örgüt menfaatinin ve lider tabusunun zedelenmemesi derdine düşen ve Hükumet’ten ana talebi, yukarıda da belirttiğm gibi, salt Öcalan’la görüşülmesi olan PKK/BDP, Kürd halkını, liderlerinin bile hiç inanmadığı etnik söylemlerle  düpedüz kandırıyor. Hangi hoş söylemlerde bulunurlarsa bulunsunlar, hangi demagojiyi yaparlarsa yapsınlar, hangi boyalı sözleri kullanırlarsa kullansınlar, onların, önümüzdeki referandumu protesto etme kararı, statükonun devamı için çırpınan kafatasçı/ırkçı güçlerle aynı safta yer almaktan, daha açıkçası, 12 Eylul Anayasası’nın devamını istemekten, başka birşey değildir.

21 Temmuz 2010

.

Cemil Demircan

.

.

.