Demokratik Özerklik mi, Kemalist Özerklik mi?

Fakir milletin sırtından geçinen M. Kemal ve arkadaşları!

M. Kemal’in ilan ettiği “Cumhuriyet” demokartik olmadığı gibi, BDP’nin, M. Kemal’den ilham alarak ilan ettiği “Özerklik” de demokratik değil, Kemalisttir. Dolayısıyla, “Demokratik Özerklik” yerine “Kemalist Özerklik” kavramının daha yerinde olduğu muhakkaktır.

Abdullah Öcalan: Bugün Mustafa Kemal'in egemen kıldığı ideoloji tasfiye oluyor

Bugün 35 ile 40 milyon civarındaki nüfusuyla dünyada devleti olmayan tek ulus olan Kürdler, Güney Kurdistan’da çok önemli bir merhaleye gelmiş durumdalar. Çok yakın bir gelecekte resmi olarak devletleşeceklerini, başta Türkiye, AB ve ABD olmak üzere dünya devletleri tarafından tanınacaklarını ümit ediyorum (http://www.nasname.com/Yazarlar/cakbay/9524.html). Türkiye, İran ve Suriye’de yaşayan Kürdler de kendi kendilerini yönetme arzularını yüksek sesle dillendirmeye başladılar. Bu yönetim biçiminin ne olacağını (Eyalet mi olur, başka bir yönetim şekli mi olur) bir bütün olarak Kürdler, dünya gerçeklerini de göz önünde bulundurarak, zamanla referandum yoluyla karar verecekler. 

Türkiye’deki Kürdlerin en fazla 5’te birini temsil eden BDP, veya başka bir Kürd grup, ortaya atılıp bütün Kürdler adına karar veremez. Bu konuda çalışmalar yapabilirler, Kürdlere öncülük edebilirler, çeşitli girişimlerde de bulunabilirler ama Kürdle adına nihai karar verme hakkına sahip değildirler. Çoğunluğu “Kemalist Kürdler”den oluşan BDP, Kürdler için değil, Kemalizmi koruma ve kollama refleksiyle hareket ediyorlar. Bunu, “Eş Serok”ları Abdullah Öcalan’ın (diğer “Eş Serok”ları M. Kemal’dir) daha birkaç ay önce sarfettiği “Biz ne federalizm istiyoruz ne konfederalizm (ozerklik) istiyoruz. Ayrı bir devlet de istemiyoruz. Bir devlet verseler de kabul etmeyiz” (http://www.nasname.com/tr/8436.html) ve benzeri sözlerinden anlıyoruz. Aşağıda başka örnekler de vereceğim. 

“Demokratik Özerklik ilanı” sürecinde, meseleyi bir oldu-bittiye getirmeleri, kendileri dışındaki bütün Kürdleri saf dışı bıraktıkları gibi kendi aralarında bile tam bir mutabakata varamamaları, bu konuda bir iki cılız ses çıkartan Elçi ve Tan gibi bazı zevatın adeta burunları sürtülerek “hizaya sokulmaları” “Cumhuriyeti ilan” sürecinde çeşitli entrikalara başvuran M. Kemal’den esinlendiklerini akla getiriyor (aşağıda aktaracağım tarihi bilgiler ne demek istediğimi izah edecek). BDP’li Bengi Yıldız’ın, Özerkliğin ilan edilmesinin zamanlamasıyla ilgili tartışmalara karşılık verdiği “Bu Mustafa Kemal’in ‘İsmet, yarın sabah cumhuriyeti ilan edeceğiz’ demesi gibi bir şey” cevabını tesadüfen değil, bilinçli olarak verdiği anlaşılıyor (Radikal, 17 Temmuz 2011; http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&ArticleID=1056608&CategoryID=78).  

M. Kemal’in ilan ettiği “Cumhuriyet” demokartik olmadığı gibi, BDP’nin, M. Kemal’den ilham alarak ilan ettiği “Özerklik” de demokratik değildir, Kemalisttir. Dolayısıyla, “Demokratik Özerklik” yerine “Kemalist Özerklik” kavramının daha yerinde olduğu muhakkaktır.  

“Eş Serok” A. Öcalan’ın “Bugün Mustafa Kemal'in egemen kıldığı ideoloji tasfiye oluyor” (http://www.youtube.com/watch?v=mB5pWJY8u84) derin endişesinden yola çıkılarak ilan edildiği anlaşılan “Kemalist Özerklik”in amacı, Kürdleri oyalamaktan; değişen dünyayla birlikte dönüşüme uğrayan Turkiye’de ciddi manada güç kaybeden, can çekişen, bitkisel hayata bağlanmış durumda olan Kemalizm’i Derin Devlet’in desteğiyle Kürdistan’da canlandırıp hakim kılmak, Kürdler’e zorla kabul ettirmekten başka birşey değildir. 

Bu uzunca girişten sonra biraz daha uzun detaya geçelim... “Demokratik Özerklik” fikrini “Demokratik Konfederalizm” etiketiyle ortaya atan Abdullah Öcalan’dır. Hatip Dicle, Öcalan’ın emriyle bunu siyasi bir program haline dönüştürdü (http://guncelyorum-canadil.blogspot.com/2011/01/demokratik-ozerklik-uzerine-1.html ve devamı; Özgür Gündem’in 12-21 Ocak 2011 tarihleri arasında yayımlandı). Cengiz Çandar, kaleme aldığı “Dağdan iniş-PKK Nasıl Silah Bırakır? Kürt Sorunu’nun Şiddetten Arındırılması” başlıklı raporda Demokratik Özerklik hakkında şu bilgileri aktarıyor (http://www.tesev.org.tr/UD_OBJS/PDF/DEMP/Dagdan%20Inis-Son%20Hali-web.pdf):  

“Abdullah Öcalan’ın 2004  yılında yazdığı ‘Bir Halkı Savunmak’ adlı kitapta ortaya attığı Demokratik Konfederalizm ilkesi çerçevesinde örgütün yeniden örgütlendirilmesiyle kurulmustur. Öcalan tarafından gelistirilen Demokratik Konfederalizm konsepti, bir yandan ulus-devlete (C. Akbay’ın notu: Bağımsız Kürdistan’a) bir alternatif, diğer yandan da Orta Doğu’da sorunların çözümü için bir model olarak önerilmistir” (s. 75).   

Mustafa Karasu: Mustafa Kemal’de ve kuruluş felsefesinde Kürt inkarcılığı yoktur

Çandar’ın, aynı raporun 33. sayfasında, Öcalan’ın ağzından aktardığı aşağıdaki ifadeler, Demokratik Özerklik’in Kemalizm ideolojisinin ruhuna bağlı kalınarak geliştirildiğini gösteriyor (“Demokratik Özerklik”in aslında “Kemalist Özerklik” olduğu iddiası destekleniyor):  

“Öcalan, PKK’nin 2005’teki ‘Yeniden İnşa Kongresi’ne gönderdiği ve ‘demokratik konfederalizm’ tezini islediği Politik Rapor’da –elbette bu rapor, PKK’nin ideolojisi ve siyasi programı haline gelmistir- ‘(Türk yönetimi) ikinci bir Irak istemiyorlarsa, demokratik çözüm ve barış üzerinde ciddiyetle durmaları gerekir. Bu çözümün Mustafa Kemal Atatürk’ün özgürlük yaklasımının gerçekçi bir uygulamasına ters düşmediğini iyi bilmek gerekir. Atatürk’ün özgür Kürt yurttaşlığına ve kendi ortaklaşa veya ayrı demokratik organlarına düşman olduğunu, Kemalizm’in Kürt düsmanlığı demek olduğunu iddia etmek, milliyetçi tuzaklara düsmek anlamına gelir’ demiştir.” 

Çandar, “PKK’nin ideolog yöneticilerinden” biri olarak takdim ettiği Mustafa Karasu’nun da Kemalizm konusunda Öcalan’la aynı görüşte olduğunu söylüyor. Raporun 34. sayfasından aktaracağım aşağıdaki satırlar Karasu’nun, Kemalizm’in güncellenmesi gerektiğine inandığını, “Demokratik Özerklik”i de Kemalizm’in güncelleşmiş versiyonu (yani “Kemalist Özerklik”) olarak gördüğünü gösteriyor: 

“Mustafa Karasu, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin (TBMM) kuruluş yıldönümünde yaptığı açıklamada, ‘Kemalizm’in güncellenmesi’ gereğinden söz etti. Fırat Haber Ajansı’nın (ANF) Behdinan çıkışlı haberinde yer alan açıklamasında Mustafa Karasu şöyle demektedir: Kemalizmin güncellenmesi derken 1920-1924 arasındaki 1. Meclis’ten, bu Meclis’i oluşturan yaklaşımdan söz edilmektedir. Çünkü 1. Meclis Kürtleri, Lazları, Çerkesleri ve birçok kesimi kapsadığı gibi, bu yıllarda Mustafa Kemal çeşitli konuşmalarında Kürtler için muhtariyetten söz etmiştir.”  

Çandar’ın, aynı yerden devamla Karasu’dan aktardığı şu ifadeler, Karasu’nun hem M. Kemal’e olan derin aşkını hem de “Kemalist Özerklik” konusundaki net görüşünü gösteriyor: “Bu aslında günümüz ölçülerinde güncelleştiğinde, siyasal olarak Demokratik Özerkliğe tekabül etmektedir. Bu açıdan o dönemin güncelleşmesi önemlidir. Öte yandan 1920’de Türkiye’nin kuruluşunda rol alan Mustafa Kemal’de ve kuruluş felsefesinde Kürt inkarcılığı yoktur (...) Mustafa  Kemal bir Kurtuluş Savaşı önderidir (...) Bu yönüyle o dönemdeki zihniyetin, pratiğin güncelleşmesi aynı zamanda Kürt Sorunu’nun çözümü anlamına gelmektedir.” 

80 binden fazla Dersimli Kürd’ü kimyasal silahlar dahil insanlık dışı yöntemlerle imha ettiren M. Kemal'dir

Karasu, Şeyh Said, Menemen ve benzeri olaylarda kullandığı entrikalarla birçok Kürd liderini katlettirerek tasfiye eden; Takrir-i Sükun’la milyonlarca Kürd’ü susturan; İstiklal Mahkemeleri’yle binlerce Kürd’ü idam ettiren; Şark islahat Planı’yla Kürdleri asimile eden; Mecburi İskan’la onbinlerce Kürdü sürgünde sefalete mahkum ettiren; Kemalist inkılaplarla, özellikle Kürdçe eğitim veren Medreseleri tasfiye ve alfabeyi değiştirmekle Kürd Dili ve Kültürüne ağır darbeler indiren; bütün bunlarla tatmin olmayıp, çocuk-ihtiyar, kadın erkek demeden 80 binden fazla Dersimli Kürd’ü kimyasal silahlar dahil insanlık dışı yöntemlerle imha ettiren M. Kemal için “Kürt inkarcılığı yoktur” diyebiliyor.  

“Vazifemiz Türk vatanı içinde Türk olmayanları behemehal (mutlaka) Türk yapmaktır. Türkleri ve Türklüge muhalefet edecek anasırı (ırkları) kesip atacağız. Ülkeye hizmet edeceklerde her şeyin üstünde aradığımız Türk olmalarıdır” diyen ırkçı M. İsmet’in (İnönü) (1925’te Türk Ocakları’nda yaptığı konuşmadan)” ve “Bu memleketin efendisi Türk’tür. Öz Türk olmayanların Türk vatanında bir hakkı vardır, o da hizmetçi olmaktır, köle olmaktır” diyen faşist Mahmut Esat’ın (Bozkurt) (1930 Ağrı İsyanı akabinde, seçim bölgesi Ödemiş’te yaptığı konuşma) M. Kemal’in en yakın mesai arkadaşları, Kürdleri inkar, asimilasyon ve imhada ortakları olduğunu unutmayalım.  

Öcalan, Karasu ve benzeri Kemalist Kürdlerin iç dünyasını az-çok bilenler, Karasu’nun, “O dönemdeki zihniyetin, pratiğin güncelleşmesi” ifadesiyle M. Kemal’in o dönemdeki inkar, asimilasyon, kültürel soykırım zihniyetinden ve toptan imha/katliam pratiğinden zerre kadar rahatsız olmadığını rahatlıkla görebilir. Bunun bir adım ötesi, Hitler gibi “Bütün enerjimi Atatürk'ten alıyorum; O'nun hayatı bizim feyizli ışığımızdır” demektir; ki buna çok yakın ifadeler kullanıyorlar zaten.  

Aysel Tuğluk: Mustafa Kemal bir mucizedir, ölümsüzdür

Demokratik Özerklik bildirisini okuyan Aysel Tuğluk’un da bilinçli ve “Kemalist Özerklik”in ruhuna uygun olarak seçildiği anlaşılıyor. Tuğluk’un, M. Kemal’i ve Kemalizm’i kutsama bakımından Karasu’dan bir-iki adım önde olduğunu söyleyebiliriz. “Kurtarıcı motif, tarihsel imge Mustafa Kemal ve onun tarihsel eylemselliğinin büyüklüğü kendisini gösterdi ve gösterecek. O bir mucizedir, ölümsüzdür. Uluslaşmada temel direktir” sözleriyle M. Kemal’i ilahlaştırıyor adeta (Radikal, 27 Mayıs 2007; http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=7097).  

Bu yazıdan yaklaşık bir sene sonra kaleme aldığı “Geri dönüş” başlıklı yazısında Tuğluk’un, 28 Şubat Cuntası’nın başlattığı sermaye ve başörtüsü düşmanlığını kutsadığına; sivil hükümeti devirmek için Ergenekon Çetesi adına hareket eden Ergenekoncu Medya’nın pompaladığı “Korku imparatorluğu” propagandasını sahiplenerek dehşet telallığı yaptığına; “Ilımlı İslam ve Gerici Güçler”e (yani, iktidardaki sivil hükümete, dini cemaatlere ve tarikatlara) karşı mücadele için Kemalistlerin gönüllü tetikçiliğini yapmayı kabul ettiğine; Cumhuriyet'in kazanımlarının (yani yukarıda saydığım inkar, asimilasyon ve imha politikalarının) bitirilmesi ve  Kemalizmin tehlikede olmasından dolayı çok üzüntü duyduğuna şahit oluyoruz (Radikal, 3 Şubat 2008; http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=7948).

Kürdlerin menfaati için çabalayan bir Kürd siyasetçiden çok “Kemalizm Muhipler Cemiyeti” üyesi edasıyla yazan Tuğluk’un sözkonusu yazısından bir bölümünü tekrar hatırlatmak istiyorum (“*” ile işaretlediğim cümleleri birkaç defa okumanızı istiyor, yorumunu engin anlayışınıza bırakıyorum): 

“Adına yeşil sermaye dedikleri bu çevreler, işyerlerinde ve ticaret ilişkilerinde karşılıklı ‘selamünaleyküm’ diyen bir diyalog oluşturup Kemalizmin ‘günaydın’ terimini batıl ilan etti*. Devamını herkes biliyor; belediyeler, Refah Partisi ve AKP... Belediyelerden AKP'nin yüzde 47'sine gelen süreç apayrı ele alınması gereken bir konu. Bunu geçiyorum. Bir iddiayla devam ediyorum; birkaç kıyı şeridi il hariç, önümüzdeki birkaç yılda Anadolu'nun şehir ve kasabalarının çoğunda modern hayata dair birçok davranış ve eğlence kültürü kendisine yer bulmakta zorlanacak*.” 

Aysel Tuğluk: Kemalistler "gerici güçler"e karşı bizlerin desteğini aramalıdırlar

“Kemalistler, sol, muhalif ve aydın çevreler Kürtlerle uzlaşmanın kaçınılmazlığına inanıyorsa, ılımlı İslam denilen ve aslında ne olduğu, nasıl tanımlanacağı çok da belli olmayan ve tamamen ‘imparatorluk’ güçlerinin imalatı bu projeye karşı modern aklın ve demokratik kültürün birbirini kabul eden zemininde buluşabilmelidir*. Taktiksel bir ilişkiyi kastetmiyorum; Cumhuriyet'in kuruluş sürecindeki tarihsel deneyimden de yararlanarak, yeniden bir ortaklık kurulması gerektiğinden söz ediyorum*. Cumhuriyet'in savunucuları olduklarını iddia edenler gerçekten samimilerse Kürtlerle (C. Akbay’ın notu: kendilerini, yani “Kemalist Kürdleri” kasdediyor) hesaplaşmaktan vazgeçip, kendileriyle hesaplaşacağı aşikâr gerici güçlere karşı Kürtlerin desteğini aramalıdır*… Cumhuriyet'in kazanımları Türk-İslam karışımı bir milliyetçilik/dincilikle bitirilmek isteniyor*. Kemalizm eğer Cumhuriyet aydınları tarafından sol ve demokrat yorumla güncelleştirilebilseydi bunun önüne geçilebilirdi.*” 

Aysel Tuğluk’un bu son cümlesinden şunu anlıyoruz: Cumhuriyet aydınlarının aciz kaldıkları Kemalizm’i güncelleştirme işini, ilan ettikleri “Kemalist Özerklik” ile kendileri, yani Kemalist Kürdler yapacak. “Kemalist Özerklik” ile, Kürdlerin refah seviyelerinin yükseltilmesi değil, Kemalizm’in Kürdistanda canladırılıp, fırsat doğduğunda, oradan tekrar bütün Türkiye’ye hakim kılınması hedeflenmektedir. “Kemalist Özerklik”e en büyük desteğin Ergenekoncu Medya’dan, özellikle de daha bir-iki sene önce “hedefimiz, Barzani’nin, askeri ve ekonomik hedefleridir. Amacımız, oradaki ‘Kürt rüyasını’, ‘Türk kâbusuna’ çevirmektir” gibi kışkırtıcı, istilacı ve ırkçı sözler sarfeden Ertuğrul Özkök’ten gelmesi bundandır (19 Temmuz 2011; http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=18287365&yazarid=10&tarih=2011-07-19).  

Birkaç yıl önce, PKK’nin “derin-TSK destekli Dağlıca Saldırısı” bahane edilerek, Güney Kurdistan’ı işgal etmesi için TSK’yı kışkırtan; saldırıyla hiçbir ilgisi olmadığı, aksine şiddeti eleştirdiği halde, PKK'nin bitirilmesi için Barzani'nin Abdullah Öcalan'ın yanına, yani İmralı Adası'na, hapsedilmesini teklif edecek kadar küstahlaşan Neokon Çetesi’nin (detaylı bilgi için http://www.nasname.com/Yazarlar/cakbay/1522.html ve benzeri yazılara bakılabilir) bugün “Türkiye'nin doğusundaki Kürt kalkışmalarını, Kürtler'in medeni hakları için yeniden ele almak”tan bahsetmesi (bunu “Kürd Sorunu’nu kendi lehimize kurcalayalım” şeklinde anlayınız) de aynı sebeptendir (http://tr.danielpipes.org/9675/hirsli-turkiye).  

“Kemalist Özerklik” bir Derin Devlet projesidir

Ergenekon Davası ile iyice köşeye sıkışan Ulusal Derin Devlet, Uluslararası Derin Devlet’in desteğiyle, “Kemalist Özerklik” kisvesi altında direnmeye devam edecek. Yani Derin Devlet ve tetikçileri, cepheyi bütün Türkiye sathından Kürdistan hatına kaydırmış durumdalar. Diyarbakır Zindanı’ndaki işkenceleriyle; OHAL’deki insanlık dışı uygulamalarıyla; “faili malum” cinayetleriyle; inkâr, asimilasyon ve imha politikalarıyla kan kusturdukları, hayatlarını zehir ettikleri Kürdleri kendi pis oyunları için kullanmaya, Sivil Anayasa ile sistemin demokratikleşmesine engel olarak Kürdlerin kazanımlarına darbe vurmaya devam edecekler. PKK’nin “derin-TSK destekli Silvan Saldırısı”nın Derin Devlet destekli olduğuna inandığım “Kemalist Özerklik” ilanının aynı güne denk gelmesi tesadüf olamaz. 

Kemalist Kürdler, “Eş Serok”ları M. Kemal’den aldıkları enerji, Ulusal ve Uluslararası Derin Devletler’den alacakları destekle “Kemalist Özerklik ” adı altında Kemalist Kürdler Saltanatı’nı kurabilseler kısaca şu icraatlarda bulunacaklar (“Cumhuriyet” adı altında Kemalist Saltanat/Diktatörlük kuran M. Kemal’in icraatlarından esinlenecekler elbet): “Takrir-i Sükûn Kanunu” ile Kürdistan’daki medya dahil bütün muhalefet susturulacak. M. Kemal’in “kan ile yapılan inkılâplar daha muhkem (sağlam) olur. Kansız inkılâb ebedileştirilemez...” direktifi doğrultusunda “İstiklal Mahkemeleri” kurulacak, muhalif Kürdler darağaçlarında sallandırılarak imha edilecekler. 

“Diyarbakir Suikastı” (İzmir Suikastı’ndan esinlenecekler) ve “Şemdinli Olayı” (Menemen Olayı’ndan esinlenecekler) gibi entrikalarla, kıyıda köşede kellesini bir şekilde kurtarıp ayakta durabilen muhalif Kürdler ya tamamen susturulacaklar, ya sürgüne gönderilecekler, ya da köleleştirilecekler. “Şapka Kanunu” ile, poşudan şalvara kadar Kürdlere has bütün giysiler yasaklanacak, Kürdlere zorla fötr şapka giydirilecek; giymeyenler “Kemalist Özerklik”e muhalefetten idam edilecekler. Kürdlerden topladıkları paralarla “KarBank” (İş Bankasi’ndan esinlenecekler) kurulacak, Kemalist Kürdler zenginleşecek, geride kalan Kürdler ise sırtlarında binbir yama ile sefalet içinde yaşamaya devam edecekler. Liste uzayabilir, kısacası, M. Kemal’in Cumhuriyet’in ilk kuruluş döneminde yaptıkları “Kemalist Özerklik”te Kemalist Kürdler tarafından tekrar hayata geçirecek. 

Mustafa Kemal: ihtimal bazı kafalar kesilecektir  

"Yaptığım, yapacaklarımın teminatıdır" sözünden esinlenerek "M. Kemal'in yaptıkları, Kemalist Kürdler'in yapacaklarının teminatıdır" diyebiliriz. İsterseniz, "Kemalist Özerklik" ilan eden Kemalist Kürdler'in adeta ilahlaştırdıkları "Eş Serok"ları M. Kemal'in demokrasi anlayışını, muhalifleri tasfiyede kullandığı kanlı yöntemleri ve "en büyük eseri" olarak sunulan "Cumhuriyet"i nasıl entrikalarla ilan ettiğini kısaca bir daha hatırlayalım: 

“Saltanatın kaldırılma teklifi Meclis'e geldi. İki kişi açıkça muhalefette bulunarak padişahlığı müdafaa ettiler. Bunlardan biri sonradan Mustafa Kemal'i öldürmek istediği için İzmir'de idam olunan (C. Akbay’in notu: muhalifleri tasfiye için uydurulan “İzmir Suikastı” entrikasindan bahsediliyor) Lazistan Milletvekili Ziya Hurşit’tir. Teklif ‘Teşkilat-ı Esasiye, adliye ve Şer'iye encumenlerinden mürekkep’ bir karma komisyona verilmişti. Komisyonda hemen medrese başını doğrulttu. Saltanat Hilafetten ayrılabilir miydi, ayrılamaz mı idi? Mecliste doğrudan doğruya oylarını göstermeyenler işi bir teoriler çıkmazı içine saplamak istiyorlardı.”

“Mustafa Kemal'in Meclis'e karşı ikinci açık diktası (C. Akbay’in notu: Atay tevazu gösteriyor, M. Kemal hemen hemen bütün kararlarını açık dikta ile kabul ettirirdi) bu encümende olmuştur. Dinleyiciler arasında idi. Önündeki sıraya çıkarak yüksek sesle haykırdı; ‘Hakimiyet ve saltanat hiç kimse tarafından ilim icabıdır diye müzakere ile verilmez. Hakimiyet ve saltanat kuvvetle, zorla alınır. Türk milleti bu hakimiyeti kendi eline zorla almıştır. Şimdi bu millete saltanatı bırakacak mısın diye sorulmaz. Mesele emr-i vakidir (oldu bittidir) ve behemehâl (mutlaka) olacaktır. Burada toplananlar, Meclis ve herkes meseleyi böyle tabii görürse muvafık (uygun) olur. Yoksa hakikat gene usulü dairesinde ifade olunacaktır. Fakat ihtimal bazı kafalar kesilecektir.’ Karma komisyon üyeleri bu ‘izahat ile tenevvür ettiklerini’ söyleyerek işi kısa kestiler.” (Çankaya, F.R.Atay, İst.1969, s. 339). 

“Atatürk: Bir Milletin Yeniden Doğuşu” kitabının yazarı Lord Kinross, aynı olayı aktarırken şu ilavelerde bulunuyor: “Bu bir şiddet tehditi demekti. Gazi arkadan uzun uzadıya birtakım ‘bilimsel’ açıklamalarda bulundu (....) Gazi, ad okunarak yoklama teklifine karşı çıkarak, ‘Buna hacet (ihtiyaç) yoktur, memleket ve milletin bağımsızlığını sonuna kadar koruyacak temel ilkeleri Yüksek Meclis'in oy birliğiyle onaylayacağını sanırım’ dedi. Başkan kanunu oya sundu, oy birliğiyle kabul edildiğini söyledi. Yalnız menfi bir ses işitildi: ‘Ben muhalifim!’ Bu ses: ‘Söz yok!’ sadalarıyla boğuldu." (L. Kinross, s. 418-19) (“Kemalist Özerklik”in ilan ediliş tarzına itiraz eden fakat daha sonra “hizaya getirilen” Tan ve Elçi gibilere bir mesaj var burada). 

Kemalist Kürdler’in “Kemalist Özerklik Meclisi”ni nasıl işletecekleri hakkında bir fikir sahibi olmak için M. Kemal’in Meclis’i nasıl işlettiğine bakalım: “Vaktiyle ‘Roman’ adlı kitabımda ‘Geziciler’ ismini verdiğim, o (M. Kemal) ne derse ‘evet’, neyi istemezse ‘hayır’ diyen, pek azı sevgi, bir çoğu menfaat duygusu ile onun şahsına bağlı bir takım da vardır. Silahlıdırlar. Meclis'in içinde de bir çeşit ‘müfreze’ halindedirler (...) (M.Kemal’in) Kendisine has bir reisliği vardı. O zamanlar takrirlerin oya konmadan önce reis tarafından açıklama yapması adetti. Mustafa Kemal'in açıklaması öyle olurdu ki, takririn kabul mu, yoksa red mi edilmesini istediği anlaşılırdı. Bir defa böyle takrirlerden birini oya koydu, beklediğinin aksi çıkınca: “Lütfen ellerinizi indirir misiniz? Galiba eyi izah edemedim” dedi ve yeniden red kararı istediğini hissetirerek izah etti.” (Çankaya, F.R.Atay, İst.1969, s. 362). 

Mustafa Kemal: demokrasi aptal kişilerin yönetimidir, tek sağlıklı hükümet tarzı diktatörlüktür

Kemalist Kürdler’in örnek aldığı M. Kemal’e göre demokrasi aptal kişilerin yönetimidir: “Bir akşam Meclis oturumundan sonra geç saatte örnek çiftliğe döndü; meb'uslar o gün her zamankinden de fazla güçlük çıkarmışlardı. Kurmayları holde ateşin yanında toplanmışlardı. İçeri girer girmez M. Kemal politikacıların fesatligi yüzünden kasırga gibi patladı: Demokrasi çok kişinin, ama zihni karmaşık, aptal kişilerin yönetimiydi; tek sağlıklı hükümet tarzı tek adamın mutlak hükümranlığıydı. Ansızın Halide Edip'e dönüp ‘Siz ne düşünüyorsunuz?’ (dedi)” (Bozkurt, H.C. Armstrong, Arba Yayınları, 1996, s.120). 

Devamını Halide Edip Adivar’in kaleminden takip edelim: “O günlede bir akşam Mustafa Kemal Paşa çiftliğe geldi. Uzun uzun konuştuk. Pek dediğini anlamadım. Bana sordu: ‘Doğru değil mi, hanımefendi?’ ‘Dediginizi pek anlayamadım, Paşam.’ ‘Yanıma geliniz anlatayım.’ Yanındaki sandalyeye oturdum. O da bu defa fikrini çok açık olarak anlattı ve bunu şu kelimelerle belirtti: ‘Şunu demek istiyorum: Herkes benim verdiğim emri yapmalıdır.’ ‘Simdiye kadar Türkiye'nin kurtuluşu ve iyiliği için böyle yapmamışlar mı?’ ‘Ben hiçbir eleştiri, hiç bir fikir istemiyorum. Yalnız emirlerimin yerine getirilmesini.’ ‘Benden de mi, Paşam?’ ‘Sizden de.’ … Gerçi M. Kemal Paşa'nın istediğini tehditle isteyeceğini biliyorsam da, bunu beni tehdit için söylemediğine emindim.” (Türk'ün Ataşle imtihanı, H.E-Adıvar, 1973, s.139-140). 

Bengi Yıldız’ın hatırlattığı M. Kemal’in şu meşhur “İsmet, yarın sabah cumhuriyeti ilan edeceğiz” hikayesini, Kemalist Kürdler’in “Kemalist Özerklik”i ilan etmek için esinlendikleri “Cumhuriyet’in İlanı” entrikasını da hatırlayalım isterseniz (Bozkurt, H.C. Armstrong, s. 167-169). 

“...Mebuslar bir biri ardına Rauf'a katıldılar. Mustafa Kemal'i açıkça eleştiriyorlardı. Onu çok yakından tanıyorlardı. O yönetmeye uygun biri değildi. Böyle birinin yönetimi altında hiçkimse güvenlikte olamazdı. Ayrıca Mustafa Kemal kimdi ki, böyle bir kuvveti göstermek istiyordu? Zaferi kazanmak için onlar da ellerinden geleni yapmamışlar mıydı? Ermenileri bozguna uğratıp Rusya'yı bir anlaşma yapmaya zorlayan Kazım Karabekir değil miydi? Mustafa Kemal tehlikeden tamamen uzak Samsun ve Sivas'ta Padişah'ın yaveri gibi davranıp, siyaset yaparken, İzmir civarında Yunanlılara karşı direniş örgütleyenler Refet ve Rauf değiller miydi?” 

“Mustafa Kemal'in Meclis'te sahip olduğu çoğunluk yavaş yavaş erimeye başladı. Azınlığa düşmeden yeni partisinin kuruluşunun yetişeceği umuduyla Meclisi feshetti ve yeni seçimleri yaptırdı. Yeni Meclis, eski yıkıcılık ve düşmanlıkla açıldı. Onun emirleri doğrultusunda oy kullanmıyordu... Fevzi, ordunun son askerine varıncaya değin bir bütün olarak onun yanında olduğunu garanti ediyordu; askerler maaşlarını ve tayinlerini aldıkları ve iyi muamele gördükleri sürece ne yaptığına aldırmayacaklardı. En büyük muhalifi olan Rauf, K. Karabekir, Ali Fuat ve Nureddin şu sırada tesadüfen Ankara'nın dışındaydılar (...)” 

M. Kemal, Cumhuriyeti entrika ile ilan etti

“Cumhuriyeti ilan edecek, kendisi de cumhurbaşkanı ve yasal önder olarak secilecekti. Ancak özgür bir oylamada Meclis bunu asla kabul etmeyecekti. Meclis'i bu kararları almaya kendisinin sevk etmesi gerekiyordu. Küçük bir siyasal entrika tasarladı; bir bunalım yaratacak ve bundan yararlanacakti... Hükümet üyelerini Çankaya'daki evine bir akşam yemeğine davet etti. Gelecekteki yönetim biçimi hakkında, tek tek her bakanın meclise karşı sorumlu olduğu ve sürekli olarak mebusların eleştiri sağanağı ile mudahelelerine maruz bulunduğu mevcut sistemin yetersizliği hakında uzun uzadıya tartıştılar. ‘Meclis'e bir ülkenin bu şekilde yönetilemiyeceğini göstermeliyiz’ dediğinde epey içki içmiş bulunuyordu; ‘Siz Heyet-i Vekile, yöneten siz olmalısınız, Mebuslar şimdi yaptıkları gibi size rahatça müdahale edememelidir.’ Hepsi de mebusların bitip tükenmeyen eleştirilerine ve denetimine karşıydılar.” 

“‘Yarın hepinizin istifa etmenizi istiyorum’ diye sözüne devam etti. ‘Meclis'ten yönetimi devralmasını ve hükümeti kurmasını isteyeceğim. Teklifleri ne olursa olsun, yeniden görev almayı reddetmeniz ve işleri elinizden geldiği kadar güçleştirmeniz gerekiyor. Bundan sonra Meclis'in nasıl bir karışıklık içine düşeceğini birlikte seyredeceğiz. Göreceksiniz, çok kısa zamanda hepimizin geri gelmesini isteyeceklerdir.’ Ertesi gün hükümet istifa etti ve Meclis yeni bir hükümet kurmak için çalışmalara başladı. Rauf'un, muhalefet liderlerinin olmayışı nedeniyle, mebuslar kendi aralarında anlaşamıyorlardı... İki gün sonra Mustafa Kemal, bu kez birkaç yakın arkadaşını akşam yemeğinde sofra başında toplamıştı. Aralarında İsmet, Fevzi ve Kemaleddin de vardı. Bu kargaşayı onlara anlatırken gülümsüyordu.” 

“Planı yürümüştü. Hükümet hala kurulmamıştı. Mecliste entrika ve kargaşadan başka birşey yoktu... Ansızın ‘Buna bir son vermenin tam sırasıdır’ dedi. ‘Yarın Cumhuriyeti ilan edeceğim. Bu, bütün güçlüklerin çaresi olacak’... Meclisin giriş bölümünde, yeni kabineyi oluşturmaları için seçtiği arkadaşlarını topladı- bütün muhalifleri dışarda bırakmıştı- ve toplantı salonuna girip kürsüye çıktı... ‘Sistemi değiştirmeliyiz, Türkiye'nin Cumhuriyet olmasına, başında bir Cumhurbaşkanı olmasına karar verdim.’ Meclis bu anı bildiri karşısında şaşkına döndü. Yetkilerini Mustafa Kemal'e sadece geçici bir bunalımı çözmek üzere bir hükümet kurması için devretmislerdi. Oysa yeni bir yönetim biçimi ilan ediyordu... Artık kabul etmekten başka çareleri kalmamıştı.” 

“Mebusların %40'ı oylamaya katılmadığı halde Türkiye'yi Cumhuriyete dönüştürecek olan İsmet ve Mustafa Kemal'in hazırlamış olduğu tasarı yasalaştı ve Mustafa Kemal ilk Cumhurbaşkanı seçildi (29 Ekim 1923). Bu oylamayla M.Kemal yasal egemen olmuştu. Artık başbakanı ve bakanları atama yetkisine sahip olan Cumhurbaşkanıydı. Ayrıca Bakanlar Kurulu'nun, Meclis'in ve Halk Fırkası'nın da başkanıydı. Bundan başka Başkumandan'dı ve orduyla halkı avucunda tutmaktaydı.”  

“Hükümet yanlısı gazeteler- diğerleri sansürler susturulmuştu- bütün Türkiye'de Cumhuriyet'in ilanından kaynaklanan sevinç konusunda ateşli makaleler yayınladılar. Gercekteyse Türk köylüsü ve kasaba halkı için bu olay kahvelerde bir sohbet konusu olmaktan pek öteye geçememişti. Neredeyse açlık sınırında yasamaktaydılar. İlgi alanları yaşamın temel güçlükleri... küçük dükkânları, vergi memurlarının rusvetçiliği, oğullarının askerden sağ dönüp dönmeyeceği... gibi konulardı...” 

Aktarılacak çok şey var ama yazı her zamanki gibi oldukça uzadı; bir noktayı daha yazıp sonlandırayım. 

Seçim öncesi “Ya rabbi… Kürt Sorunu’nun çözümünde demokratik özerklik için bize yardım eyle" diye dua eden Altan Tan, “Tek taraflı olarak özerklik ilan edilmesinin zamanlama ve yöntemine karşı çıktım (…) Meclis'te gidip bunları konuşmadık, daha yeni anayasa yapılacak, onun için önerilerimizi götürmedik. Bunları yapmadan tek taraflı özerklik ilan etmeye karşı çıktım, aceleci buldum” sözleriyle “Kemalist Özerklik”in ilan şeklinden rahatsız olduğunu dışa vurmuştu ama aradan bir gün geçmeden itirazından çark etti.  

Sert çıkışları ve cesareti ile birazcık Ali Şükrü Bey’i andıran Altan Tan’ı, “ihtimal ki bazı kafalar kesilecek” diyen birisi mi susturdu, yoksa tarihi iyi bilen kendisini Ali Şükrü Bey’in akıbeti mi korkuttu? Ali Şükrü Bey, bilirsiniz, M. Kemal’in en şiddetli muhaliflerindendi. M. Kemal, Ali Şükrü Bey’i ortadan kaldırmak için tetikçi olarak Topal Osman Ağa’yı tuttu (Kemalist Kürdler’in Topal Osmanları çoktur). Ali Şükrü Bey ortadan kaldırılınca sıra tetikçiye gelmişti. Osman Ağa, M. Kemal tarafından harcanacağını öğrenince Çankaya Köşkü’nü bastı.  

Kürdler, M. Kemal’in milletin başına ördüğü çorapların, onun takipçisi Kemalist Kürdler tarafından kendi başlarına örülmesine asla müsaade etmeyecekler

“Yedi düveli dize getiren kahraman” M. Kemal, bu baskından kadın kılığıyla, yani Latife Hanım'ın çarşafına girip kaçarak hayatını kurtarabildi (http://www.candundar.com.tr/_old/index.php?Did=8646). M. Kemal’in adamları tarafından yaralı olarak ele geçirilen Osman Ağa kafası kesilerek infaz edildi. Yoksa halde M. Kemal’in tetikçisi olduğunu mahkemede itiraf edecekti. Gerçi itiraf etseydi de, bütün ipler M. Kemal’in elinde olduğu için, birşey degişmiyecekti ama en azından tarihe not düşülmüş olacaktı. Daha sonra idama mahkum edildiği için başsız cesedi mezardan çıkartılarak ayaklarından darağacına asıldı. 

M. Kemal’den sonra hem dünya değişti hem de Türkiye çok değişti. Hatta, M. Kemal mezarından dirilip gelse, eski alışkanlıklarını bugün yapmaya çalışa, büyük ihtimalle soluğu Ergenekoncular’ın tutuklu bulunduğu Silivri’de alacaktır. Onun için Kürdler, Ali Şükrü Beycilik oynayan Altan Tan ve benzerleri gibi tırsmayacaklar; Kemalist Kürdler’in tehditlerine ve kirli entrikalarına karşı susmayacaklar, dik duracaklar. M. Kemal’in milletin başına ördüğü çorapların, onun takipçisi Kemalist Kürdler tarafından kendi başlarına örülmesine asla müsaade etmeyecekler. 

22 Temmuz 2011