Apoletli Darbeciler = Kiralik Tetikciler

Apoletli tetikci

Bizdeki “Derin devlet” (buna “Ulusal derin devlet” de diyebiliriz) bu “Uluslararasi derin devlet”in uzantisi, temsilcisi, taseronudur. Beraber calisirlar, elde ettikleri karlari (iktidar, maddi menfaat vesaire) ortaklasa kullanirlar. Ilk hedefleri, menfaatleri dogrultusunda hareket etmeyen iktidarlari alasagi etmektir. Iktidar onlarin kontrolunde olunca butun devlet imkanlari da haliyle onlarin mali sayilacak.

Cumhuriyet’in kurulusunu saymazsak Cumhuriyet tarihinde ilk acik askeri darbe 27 Mayis 1960’da gerceklesti. 27 Mayis’in kiralik tetikcileri olan darbeciler yargilanmadiklari (yargilanmamalari saglandigi) icin eli silahli tetikciler o gunden bugune derin devlet tarafindan kullanilmaktadirlar. Bu kafasi karisik tetikcileri kullanan derin guclerin israrla sivil bir anayasaya karsi cikmalari ve ulkenin demokratiklesmesine karsi cikmalari, ellerindeki tetikcileri kaybetme korkusundan kaynaklaniyor. En son muhtira denemesi olan korsan 27 Nisan bildirisinin AK Parti Hukumeti tarafindan geri puskurtulmesi; silahli tetikcileri kullanmaya alismis derin gucleri tedirgin etti. Eli bozuk terazi tutan tetikcilere yonelmelerinin sebebi budur.   

“Cumhuriyetin kurulusunu saymazsak” diyorum lakin Cumhuriyet’in ilani bile kendi basina bir darbedir. Sonraki darbelere el atmadan once, simdiki darbecilerin dayanagi olarak gorulebilecek bu darbeyi dikkatinize sunmak istiyorum.  Aktaracagim bilgiler, bizzat Mustafa Kemal’in onayindan gecmis bir kitaptan, H. C. Armstrong’un “Bozkurt” adli eserinden (s. 167-169):  

“...Mebuslar bir biri ardina Rauf'a katildilar. Mustafa Kemal'i acikca elestiriyorlardi. Onu cok yakindan taniyorlardi. O yonetmeye uygun biri degildi. Boyle birinin yonetimi altinda hickimse guvenlikte olamazdi.  

Ayrica Mustafa Kemal kimdi ki, boyle bir kuvveti gostermek istiyordu? Zaferi kazanmak icin onlar da ellerinden geleni yapmamislar miydi? Ermenileri bozguna ugratip Rusya'yi bir anlasma yapmaya zorlayan Kazim Karabekir degil miydi? Mustafa Kemal tehlikeden tamamen uzak Samsun ve Sivas'ta Padisah'in yaveri gibi davranip, siyaset yaparken, Izmir civarinda Yunanlilara karsi direnis orgutleyenler Refet ve Rauf degiller miydi?  

Mustafa Kemal'in Meclis'te sahip oldugu cogunluk yavas yavas erimeye basladi. Azinliga dusmeden yeni partisinin kurulusunun yetisecegi umuduyla Meclisi feshetti ve yeni secimleri yaptirdi. Yeni Meclis, eski yikicilik ve dusmanlikla acildi. Onun emirleri dogrultusunda oy kullanmiyordu...  

Fevzi, ordunun son askerine varincaya degin bir butun olarak onun yaninda oldugunu garanti ediyordu; askerler maaslarini ve tayinlerini aldiklari ve iyi muamele gordukleri surece ne yaptigina aldirmiyacaklardi.  

En buyuk muhalifi olan Rauf, Kazim Karabekir, Ali Fuat ve Nureddin su sirada tesadufen Ankara'nin  disindaydilar (...) Cumhuriyeti ilan edecek, kendisi de cumhurbaskani ve yasal onder olarak secilecekti. Ancak ozgur bir oylamada Meclis bunu asla kabul etmeyecekti.

Meclis'i bu kararlari almaya kendisinin sevk etmesi gerekiyordu. Kucuk bir siyasal entrika tasarladi; bir bunalim yaratacak ve bundan yararlanacakti...  Hukumet uyelerini Cankaya'daki evine bir aksam yemegine davet etti. Gelecekteki yonetim bicimi hakkinda, tek tek her bakanin meclise karsi sorumlu oldugu ve surekli olarak mebuslarin elestiri saganagi ile mudahelelerine maruz bulundugu mevcut sistemin yetersizligi hakinda uzun uzadiya tartistilar. ‘Meclis'e bir ulkenin bu sekilde yonetilemiyecegini gostermeliyiz’ dediginde epey icki icmis bulunuyordu; ‘Siz Heyet-i Vekile, yoneten siz olmalisiniz, Mebuslar simdi yaptiklari gibi size rahatca mudahale edememelidir.’  

Hepsi de mebuslarin bitip tukenmeyen elestirilerine ve denetimine karsiydilar. ‘Yarin hepinizin istifa etmenizi istiyorum’ diye sozune devam etti. ‘Meclis'ten yonetimi devralmasini ve hukumeti kurmasini isteyecegim. Teklifleri ne olursa olsun, yeniden gorev almayi reddetmeniz ve isleri elinizden geldigi kadar guclestirmeniz gerekiyor. Bundan sonra Meclis'in nasil bir karisiklik icine dusecegini birlkte seyredecegiz. Goreceksiniz, cok kisa
zamanda hepimizin geri gelmesini isteyeceklerdir.’ 

Ertesi gun hukumet istifa etti ve Meclis yeni bir hukumet kurmak icin calismalara basladi. Rauf'un, muhalefet liderlerinin olmayisi nedeniyle, mebuslar kendi aralarinda anlasamiyorlardi... Iki gun sonra Mustafa Kemal, bu kez birkac yakin arkadasini aksam yemeginde sofra basinda toplamisti. Aralarinda Ismet, Fevzi ve Kemaleddin de vardi. Bu kargasayi onlara anlatirken gulumsuyordu...  

Plani yurumustu. Hukumet hala kurulmamisti. Mecliste entrika ve kargasadan baska birsey yoktu... Ansizin ‘Buna bir son vermenin tam sirasidir’ dedi. ‘Yarin Cumhuriyeti ilan edecegim. Bu, butun gucluklerin caresi olacak’... Meclisin giris bolumunde, yeni kabineyi olusturmalari icin sectigi arkadaslarini topladi- butun muhalifleri disarda birakmisti- ve toplanti salonuna girip kursuye cikti... ‘Sistemi degistirmeliyiz, Turkiye'nin Cumhuriyet olmasina, basinda bir Cumhurbaskani olmasina karar verdim.’  

Meclis bu ani bildiri karsisinda saskina dondu. Yetkilerini Mustafa Kemal'e sadece gecici bir bunalimi cozmek uzere bir hukumet kurmasi icin devretmislerdi. Oysa yeni bir yonetim bicimi ilan ediyordu...  Artik kabul etmekten  baska careleri kalmamisti. Mebuslarin % 40'i oylamaya katilmadigi halde Turkiye'yi Cumhuriyete donusturecek olan Ismet ve Mustafa Kemal'in hazirlamis oldugu tasari yasalasti ve Mustafa Kemal ilk Cumhurbaskani secildi (29 Ekim 1923).  

Bu oylamayla M.Kemal yasal egemen olmustu.  Artik basbakani ve bakanlari atama yetkisine sahip olan Cumhurbaskaniydi. Ayrica Bakanlar Kurulu'nun, Meclis'in ve Halk Firkasi'nin da baskaniydi. Bundan baska Baskumandan'di ve orduyla halki avucunda tutmaktaydi.  Hukumet yanlisi gazeteler-digerleri sansurler susturulmustu- butun Turkiye'de Cumhuriyet’in ilanindan kaynaklanan sevinc konusunda atesli makaleler yayinladilar.

Gercekteyse Turk koylusu ve kasaba halki icin bu olay kahvelerde bir sohbet konusu olmaktan pek oteye gecememisti. Neredeyse aclik sinirinda yasamaktaydilar. Ilgi alanlari yasamin temel guclukleri... kucuk dukkanlari, vergi memurlarinin rusvetciligi, ogullarinin askerden sag donup donmeyecegi... gibi konulardi...” 

Armstrong'un ifadeleri buraya kadar... Bunlarin isiginda son gunlerdeki olaylara baktigimizda sunu anliyoruz: is, “Cumhuriyet” adi altinda (ki alakasi yok) Kemalist Diktatorlugu devam ettirme sevdasinda olanlara kalsa, 1920’li yillardaki entrikalari devam ettirecekler ama dunyanin degistigini, Turkiye’nin de onunla birlikte degistigini bir turlu kabullenemiyorlar. Kuvvet komutanligi gibi onemli gorevlere gelmis insanlarin, gorevlerini yapmak yerine geceli gunduzlu darbe pilani yapmakla ugrastiklarini yeni yeni ogreniyoruz.  

Nokta Dergisi’nin ortaya cikardigi “Darbe Gunlukleri”nden ogrendigimiz kadariyla, 2003 ve 2004’lerde, Genelkurmay Baskani Hilmi Ozkok haric, Genelkurmay’in hemen hemen butun ust duzey burokratlari, butun zamanlarini, halk tarafindan secilmis legal hukumeti devirmek icin harcamislar (PKK’nin 2004’te ateskesi sona erdirip tekrar silaha sarilmasini da bu baglamda degerlendirmekte fayda var). Darbe planlarina verdikleri isim “Sarikiz.”  

Darbe calismalarindan haberdar olan MIT’in Basbakan ve Hilmi Ozkok’u haberdar etmesi, Ozkok’un de darbeciler adina Sener Eruygur’u cagirip herseyden haberdar oldugunu soylemesi uzerine darbeci grup dagilmis. Ama Eruygur, yeni bir isimle (Ayisigi) darbe faaliyetlerine devam etmis. Taraf Gazetesi’nin ortaya cikardigi plana bakilirsa, Eruygur onceki planlari cok fazla yumusak bulmus; daha sert yontemler iceren “Eldiven” plani hazirlamis. 

Eruygur’un Fenerbahçe Orduevi’ndeki ofisinde ele geçirilen “Eldiven” planının ana hedefi sistemi, daha dogrusu TSK’yi, Meclis’i, bürokrasiyi ve yerel yönetimleri yeniden şekillendirmek ve halki bu sisteme gore dizayn etmek ve ‘TSK Merkezli Halk’ projesini hayata geçirmek. 

Plan adim adim semalandirilmis. Planda en dikkat cekici rol, CHP zihniyetli Cumhurbaskani Ahmet Necdet Sezer’e biciliyor. Sezer’in AK Parti Hukumeti’ne karsi bir muhalefet lideri gibi davranmasi ve hukumetin bircok atamalarini reddetmesi, planda kendisine verilen gorevi harfiyen yerine getirdigini gosteriyor. Sezer’in, Ergenekon baglantisindan dolayi gozaltina alinan Ilhan Selcuk’la sik sik gorustugunu biliyoruz; dolayisiyla, plani Sezer’e dikte eden kisinin Selcuk oldugu anlasiliyor. “Eldiven” planının şemasındaki TSK ile ilgili adimlar dikkat cekicidir: 1) Ordunun komuta kademesinin darbe yapmaya ikna edilmesi, 2) TSK içinde darbe için genel mutabakat sağlanması, 3) İlk Yüksek Askeri Şura toplantısında darbeye uygun terfilerin yapılması…

Her darbenin vazgecilmez unsurunun ordu icindeki bazi isguzar komutanlarin olmasi, darbelerin arkasindaki gercek gucun ordu oldugunu gostermez. Sahip olduklari guc (silah) ve konumdan dolayi tetikci olarak kullaniliyorlar. Isleri bittikten sonra da kirli bir mendil gibi bir tarafa atiliyorlar. Eger darbelerin arkasindaki asil guc ordu olsaydi, sahip olduklari hirstan da anlasilacagi gibi (Eruygur’un darbe yapma hirsini dusununuz) tipki Myanmar (Burma)’daki cuntacilar gibi omur boyu iktidarda kalmak isterlerdi. Oysa her darbeden sonra cok kisa bir sure sonra cekilmez zorunda kaliyorlar (birakiliyorlar). Cunku operasyonun sahibi baskadir, onlarin rolu tetikciliktir. Operasyon basariyla gerceklestirildikten sonra tetikcilerin gorevi de bitiyor.  

O halde operasyonun gercek sahibi, yani darbelerin arkasindaki gercek guc kim veya kimlerdir? Her darbenin arkasindaki guc, “Uluslararasi derin devlet” dedigimiz yapidir. Bu illegal yapi 1940’li yillara kadar Ingiltere’de, ondan sonra da ABD’de faaliyet gosterdiginden, her darbenin arkasinda ABD’nin oldugu soyleniyor. Oysa bu kirli yapi legal ABD devletini ve halkini temsil etmiyor. Bir nevi “ABD’nin derin devleti” diyebiliriz. Perde onundeki sozculugunu Neokonlar dedigimiz grup  yapiyor.  

Bizdeki “Derin devlet” (buna “Ulusal derin devlet” de diyebiliriz) bu “Uluslararasi derin devlet”in uzantisi, temsilcisi, taseronudur. Beraber calisirlar, elde ettikleri karlari (iktidar, maddi menfaat vesaire) ortaklasa kullanirlar. Ilk hedefleri, menfaatleri dogrultusunda hareket etmeyen iktidarlari alasagi etmektir. Iktidar onlarin kontrolunde olunca butun devlet imkanlari da haliyle onlarin mali sayilacak.  

TUSIAD’in seffaf yonetimden, rekabet ortamindan rahatsiz olmasi bundandir. Perde onunde demokrasiden ve Avrupa Birligi’nden yana oldugunu soylerler ama gercekte Turkiye’nin demokratiklesmesini hicbir zaman istemezler. TUSIAD’in butun uyelerini bir kefeye koymak haksizlik olur ama Rahmi Koc ve Aydin Dogan gibi isimlerin demokrasiden cok devlet imkanlarini kendilerine sunacak bir diktatorlukten yana olduklarini rahatlikla soyleyebiliriz. Bes kurus menfaatleri icin ulkeyi kan golune cevirmekten veya yanginin alevlerinde kavurmaktan cekinmezler. Gelirlerinin yuzde 90’indan fazlasi devlettendir; yani devletten beslenirler. Geride kalan yuzde 5-10’luk kismi ise dunyadaki bazi buyuk sirketlerin distributorlugunden geliyor.  

“Devletten beslenmek yerine uretime agirlik verin” diyen iktidarlara dusmandirlar; cunku uretim nedir bilmezler. Getirdigi “Havuz sistemi” ile devletin somurulmesine engel olan Refah-Yol Hukumeti’ni yikan ve Refah ve Fazilet partilerini kapattiran bunlardir. AK Parti’nin kapatilma davasinin arkasindaki gizli guc de bunlardir. AK Parti doneminde dolar milyarderi zenginler arttigi halde (ki cogu TUSIAD uyesidir) bunlarin AK Parti dusmanligina bir mana verilmeyebilir ama ulkenin demokratiklesmesinin kendileri acisindan zararlarini goz onune aldigimizda onlarin AK Parti karsitligi daha iyi anlasilir. Tam demokrasilerde rekabet vardir, seffaflik vardir. Ihaleler acik yapilir, en cok parayi odeyen ihaleyi alir.   

Mesela, bugun AK Parti yerine, TUSIAD’in, illegal 28 Subat Sureci’nde iktidara getirdigi Mesut Yilmaz iktidarda olsaydi, bircok yagli ihaleyi buyuk ihtimalle Rahmi Koc, Aydin Dogan veya benzerleri kazanirdi. Oysa seffaf olarak yapilan ihalelerde en dusuk teklifi verdikleri icin yarismanin en basindan elendiklerine sahit oluyoruz. Son yillardaki butun ihalelere bakiniz, bu manzarayi gorursunuz. Bir ornek olsun diye veriyorum; TEKEL ihalesini almak icin medyasini da kullanarak birkac yil oncesinden calismaya baslayan Aydin Dogan en dusuk teklifi verdigi icin elenen ilk kisi olmustu.  

Kendinizi Rahmi Koc ve Aydin Dogan’in yerine koyunuz, siz de bu hukumetin gitmesini istemez misiniz? “Laiklik elden gidiyor, irtica geliyor” laflari isin bahanesi; asil mesele menfaat catismasidir. Koca koca isadamlarini ortaya cikip, “Bizim menfaatlerimizi tehdit ettikleri icin AK Parti’yi yikmaya calisiyoruz” diyecek halleri  yok ya!  Dolayisiyla, Sener Eruygur son yillardaki darbe planlarinin, faaliyetlerinin basindaki kisi olarak gorulse de arkasindaki asil darbeci gucu baska yerlerde aramak gerekir. Yarin Turkiye tam demokratiklesip hersey ortaya ciksa, bugunku darbe faaliyetlerinin arkasindaki kisiler bircok insani sasirtacaktir; cunku herbiri birere beyefendi ve hanimefendi olarak bilinen insanlar bunlar. 

Sener Eruygur gibileri ise ya makam hirsi ya mal sevgisi ya da korku duygulari yuzunden tetikci olarak kullaniliyorlar. Ben sahsen Eruygur’u zavalli, pisirik, sahsiyetsiz bir tetikci olarak goruyorum. Polisler kapisina dayaninca aradigi ilk kisi hukukçu bir CHP'li milletvekili oluyor. “Polisler kapida, ne yapayim?” diye soruyor. Koca ulkeye askeri bir darbeyle nizamat vermeye calisan zavalli bir komutanin dustugu zelil duruma bakiniz. CHP’li de, “Boş ver onlar kapıyı çalar çalar gider” diyor. Polislerin ısrarla kapiyi caldigini soyleyen Eruygur’a, “Bir bak bakayım yanlarında subayda var mı?" soruyor. Eruygur’un “Evet yanlarında 2 tane de subay var” demesi üzerine CHP'li vekil, “O zaman kapıyı açın” der. Bu görüşmenin ardında Eruygur kapıyı açarak bir kedi polise teslim oluyor.  

Butun darbeciler tipki Eruygur gibi zavalli ve korkaktirlar; onlara cesaret veren ve onlari cesur gosteren, basta siyasetcilerin ve biz halkin korkakligi ve pisirikligidir. Yoksa 27 Mayis’tan gunumuze kadarki butun darbeciler, yuzlerine tukurulmeyi bile hakketmeyecek kadar zavalli ve sefildirler. Menfaatleri zedelenen bir avuc arsiz azinligin tetikciligini yapiyorlar; isleri bittikten sonra da boyle kirli mendil gibi cope atiliyorlar. Bunlarin, her darbeden sonra, “Medya bizi gaza getirdi” seklindeki beyanatlari bunu gosteriyor. Medya’nin kimin kontrolunde oldugunu soylemeye gerek var mi? (Kucuk bir not: simdiye kadar Hurriyet’i Aydin Dogan’in saniyorduk, meger Dogan’in ifadesine gore bu gazete aslinda Rahmi Koc’unmus!)  

Eruygur’un basi sikisinca gittigi adrese dikkat ediniz: CHP. Ergenekon sorusturmasindan en cok rahatsiz olanlarin basinda Aydin Dogan Medyasi ve CHP’liler, ozellikle Deniz Baykal geliyor. Aydin Dogan’in maddi beklentisi (ihale, tesfik, arsa isleri vesaire) var; Deniz Baykal’i da Basbakan olma krizi tutmus. 70’ini coktan gecmis, halk tarafindan kesinlikle iktidara getirilmeyeceginin farkinda olan Baykal, anlasilan butun umudunu pisirik Eruygur’un darbe planina baglamis. Eruygur’un kodese konmasi, kolaydan basbakan olma hayalini suya dusurdugu icin cilgina donmus; deli bogalar gibi sagi solu boynuzluyor (boynuzlari daha cok “koc” boynuzlarini andiriyor!).  

Eruygur’un siyaset, is dunayasi, sivil toplum orgutleri ile olan irtibati oldugu gibi uluslar arasi derin devlet irtibatlari da yavas yavas gun yuzune cikmaya basladi. Mesela, ofisinde ele gecirilen, Taksim’i kan golune cevirerek Turkiye’yi kaotik ortama sokma plani Neokonlarin kontrolundeki Hudson Enstitusu’nden disari sizan kirli plani andiriyor. Bu sozkonusu planin aktorlerinden olan disi Neokon Zeyno Baran, gecenlerde International Herald Tribune’de cikan makalesinde, AK Parti’nin Turkiye’ye seriat getirmeye calistigini, Avrupa ve ABD’nin CHP’yi desteklemesi gerektigini yazmisti. Genc Neokon Michael Rubin’in banka hortumcusu Mustafa Suzer’in avukatligi yaninda AK Parti dusmanligi malumumuz.  

Noktalari birlestirince karsimiza uluslararasi bir tezgah cikiyor. “Ulusal derin devlet”in kaos olusturmaktan sorumlu birimi Ergenekon cetesi, “Uluslararasi derin devlet”in sozcusu Neokon’un gudumunde. Ayni Neokonlar, Ergenekon sorusturmasindan rahatsiz olan CHP’yi iktidara getirme planlari yapiyorlar. Turkiye’de “Emperyalistlere hayir” diye bagiran ulusalcilarin aslinda uluslararasi derin devletin tetikcileri olduklari goruluyor. Turkiye’deki kirli planlar dikkatlice takip edildiginde, gelip Neokonlara, daha dogrusu “Uluslararasi derin devlet”e dayandigini goruruz. 

Neokonlarin tek ilgi alani Turkiye degil aslinda ama son yillarda Turkiye’ye cok onem verdikleri anlasiliyor. Cunku ABD’de kirli yuzleri ortaya cikti, cok yakinda ABD’den cikmak zorunda kalacaklar veya kovulacaklar; onun icin simdiden yerlesecek memleket ariyorlar. Turkiye’de kafalarina gore bir iktidar (Deniz Baykal tercihleridir) kurmak ve Iran’a saldiri icin kullanabilecekleri bir Genelkurmay Baskani (Ergin Saygun onlar icin bicilmis kaftandir) gorevlendirmek icin Turkiye’deki butun dostlarini seferber etmis durumdalar. 

Gecmiste dunyanin cesitli bolgelerinde gerceklestirdikleri kirli operasyonlarini basariyla tamamlamalari mumkun gorunmuyor; cunku dunya ve Turkiye onlarin kirli yuzlerini gordu, ayni oyunlarina artik gelmez.

Kongo’da seçimle göreve gelen Patrice Lumumba öldürüldu ve ulke siyasi kaosa suruklendi (1961); 1958’de askeri bir darbeyle iktidara gelen ve iktidari doneminde Irak’in petrolunu millilestiren Abdulkerim Kasim iktidardan uzaklastirilip olduruldu (1963); Brezilya’da seçimle iktidara gelen Joaoa Goulart Hükümeti askeri darbeyle devrildi (1964); Endonezya’da secimle gelen Sukarno askeri darbeyle devrildi (1965); Yunanistan’da, secimlerden iki gün önce “Albaylar Cuntası”na darbe yaptirildi (1967). Kambocya’nin Prensi Norodom Sihanuk devrildi (1970); Bolivya’da solcu başkan Juan Torres devrildi (1971); secimle iktidara gelen Sili’nin sosyalist baskani Salvador Allende devrilip yerine diktator General Augusto Pinochet getirildi (1973)…

Uluslararasi derin devletin cinayetleri bunlarla sinirli degil elbet, saymakla da bitmez. Ama bu cinayetlere bizdeki darbe ve muhtiralari da ekleyebiliriz. Kisacasi, Turkiye’de darbe gelenegini baslatan istisnasiz butun darbeciler tetikci olarak kullanilmislardir. Onlari tetikci olarak kullananlar hep onlarin yargilanmasini engelleye gelmislerdir cunku onlarin yargilanmasi cok onemli tetikcilerinin ellerinden gitmesi anlamina geldiginin farkindadirlar. 27 Mayis darbecileri yargilanip hakkettikleri cezaya carptirilsaydilar ondan sonra hicbir apoletli tetikcilik yapmaya cesaret edemezdi. En son 27 Nisan 2007’de tesebbus edilen muhtira denemesi AK Parti Hukumeti tarafindan geri puskurtulmesi, hem tetikcileri hem de onlari kullanan derin gucleri tedirgin etti. Derin gucler, eli silahli tetikciler yerine eli kirik terazili hukukculari tetikci olarak sectiler. Ama simdiye kadar dokunulmaz olarak gorulen generallerin yakapaca hapse atilmasi butun tetikcileri tedirgin etmis durumda.