Sistemin Bağırsaklarındaki PKK ve Hizbullah

Ergenekon Iddianamesi’nin ustu kapali bir sekilde dahi olsa aciklanmasiyla cesitli kirli iliskiler yumagiyla karsilastik. Kurdler olarak bizim dikkatimizi en cok Ergenekon-PKK ve Ergenekon-Hizbullah iliskisi cekti. Derin PKK ve derin Hizbulahcilar bu haberlere sevinmediler, haberi veren gazeteden yola cikarak kendilerine gore bu iliskiyi gozden kacirmaya, isi sulandirmaya calistilar.

Sistemin Bağırsaklarındaki PKK ve Hizbullah

Ergenekon Iddianamesi’nin ustu kapali bir sekilde dahi olsa aciklanmasiyla cesitli kirli iliskiler yumagiyla karsilastik. Kurdler olarak bizim dikkatimizi en cok Ergenekon-PKK ve Ergenekon-Hizbullah iliskisi cekti. Derin PKK ve derin Hizbulahcilar bu haberlere sevinmediler, haberi veren gazeteden yola cikarak kendilerine gore bu iliskiyi gozden kacirmaya, isi sulandirmaya calistilar. Oysa haberi Ergenekon cetesiyle iliskili olan Dogan Medya ve Cumhuriyet gazetesi haric herkes detaylica verdi. Demokrasiden yana, kirli iliskilerin farkinda olanlar ise, devlet icinden acik veya ortulu bir destek almadan PKK ve Hizbullah gibi siddet taraftari orgutlerin varliklarini simdiye kadar devam ettirmelerinin mumkun olmadigini biliyor zaten.

“Irtica’ya karsi topyekun savas” ilan edildigi, teror yerine irticanin birinci siraya oturtuldugu 28 Subat’ta, Hizbullah’in hicbir MGK toplantisinda gundeme gelmemesi sasirtici degil mi? En ucra koselerdeki evler basilip zemin katta gizlice Kur’an ogrenen cocuklari gozaltina alan 28 Subat’in kudretlilerinin; masum insanlari evlerinden alip sorguya ceken, sorgusu bittikten sonra da evin zeminine gomen derin Hizbullah’tan bihaber olmasi dusunulebilir miydi? Batman’dan Istanbul’a silah sevkiyatina kayitsiz kalabilir miydi?  

Hizbullah’i samimi olarak seven ama onun ic yuzunden bihaber olan saf insanlar bu sorular karsisinda kuplere binerken, Hizbullah karsiti PKK yandaslarinin buna “Hayir” dediklerini duyar gibiyim. O halde sorulara devam edelim…

Ağustos 1998'de apoletli medya, “Ordu 2000'lere hazır” mansetleriyle cikmisti. Bu mansetler, simdiki Ergenekon yapilanmasini isaret ediyordu; cunku bugunku Ergenekoncu yapilanmanin TSK’nin ust seviyelerine sizmasi 28 Subat surecinde oldu. Genelkurmay Baskanligi’na Huseyin Kivrikoglu, Kara Kuvvetleri Komutanligi’na 1. Ordu Komutani Atilla Ates, Jandarma Genel Komutanligina Rasim Betir, 2. Ordu Komutanligi’na Aytac Yalman getirildi.

“2000’lere hazirlanan ordu”nun basinda bulunan Kıvrıkoğlu 2002’de emekliye ayrilmadan once, “2000’lerdeki” planlanan darbe icin gerekli olan taslari dizmekle ise basladi. Basbakan Bulent Ecevit ve Cumhurbaskani Sezer’le goruserek, fundamentalistlere karsi yumusak oldugu gerekcesiyle Hilmi Ozkok’un Genelkurmay Baskanligina getirilmemesini iletti. Koalisyon hukumetinin Basbakan Yardimcisi olan Devlet Bahceli’nin itiraziyla plan yururluge giremedi.

Kivrikoglu pes etmedi; normal gelenegin disina cikarak Jandarma Genelk Komutanligi’ndan emekli olmaya hazirlanan Aytaç Yalman’ı Kara Kuvvetleri Komutanlığı’na, emekli olmaya hazirlanan Şener Eruygur’u da Jandarma Genel Komutanlığı’na getirdi. Bu iki sahsi Sarikiz, Ayisigi, Eldiven gibi darbe planlarindan taniyoruz simdi. “Eldiven”ci Eruygur, cesur savci ve guvenlik gorevlilerinin “El”leriyle enselenip “Ayisigi”ndan uzak bir F-tipi cezaevinde “Kuzu kuzu” zaman geciriyor. Ruyalarinda bol bol “Sarikiz” goruyordur, onlarin “Moo”lamalariyla uykuya daliyordur, kim bilir.

Normalde yeni atanacak Genelkurmay Baskani kendi kadrosunu kurma hakkina sahipken Kivrikoglu boyle bir emri vaki yaparak, fazla demokrat gordugu (daha dogrusu darbe faaliyetlerine engel olacagini bildigi) Hilmi Ozkok’un elini kolunu baglamak, calisamaz hale getirmek istedi. Darbe Gunlukleri’nden ogrendigimiz kadariyla, kuvvet komutanlari zamanlarinin buyuk bir kesitini darbe plani yapmakla gecirmisler. Hatta ustleri olan Ozkok’e suikast bile planlamislar. Cunku onu “2000’lere hazirlanan cunta”ya engel olarak goruyorlardi.  

Bunlar, son gunlerdeki gelismelerin isiginda bildigimiz seyler. Simdi geriye, bu entrikalarin kurucusu olan Kivrikoglu’nun Genelkurmay Baskanligi’na getirildigi 1998’e geri donelim… Kivrikoglu’ndan talimat alan Kara Kuvvetleri Komutan Atilla Ates, 16 Eylül 1998'de ziyaret ettiği Hatay Reyhanlı'daki Hudut Bölük Komutanlığı'nda Suriye'ye ateş püskürtmustu: “Suriye gibi komşular iyi niyetimizi yanlış tefsir ediyorlar. Apo denen eşkıyayı destekleyerek, Türkiye'yi terör belasına bulaştırdılar. Türkiye, iyi ilişkiler konusunda gerekli çabayı gösterdi. PKK destekçisi Suriye, sabrımızı taşırmaya başladı. Suriye iyi niyetimizi suiistimal ediyor ve PKK'yı topraklarında besliyor. Gerektiğinde bu halk sorumlulara dersini verecektir.”

Yanilmiyorsam donemin Cumhurbaskani 28 Subatci Suleyman Demirel ve 28 Subat Hukumeti Basbakani Mesut Yilmaz da buna benzer ifadeler kullanmislardi o gunlerde. Tabi insanin aklina ister istemez su soru geliyor: Turkiye Cumhuriyeti’ni yoneten Demirel ve Yilmaz gibi siyasetciler ve ulkenin guvenliginden sorumlu olan, heryerde istihbaratcilari olan TSK, Abdullah Ocalan’in Suriye’de oldugunu yeni mi ogrenmisti? 50 bine yakin insan hayatini kaybetmeden,  binlerce Kurd koyu yakilip yikilmadan, milyonlarca Kurd surgun hayatina baslamadan, kimi hesaplara gore 300, kimilerine gore de 500 milyar dolar harcama yapilmadan Suriye’ye kukreyemezler miydi? Yapabilirlerdi ama onlar da tipki 12 Eylul’un cuntacilari gibi bazi faaliyetler icin ortamin olgunlasmasini bekliyorlardi anlasilan.

Ardindan gelen sureci biliyoruz. PKK’lilara gore Abdullah Ocalan “Uluslararasi komplo”ya kurban edilmisti. Suriye’li yetkililer ise ayni gorusu dile getirmiyorlar. 2006’da Sabah Gazetesi’ne konusan o donem Suriye’nin iki numarali ismi Abdulhalim Haddam (http://arsiv.sabah.com.tr/2006/02/17/gnd101.html), Ocalan’in Suriye’den cikisi hakkinda sunlari soyluyor: “Öcalan'ın Suriye'den çıkış kararı, Türkiye durumun ciddileşmesi üzerine BAAS Partisi Komuta Konseyi'nin (Ruling Command) yaptığı, saatler süren gizli bir toplantıda alındı. Hafız Esad sonunda ikna edildi. Konseyin kararına göre Öcalan ülkeden çıkarılacaktı ve bu tebligat da kendisine Dışişleri Bakanı Faruk Şara tarafından yapılacaktı.”

“Ancak Şara, bir süre sonra korktuğu gerekçesi ile bu görevine yerine getiremeyeceğini söyledi ve ‘beni affedin’ dedi. Bunun üzerine, başkan yardımcısı olarak ben devreye girdim. Abdullah Öcalan’ı makamıma çağırdım. Hemen geldi. Ona ‘Türkiye savaş konusunda ciddi mi? Saldıracak mı?’ diye sordum. Öcalan ‘evet’ yanıtını verdi. Bunun üzerine, ona tekrar ‘Peki savaş olursa nerelerde olur?’ diye sordum. ‘Kamışlı ve Halep bölgesinde olur’ dedi. Kendisine ‘bu gerginlikten çıkmak, savaştan kurtulmak için ne yapmak gerekir’ diye bir soru daha yönelttim. O da ‘Bunun için benim Suriye'den gitmem gerekir’ dedi. Ardından, ‘Öcalan sen zeki bir adamsın. Peki ne zaman gidersin?’ diye sordum. Birkaç gün izin istedi.”

“Bilinenin aksine kendisi, ne bir özel jetle ne de başka bir havalimanından gizlice gitti. Şam Havaalanı'ndan kalkan tarifeli bir uçakla normal bir yolcu olarak, biletini kendisi alıp Atina'ya uçtu. Yani önce Rum Kesimi aracılığıyla Moskova'ya değil, Atina'ya gitti. Tarifeli bir uçakla gittiğine çok eminim. Çünkü bizim adamlarımız da onun gidişini bizzat takip edip, bana bilgi verdiler.”

“İddiaya göre, zaten Yunan istihbaratıyla da yakın ilişkisi vardı. Ama, Atina'ya indiğinde, onu Yunan Askeri İstihbarat elemanları tutuklamak istedi. Ancak Yunan siyasi gücü etki edince, Öcalan apar topar Moskova'ya gönderildi. Suriye böylelikle Öcalan'dan kurtulmuş oldu. Dediğim gibi Yunan istihbaratıyla ilişkileri vardı. Ama CIA ile de ilişkileri olduğu belirtiliyordu. Öcalan, bildiğim kadarı ile ABD'ye gidişini haber verdi. Atina'ya indiğini öğrendiklerinde, ABD'liler onun Yunanistan'da kalmasına karşı çıktı ve bizzat Moskova'ya gönderilmesini istedi.”     

Turkiye’de bir kesim, Ocalan’in Turkiye disinda bir ulkede ev hapsinde kalmasindan yanaydi. 15 Aralik 1998 tarihli Hurriyet gazetesinde, donemin Basbakani Mesut Yilmaz’in su ifadeleri yer aliyordu (http://arama.hurriyet.com.tr/arsivnews.aspx?id=-52917): “İtalya bölücübaşını daha fazla barındıramaz. Bütün dünyadan yapılan baskılara dayanamaz. Mutlaka bir üçüncü ülkeye gönderecekler. Bu konuda biz onlara Pakistan'ı önerdik. Onu kabul etmediler. Kuzey Kore'yi onlar istedi ama biz uygun bulmadık. Libya ise Amerikalılar tarafından onaylanmadı. Şimdi Arnavutluk üzerinde duruluyor. Bu ülke için İtalyanlar da olumlu düşünüyorlar. Bizim de bu ülkeye bir itirazımız olmaz.” 

“Abdullah Öcalan bu ülkede serbest mi olacak” sorusuna da su cevabi veriyor Yilmaz: ‘‘Serbest dolaşması mümkün değil. Böyle bir şey olamaz. Eğer Arnavutluk'a gönderilirse mutlaka gözetim altında olacak. Her hareketi kontrolda olacak.’’

O siralar Roma Buyukelcisi olan Inal Batu’ya gore, Abdullah Ocalan’i Pakistan’a ev hapsine gondermek istemisler ama Ocalan bunu kabul etmemis (http://www.cafesiyaset.com/haber/20070618/Inal-Batu-hangi-partinin-uyesi.php). Soyle diyor Batu: “Aslında biz Türkiye’ye iade edilmeyeceğini biliyorduk. İdam cezası vardı. Zaten olmasa da D’alema Apo’yu vermezdi. Bunun üzerine Öcalan için yeni adresler aranmaya başlandı ve o sırada gayri resmi müzakereler oldu… Avrupa’da bir yere gitmesini istemiyorduk. Libya’yı ABD istemedi. G. Afrika’yı biz istemedik. Mandela yüzünden. (Pakistan’ı) da Öcalan istememiş. Bize öyle söylediler. D’alema Öcalan’ın da istediği bir yer olması konusunda diretiyordu.

“Apo, Pakistan’a gönderilse bugün ne farklı olurdu?” sorusuna su cevabi veriyor Batu: “Pakistan farklı olabilirdi. Hakikaten Apo’yu örgütten ve siyasetten uzak tutabilirlerdi, çünkü Pakistan tam bir dost ülke.” Türkiye’deki bir kesimin Abdullah Öcalan plani, Pakistan’da kendisine villa tahsis etmekmiş… Suriye’de nasıl yaşıyorsa Pakistan’da bir villada rahat bir hayat yasayacakti. Ama Ocalan bunu elinin tersiyle itip Imrali’ya gelmeyi tercih etti. Daha Italya’dayken, Amerika’nin Sesi Radyosu’na konusan Ocalan ABD’den yardim istemis (http://arama.hurriyet.com.tr/arsivnews.aspx?id=-54735):

“Öcalan'ın Kürtçe ve Türkçe yanıtlar verdiği, kendi sesinden aktarılan görüşleri şöyle: ‘Benim İtalya'dan ayrılışım sınırdışı biçiminde değil. Anlaşarak bunu sağlama biçiminde olacaktır. Bunu tek taraflı olarak benim veya İtalya'nın halletmesi mümkün değildir. Üçüncü taraf olarak Güney Afrika'dan söz ediliyor. Bu konuda isim belirtecek durumda değilim... PKK'dan değil de, PKK'nın içinde ısrarla sürdürülen yanlışlıklardan artık kopmak istediğimi söyledim (kopmak istedigi PKK’nin basina Ergenekoncular mi gecirdi? CA). Kürt kişiliğindeki kurallara gelmeme, keyfi davranma beni zor duruma düşürmüştür… ABD'nin Türkiye'nin dayatmaları üzerine PKK'nın terörist niteliğinde ısrar ettiğini çok iyi biliyorum. Bunun ABD'nin öz görüşü olmadığını da biliyorum. Uluslararası tarafsız komisyonda, mahkemede yargılanmaya hazırım. Kürt sorununa barışçıl çözüm için çaba harcayan ABD bize destek olmalı.”

Buradan da anlasiliyor ki Ocalan’in Kenya’ya oradan da Turkiye’ye gelisi ABD’nin teklifi uzerine olmus. Ocalan da bu teklifi kabul etmis. ABD’de Demokrat Parti’li Clinton iktidardaydi. Onu Irak’a sokmaya calisan Neokonlara direndigi icin patlatilan Lewinsky Seks Skandali (1998) ile mesgul oldugundan ABD Genelkurmay’ini isgal altinda bulunduran (simdi hemen hemen hepsi tasfiye edilmis durumda olan) Neokonlarin Abdullah Ocalan’i Imrali’ya yerlestirmek icin araci olmus olabilecekleri akla geliyor.

Ocalan Pakistan’a yerlestirilseydi PKK uzerindeki hakimiyeti tamamen yok olacakti. Dolayisiyla PKK da yikilma veya hic olmazsa parcalanma surecine girmis olacakti. Genelkurmay’in sorumlulugu ve yonetimi altinda bulunan Imrali Adasi’a alinarak guvenli ve rahat bir sekilde PKK’yi Ergenekoncu cuntacilarin direktifi dogrultusunda idare etmesi saglandi.

Eruygur’un ofisinde ele gecirilen darbe planlarindan anlasilacagi gibi paravan orgut kurma planlari vardi; zaten paravan sirket, parti, orgut kurmak derin devletin olagan icraatidir. PKK gibi koklu bir orgutun kontrollu olarak kullanilmasi darbeciler icin bicilmis kaftandi. Ozellikle darbe ortamini olgunlastirmak icin teror vazgecilmez bir aractir.

Eruygur Agustos 2004’te emekli olmadan once darbe sartlarini olgunlastirip darbe yapmak istiyordu. Hic olmazsa Hilmiz Ozkok’u bir sekilde bertaraf edip onun yerine gecmek icin sabirsizlik gosteriyordu. Bunun en pratik yollarindan biri terordu. 27 Mayis’in, 12 Eylul’un ve 28 Subat’in “Apoletli haydutlari” oyle yapmislardi, Eruygur ve arkadaslari da oyle dusunduler. Dugmeye basmalari lazimdi, terorun dugmesi de Imrali’daydi malum. Abdullah Ocalan’in gorustugunu kabul ettigi Ergenekoncu askerlerle o siralarda mi gorustu, neler konusuldu bilmiyorum ama bildigim sey, yakalandiginda Basbakan olan Ecevit doneminde silaha sarilmayan PKK, demokratik sureci baslatan AK Parti doneminde ateskesi bozarak teroru tirmandirmasi. Bu gelismelere tesaduf veya “Uluslararasi komplo” diyemeyiz herhalde.

Hatirlayalim… Ocalan’in yakalanmasindan beri uygulamada olan ateskes, Ocalan’in avukatlarindan Mahmut Sakar’in girisimiyle Haziran 2004’te askiya alindi. Yukarida bahsettigim Sarikiz, Ayisigi, Eldiven darbe planlarina hiz verildigi, Genelkurmay Baskani Hilmiz Ozkok’un Eruygur’un plani oldugu anlasilan suikast korkusuyla yemeklerini bile evinden getirmek zorunda kaldigi 2004. Dusununuz ki, ulkenin guvenliginden sorumlu olan TSK’nin basindaki Genelkurmay Baskani bile bir avuc darbeci haydut karsisinda kendisini guvende hissetmiyordu. Ustu olan Genelkurmay Baskani’ni bile korkutan Sener Eruygur, kensisini enselemek icin gelen birkac polisi gorunce korkup abileri olan CHP’lileri aramisti. Ortakdirlar bunlar zaten; darbeden gelecek karlari aralarinda kiristirirlardi. 27 Mayisci cuntacilar da darbeyi Ismet Inonu’yu iktidara getirmek icin yaptilar zaten. Deniz Baykal’in burnundan solumasi bosuna degil.

Biraz geriye, 1990’lara geri donelim… Ocalan’in kendisini ozenle saksida yetistirip Suriye’ye birakan devlet yetkililerine kafa tuttugu, “Artik patron benim” dedigi donem… Saddam da ABD’ye boyle kafa tutmustu… Oysa Saddam CIA’daki Neokoncularin cocuguydu, bizim Kenan Evren ve arkadaslarinin uvey kardesiydi… Onlar da CIA’nin cocuklaridir, malum. Kafa tutmasi ona pahaliya maloldu. Ocalan’in burnunu surtmek gerektigine inanan derin devlet, onun karsisina Hizbullah’i cikardi. Yani Abdullah Ocalan’i, Ankara’dan okul arkadasi olan Huseyin Velioglu ile terbiye edecekti. Etti de. Birkac yillik silahli catismada her iki taraftan binin uzerinde Kurd katledildi. PKK, devlet destekli Hizbullah karsisinda agir yenilgiye ugradi ve derin devletin girisimiyle Hizbullah’la ateskes imzalamak zorunda kaldi (1995).  

Derin devlet, Hizbullah ile Ocalan’i hizaya getirmis ve patronlarinin sartlarini kabul etti; bir daha yaramazlik yapmayacakti. PKK’nin hizaya getirilmesiyle Hizbullah’in gorevi bitmisti ama 1997’de irticanin birinci siraya yukseltilmesiyle Hizbullah’a yeni bir gorev alani acildi. 28 Subat’in apoletli haydutlarinin hedefinde Refah Partisi (Milli Gorus) ve Fethullah Gulen Cemaati vardi. PKK gibi siddete bulasan Hizbullah’in yerini doldurmaya baslayan Izzettin Yildirim gibi bariscil aktivistler de rejimi rahatsiz ediyordu. Hizbullah’in siddete yonelmesini elestiren Menzil Grubu Cemaat tarafindan “Munafiklar” olarak damgalanip tasfiye edilmis, bircok uyesi katledilmisti. Oysa Peygamberimiz Munafiklarin lideri olan Abdullah Ibn Ubeyy’in oldurulmesine bile karsi cikmisti. Izzettin Yildirim katlettikleri en son kurbanlardandi.

Kaleme aldiklari “Kendi Dilinden Hizbullah” kitabinda isledikleri hicbir cinayetten bahsetmezler. Domuz bagi iddialarindan bahsetmezler. Oysa masum olsalardi kendilerine yoneltilen bu suclamalari mutlaka redderlerdi. Izzettin Yildirim Cinayeti ile ilgili olarak anlattiklari ise inandiriciliktan cok uzak. Sorgulamak icin eve getirdiklerini kabul ediyorlar. “Ajan” dedikleri birisinin ifadeleri uzerine Izzettin Yildirim’i sorguya cekiyolar. Sozde rejim, Hizbullah ve PKK’ya alternatif orgut kuracakmis, Izzettin Yildirim da bu alternatifler arasindaymis! Devamini kitaptan okuyalim (s. 234): “Bu önemli gelişme ve bilgi üzerine Cemaat, İzzettin Yıldırımla konuşma, bu konuyu detaylıca soruşturma ve öğrenme ihtiyacı duydu. Bunun için İzzettin Yıldırım Cemaat tarafından çağrılarak bu konuyla ilgili kendisiyle
konuşuldu. İzzettin Hoca, İbrahim Sarıaltun’un söylediklerini doğruladı. Ancak bu toplantılara kendisinin değil, grubundan iki arkadaşının katıldığını, bu planın perde arkasında TC’nin olduğunu bilmediğini ve bu planın içeriği ve detayından haberdar olmadığını söyledi.”

Devam ediyor kitap: “İzzettin Hoca Cemaatin yanında olduğu sırada TC, 17 Ocak 2000 tarihinde Cemaate yönelik büyük bir operasyon gerçekleştirdi. İzzettin Hoca’nın bulunduğu ev, Beykoz’da
basılan evle irtibatı olduğundan, operasyon başlar başlamaz bu evin de basılacağı korkusuyla evde bulunan Cemaat mensupları İzzettin Hoca’yı evde bırakıp evi terk ediyorlar. Yanına tekrar dönmeye teşebbüs ettikleri halde o evin de operasyon kapsamında olmasından ve operasyonun şiddetinden dolayı buna muvaffak olamıyorlar. Bu şekilde bir daha da yanına dönemiyor ve kendisinden haber alamıyorlar.”

Bu hikayeye inanmamizi istiyorlar. Dikkat ederseniz, Izzettin Hoca’nin sorguya cekildigi ev basilmiyor, Beykoz’daki evin basildigini duyan Cemaat mensuplari “Evin basilacagi korkusuyla” Izzettin Hoca’yi evde birakip kaciyorlar. TC’nin ajanlarini yurtdisinda bile takip edip yakalayan, sorguya ceken, insanlari evlerinden alip Istanbul’un gobeginde sorguya ceken, daha sonra da domuz bagiyla katledip evin zeminine gomerken korkamyan Cemaat uyeleri, baskin haberini alir almaz korkup kaciyorlar! Oyle korkuyorlar ki, Izzettin Hoca’yi iceride unutup kaciyorlar. Daha sonra donmek istemisler ama operasyonun siddetinden dolayi buna muvaffak olamamislar! Polis baskinini duyunca korkudan cil yavrusu gibi dagilan Cemaat uyeleri, Kemalist rejimin muhalifi olan, halka hizmetten baska hicbir gayesi olmayan Izzettin Hoca’yi sorgulayip katlederken cok cesurdular anlasilan!

Peki Izzettin Hoca niye kacamamis? Madem Cemaat evine misafir edilmis, herhalde domuz bagiyla bagli degildi; mutlaka bir sofada rahat rahat oturuyor olmasi lazimdi! Serbest olan bir insan bir firsatini bulup disari cikmaz mi, kacmaz mi? Demek iddia ettikleri gibi onu misafir etmemisler, cok agir sartlarda, domuz bagiyla baglayip insanlik disi bir muameleye tabi tutarak sorguya cekmisler. Baskindan sonra ele gecirilen video kasetlerinde, Izzettin Yildirim’in sandalyeye bagli, cok bitkin oldugu gorunuyor. Izzettin Hoca kacamadigina gore iki ihtimal var: ya domuz bagiyla bagliydi, onun icin kacma sansi yoktu, ya da Cemaatin tarafindan zaten sehit edilmisti. Onlar birer emir kuluydular; patronlari cinayet isletiyor onlar da sorgusuz sualsiz isliyorlardi.  

Asagidaki satirlar Taha Kivanc’tan (Fehmi Koru; Yeni SAVAK, 23 Ocak 2000) (http://www.yenisafak.com.tr/arsiv/2000/ocak/23/tkivanc.html): “1992'inin ‘irtica kampanyası kâbusu’ yaşanan günlerinin tam ortasında, MİT müsteşarı Koman, biraraya geldiği gazetecilere, ‘En büyük tehlike irticadır’ deyip bunun sebebini, ‘İrtica diye tanımlanan kişi ve örgütlerin halkta taban bulabilmesi’ olarak belirtiyor ve ‘Adamlar şapkalarını açtılar mı para yağıyor’ diye ekliyordu. Buna karşılık, sıra Güneydoğu'da faaliyet gösterdiği kulaklara ulaşan 'Hizbullah' örgütüne geldiğinde, ‘Hangi Hizbullah?’ diye soruyordu Koman Paşa: ‘Bir İran'daki Hizbullah vardır; bir de PKK'nın baskınlarına karşı kendini koruyan, dinî inançları kuvvetli vatandaşlar vardır...’ Güneydoğu'da bulunmuş bir dostum anlattı: Yere kıvrılmış cesetler bulunduğunda, güvenlik güçleri, infazın şekline bakar, ‘Ha, ensesinden tek kurşunla vurulmuş, bu bizimkilerin işi’ deyip olayın üzerine gitmezmiş...”

“Bir başka bilenden öğrendiğime göre, Hizbullah infazlarında kullanılan silâh da bir tür imza gibiymiş... 'Bir bilen', ‘Ya Rus yapısı Takaroff, ya da Irak'ta imal edilen taklidi Makaroff kullanırlardı’ diye anlattı; 'Makaroff'a, imal eden ülkeden kinaye 'Saddam' adı da verilirmiş...”

“Hizbullah adının fazlaca duyulduğu o dönemde, Batman emniyet müdürü Öztürk Şimşek'ti... Açın arşivleri bakın, şu gerçeği göreceksiniz: Hizbullah'ın üzerine neden gidilmediği sorusuna, Öztürk Şimşek, ‘Nasıl gidelim, bu bölgedeki Hizbullah karargahı JİTEM binasının hemen yanında bulunuyor; biz ne zaman operasyona kalkışsak derhal müdahale ediliyor’ cevabını vermişti. Şimşek'in bu açıklama üzerine emniyet müdürlüğünden alındığını eklemem herhalde gerekmiyor...”

“Hizbullah'a ebelik yapan kişinin sonradan kim vurduya giden Binb. Ahmet Cem Ersever olduğu, 'Yeşil' lâkaplı Mahmut Yıldırım'ın infaz biçimleri konusunda eğitmenlik yaptığı biliniyor. 'Yeşil'in o günlerdeki lâkabı bile yardımına koştuğu örgüte uygundu: ‘Sakallı’. Bugün herkesi şaşırtan ‘domuz ipi’ ile bağlayıp enseye çivili sopa batırma yoluyla infaz yöntemi, Hizbullah militanlarına, adları her vesileyle karşımıza çıkan bu iki 'görevli' öğretmişti...”

“Hizbullah'ın 'derin' ilişkileri PKK'nın kuruluş dönemiyle ilgili iddiaları da çağrıştırıyor... PKK'yı, Abdullah Öcalan, Ankara'da devlet bursuyla okuduğu günlerde tasarlamış, örgüt programını devlet memuru olarak bulunduğu Diyarbakır'da yazmıştı... O günlerde yanından ayırmadığı eşi Kesire, baba (Ali Yıldırım) tarafından, devletin hassas bir kurumuyla irtibatlıydı. Ne zaman dara düşse, para sıkıntısı çekse yanına koşan Ağrılı 'Pilot Necati' (Kaya), kendisi ‘Kürt olduğum için ordudan atıldım’ dese bile, tanıyanlarca ‘görevli’ bir vatan evlâdıydı...”

“Birinin adı 'Kürt terörü' diğerinin 'İslâm terörü' olarak önümüze serilen vahşetin adresini nerede aramamız gerektiğini herhalde artık anlamalıyız. ‘Türkiye'nin son 20 yılını heba ettiğimiz terör, nereden çıktı, nasıl beslendi, bugünlere nasıl geldik?’ sorularını sürekli sormalı ve doğru cevapları vermekten kaçınmamalıyız; aksi halde bu kadar vahşetin kanı hepimizi tutacak...”

Aradan yaklasik 8 yil gectikten sonra Ergenekon Operasyonu ile anladik, davalar baslayinca daha iyi anlayacagiz ki hem Hizbullah’in hem de PKK’nin arkasindaki gercek guc kirli derin devlettir. Cesur savci ve guvenlik gucleri sayesinde sistem bagirsaklarini temizliyor. Ergenekon ve onu kuranlar hesaba cekildikce sistemin bagirsaklarindaki PKK, Hizbullah ve benzeri teror orgutleri de silinip supurulecek. Bu operasyonlar butun Turkiye halkinin menfaatine oldugu gibi en cok da bu iki kiralik katil orgutun kurbani olan Kurdler’in menfaatine olacaktir. Temizlenecekler, baska yolu yok! Patronlariyla beraber hakkettikleri yere gidecekler.

23 Temmuz 2008