Savaşa Güç Veren Barışseverler(!)

Devlet ve PKK’nin savaşı, şiddeti bir yaşam felsefesi olarak benimsedikleri gerçeği, anlaşmalı ve birbirlerini besleyen bu iki güce karşı aynı anda tavır almayı zorunlu kılıyor. Barışı tehdit eden sadece kaba şiddet değildir. Bir ülkeyi işgal etmenin en büyük şiddet olduğu ve her türlü şiddete de zemin hazırladığı gerçeği, barıştan yana olmanın zorunlu koşulunun, TC’nin Kürdistan’ı işgaline karşı durmak olduğunun kabullenilmesi ve buna uygun davranılmasını gerektiriyor.

Danışıklı savaşın yarattığı tahribatlardan çoğu insan rahatsız gibi görünüyor. Ancak rahatsız olduğunu iddia edenler şiddet ortamının bitmesi için gerçekçi, samimi davranmıyorlar.

Ya devletin işgal kuvvetlerini kutsayarak/şehit edebiyatı yaparak mevcut işgal ve inkâr durumunu olumluyorlar; ya da PKK'ye yaslanarak Kürdlere hiçbir şey kazandırmayan ve Kürdlükle ilgisi olmayan PKK poltikalarına kayıtsız şartsız destek veriyorlar.

Karşıt gibi görünen her iki tutum da sonuçta devlet politikalarına hizmet etmekte, iktidar/rant kavgasında şiddetin devamına katkı sunmakta ve insanların yok yere öldürülmesine zemin hazırlamaktadır.

Gözden kaçırılmaması gereken nokta; Devlete yüklenerek PKK'yi aklamak ile PKK'ye yüklenerek Devleti aklamak arasında özce hiçbir farkın olmadığıdır. Sonuçta her iki tutum da devletin savaş politikalarına hizmet etmektedir. 

Şiddete karşı olmak, Kürdlerin doğal haklarından yana olmayı zorunlu kılıyor. Yani ‘ben şiddet ortamına karşıyım’ diyenler, Kürdlerin ulus olmaktan kaynaklanan haklarını koşulsuz savunmadıkları ve gasp edilen hakların iadesi için mücadele etmedikleri takdirde, sürece olumlu bir katkı sunamazlar ve sadece kendilerini tatmin etmeye yarayan “romantik barışseverlik” çemberinde dolanırlar.

Aynı şekilde; PKK’nin devlet ile olan kirli bağını; PKK’nin, Kürdlerin doğal haklarından yana olmadığını ve Kürdlerin ulusal potansiyelinden yararlanarak kendi iktidarı için mücadele ettiğini görmeyenler; PKK’yi savunmak ile Kürdlerin doğal haklarını savunmanın farklı (hatta karşıt) şeyler olduğu ayırımını yapmayarak PKK’nin talepleri ile Kürdlerin ulusal haklarını özdeşleştirenler de barışa değil, savaşa ve devlet politikalarına hizmet etmiş oluyorlar.

Bu insanlar da ‘ezilenden yana, Hümanist’ bir etiketle var olmanın yarattığı psikolojik rahatlamanın ötesinde bir işe yaramıyorlar ve yine devlet politikalarının hayata geçmesine ve başarı kazanmasına zemin hazırlıyorlar.

Şiddete karşı ve barıştan yana olmanın gereklilikleri bellidir; bunlar kişiden kişiye göre de değişmez.

Bunlar;

Barış, savaşa neden olan koşulların ortadan kalkmasını gerektirdiğine göre; bu gereklilik, Kürdlerin, Emperyalist devletler ile yerel sömürgeci devletlerin çıkar ve karar ortaklığıyla gasp edilen devletleşme hakkının iadesi için mücadele etmek ve Kürdistan’daki işgale koşulsuz karşı çıkmakla yerine getirilebilinir.

Kürdlerin ulus olmaktan kaynaklanan haklarını hiçbir parti/örgüte endekslemeden (PKK vasıtasıyla savunmadan ve yine PKK vasıtasıyla mahkûm etmeden) savunmak ve bunun için mücadele etmektir.

Gerekçeleri ve kullandıkları değerler ne olursa olsun, halka karşı şiddet uygulayanlar arasında ayırım yapmadan onları lanetleyebilmektir.

Devlet ve PKK’nin savaşı, şiddeti bir yaşam felsefesi olarak benimsedikleri gerçeği, anlaşmalı ve birbirlerini besleyen bu iki güce karşı aynı anda tavır almayı zorunlu kılıyor.

Barışı tehdit eden sadece kaba şiddet değildir. Bir ülkeyi işgal etmenin en büyük şiddet olduğu ve her türlü şiddete de zemin hazırladığı gerçeği, barıştan yana olmanın zorunlu koşulunun, TC’nin Kürdistan’ı işgaline karşı durmak olduğunun kabullenilmesi ve buna uygun davranılmasını gerektiriyor.

İlginç ve düşündürücü olan, PKK ve PKK politikalarını destekleyen yapıların, barışın zorunlu koşulunu yerine getirmek gibi bir düşünceye sahip olmamalarıdır. Ne PKK ne de PKK politikalarına destek veren oluşumların hiçbiri ‘barış için Kürdistan’daki işgalin son bulması’ gibi barışın zorunlu koşulunu ne dillendiriyorlar ne de yaptıkları gizli/açık görüşmelerde bunu bir şart olarak öne sürüyorlar. Dahası başta PKK, Türk solu ve Türk-İslamcılar olmak üzere politik arenada barış çağrıları yapanların hiçbirinin, barışın tüm koşullarını ortadan kaldıran  ve işgale  meşruiyet kazandıran ‘Misak-ı Milli’ ile bir sorunları yoktur; hatta 'Misak-ı Milli’ye olan sadakatlerini sık sık dillendirmekten de geri kalmıyorlar.

Hem barıştan yana olmak hem de Misak-ı Milli’yi savunmak gibi bir paradoksu aş(a)mayanların barış söylemi, ya samimiyetsiz, ya da romantik olduklarının göstergesidir.

Birinciler; (samimiyetsizler) barış maskesini takmasına karşın savaştan beslenen, savaşı kalıcı kılmak için çaba sarf eden ve devlet politikalarına bilinçli olarak hizmet eden kişi/kurumlardır…

İkinciler; (romantikler)tek tek olaylardan etkilenen ama bu olayların nedeni olan toplumsal olguları çözümleyecek düşünsel alt yapıdan yoksun, insani tepkilerini çoğu zaman ağlayarak gösteren, gereklerini yerine getirmeseler de samimi olarak barış isteyenlerdir. Romantiklerin samimiyeti ve iyi niyeti barışa katkı yapmaktan çok, barış maskesi takan samimiyetsizler tarafından kullanılmaya yarıyor ne yazık ki.

Bu çerçevede bakıldığında denilebilir ki, Türkiye ve Kürdistan’da “Barış havarisi”  kesilenler gerçek anlamda barışın gereklerini yerine getirmiş olsaydı, barış için bu gün bu kadar çırpınmak gerekmeyecekti.

Şiddete karşı durup barıştan yana olanların ve bunun gereklerini yerine getirenlerin sayısı ‘mitinglerde ve medyada boy gösterenlerin aksine’ çok azdır.

Barıştan yana insanların sayıca azlığına karşın, bu konuda umut verici gelişmeler de yok değil!.

İki güçten birine yaslanmayan, barışı sadece silahların susması olarak algılamayan, devletin inkâr, asimilasyon ve işgalinden kaynaklı haksızlığa da hayır diyecek seslerin çıkmaya başlayacağına dair girişimler göze çarpıyor..

Bu olumlu ama henüz tam olarak olgunlaşmamış girişimlerden biri “Benim adıma Öldürme” kampanyası, bir diğeri de Anarşistlerin “Anarşistlerden Herkese”* bağlığıyla yayınladıkları açıklamadaki tutumlarıdır.

Sonuç olarak; barış, savaşa neden olan koşulların ortadan kalkmasıdır. Sadece bugün değil, son yüz yıllık savaş ve şiddetin temel nedeni ise, tartışma gerektirmeyecek açıklıkta olan TC’nin Kürdistan’ı işgalidir. Barıştan yana olmak, işgale karşı olmayı şart koşuyor. Sanıldığı gibi barıştan yana olmak masumca “barış istemek” ya da “her türlü şiddete karşıyım” gibi hümanist söylemlerde bulunmak değildir; sistemi ve onun yerel ayaklarını kökten sarsacak ve barış isteyenin de rahatını bozacak radikal, devrimci bir duruştur. Başka bir deyişle barıştan yana olmak, "Tanrılarla", "kutsallarla" savaşmak gibi zor ve riskli bir duruş gerektiriyor.

Berzanboti@hotmail.com

*Not: Konu ile bağlantısından dolayı Anarşistlerin basında yer alan yazısı aşağıda aktarılmıştır.

 .........................................................................

Anarşistlerden Herkese

Bütün silahlı güçlerin “bizim adımıza öldürdüğünün” farkındayız. Bu nedenle “Benim adıma öldürme” diyen arkadaşları destekliyoruz.

Bizim açımızdan, “benim adıma öldürme” demek, “benim adıma toplumsal kaynaklara zorla el koyma” demek. “Gencecik insanları askere alarak savaşa sürme, onları ölmek ya da öldürmek ikilemiyle karşı karşıya bırakma, sınırın ötesinde ya da berisinde operasyonlar yapma” demek. “Faili meçhul ya da malûm cinayetlerle insanları öldürüp toplu mezarlara gömme, köyleri zorla boşaltma, ormanları yakma” demek. “Bütün bu terörü uygulayıp katliamlar yaparken toplumun huzur ve güvenini sağlama maskesini takma” demek. Ve “benim adıma öldürme” demek, sözüm ona “özgürlük mücadelesi deyip Kürt toplumunun hak ve eşitlik taleplerini iktidar ve egemenlik mücadelesinin aracı haline getirme” demek.

“Bunun uğruna asker ya da sivil insanları öldürme” demek. Biliyoruz ki şiddet tekelini elinde bulundurmak iktidara giden yolun kilometre taşlarından biridir. Örgütlü şiddet egemenlik mücadelesinde belki yararlı olabilir, ancak özgürlük mücadelesine zarar verdiği açıktır.

Aşağıda isimleri yazılı olan biz anarşistler, her türlü şiddet ve savaş kışkırtıcılığını, silahlı bütün güç ve tarafların hayatlarımızı baskı altına aldığı bu şiddet sarmalını kınıyor ve reddediyoruz.

Ahmet Kurt, Çağatay Apaydın, Defne Sandalcı, Gazi Bertal, Hülya Kurt, Kubilay Duru, Mayıs, Murat Yılmaz, Remzi Gürkan, Tayfun Gönül, Ufuk Ahıska, Yavuz Atan, Zelha Cangi.