Ciddiyetsizleri Ciddiye Alma Zorunluluğu

     berzanboti@hotmail.com             

Bir insanı ciddiye almak, düşüncelerini, kişiliğini ve yaptıklarını önemsemek anlamına geliyorsa, söz konusu kişinin asgari düzeyde de olsa insani değerlere sahip olduğu sonucunu çıkarmak olanaklı mıdır?

Somut kişilere indirgenmediği ve sadece teorik açıdan bakıldığında, bu soruya çoğumuz rahatlıkla ‘evet’  diyebilir. Bu evet, toplumları etkileyenlerin elle tutulur düşüncelere sahip olduğu ve insanlığa olumlu bir şeyler katabilecek kadar da değer sahibi olduğu varsayımına dayanır.

‘Olan’ ile ‘olması gereken’ arasında örtüşmenin çok az yaşandığı ülkemizde, olması gerekenden yola çıkıp olanı değerlendirdiğimizde yanıl(t)mak kaçınılmaz oluyor.

 Hem yaşadığımız coğrafyanın toplumsal/düşünsel yapısı hem de Kürdistan’ın özel durumu yanıl(t)malarla örülü bir yaşam alanına sıkıştırmış bizi.

Özellikle son otuz yılda yaşanan politik yanıl(t)maların yarattığı düşünsel tahribat, olanı (yalın, basit ve ortalama herkesin gördüğü) olduğu gibi seslendirmeyi meziyete dönüştürmüş; aynı zamanda devlet ve yerel ayaklarının hedefi olmayı kaçınılmaz hale getirmiştir.

Kemalist kimliğini, dolayısıyla ihanetini gizleme gereği duymayan, her gün yeni ve çelişkili kurtuluş reçeteleri sunan, kendi tanrısallığına boyun eğmeyen herkesi ihanetle suçlayan, insani hiçbir değeri olmayan ve bu nedenle de her türlü değere saldıran, tutarsız, tutarsız olduğu kadar da dengesiz ve psikolojik tedaviye ihtiyacı olan birini ciddiye alma zorunluluğu insana acı verse de gerekliliktir ne yazık ki.

 Bu ciddiye alış onun kişiliği ya da değerleri değil, kitleler üzerinde hala ciddi bir etkiye sahip oluşundandır. Ciddiyetsiz bir kişiliği ciddi sözcüklerle eleştirmek ve belli bir düzey tutturmak oldukça zordur; bu zorluk, bütünlüklü ve anlaşılabilir bir dille yazmayı/anlaşılmayı engelliyor. Buna rağmen yazmak, teşhir etmek bilmenin insana yüklediği bir sorumluluktur diye düşünüyorum.

İsmine ‘görüşme notları’ denilen, ama kiminle ve hangi koşullarda görüşüldüğü bir muamma olan, yazılardan biri daha yayınlandı.

Bu yazıların, Doğu Perinçek, İlhan Selçuk, Yalçın Küçük, Genelkurmay ve envai türde Kemalist’in ortak katkısıyla yazıldığına dair tereddütler olsa da, yazıların, bu kişi ve kurumların düşüncelerini/çıkarlarını yansıttığı noktasında tereddüt edilmemeli artık.

 İsimlerden yola çıkıp insanların Yahudi kökenine ulaşma ve Türkiye’yi Yahudilerin yönettiği düşüncelerinin patenti Yalçın Küçük’e aittir. Öcalan bunları dillendirmekle kalmıyor, Güney’deki kazanımlara saldırmak amacıyla Kürdleri de Yahudileştiriyor.

 Kürdlerin Yahudi ya da başka bir inanç/milliyetle olan yakınlığını ‘artı – eksi’ olarak değerlendirmek en basitinden ırkçı bir anlayışın dışa vurumudur.

Öcalan’ın, kadınlara yine özel bir yer vermesini, Kadınların özgürlük mücadelesindeki ağırlığına bağlamak ve onların özgürleşmelerine verdiği önemle açıklamak ahlaksızlığa çanak tutmaktan başka bir şey değildir. Öcalan’ın bu konudaki zaafı ve pratiği, ‘Freud’u doğrulayan en tipik denek’ değerlendirmesini yapma hakkını veriyor bize.

Öcalan, geçmişe yönelik yaptığı bir değerlendirmede de, Kürd muhalefetinin geliştiğini ve kendi saltanatının tehdit altında olduğunu sezdiriyor. Bu korkusu yeniden “hain” kişi ve kurumlar yaratarak hedef göstermenin de işaretidir. Gösterilen hedef(ler), yurtsever/demokrat Kürdlerdir kuşkusuz. Tıpkı geçmişte yaptığı gibi, yine devlet politikasını devletten aldığı destekle hayata geçirme niyetini ortaya koyuyor Öcalan.

Yeni Özgür Politikanın 19 Nisan 2008 tarihli sayısında, Kürdistan’da sınırları kaldırdığını ileri süren Öcalan, engellerin kimler olduğunu ve nasıl aşıldığını da söylüyor:

                                KÜRDİSTAN’DA SINIRLARI KALDIRDIM
KCK Önderi, PKK’nin 70’li yıllarını şu cümlelerle değerlendirdi: “Ben otuz yıl önce de 1970’lerin ortalarında bu mücadeleyi geliştirmek istediğimde DDKO, KUK, Ala Rızgari gibi birçok engel çıkardılar karşımıza. Baktım ki bu örgütlerin hepsi bir şekilde bir yeri tutmuş, bunun gelişmesi için engel. Bu örgütlerin herbiri bir yeri tutmuş, birisi ‘Urfa-Bingöl hattının doğusuna geçemezsin’ diyordu, ben zorlayıp geçtim. Öteki bir taraftan Hakkari’yi tutmuş ‘burayı geçemezsin, birisi sınırı geçemezsin, öteki burayı geçemezsin, şurayı geçemezsin’ diyordu. Ben de hayır, sınırlar kalkmalı her yere geçebilmeliyiz, gelişebilmeliyiz dedim, onları zorladım, sınırları aştım.”

Tarihsel bilincin, kahramanlık hikayelerinin anlatıldığı, olayların üst üste yığıldığı ya da tasnif edildiği bir geçmişin tasarımından ibaret olmadığını biliyoruz.

Geçmiş, şimdi ve gelecek arasındaki etkileşim olarak algıladığımızda tarihsel bilinç, sadece geçmişten yararlanıp bu günü kurmada yardımcı olmaz, aynı zamanda bu günden bakıp geçmişi yeniden kurma olanağı da sunar bize. Bu günden bakıp geçmişi yeniden ve sağlıklı bir şekilde kurmak ise, hem bu günde hem de gelecekte sağlıklı adımlar atmamızı sağlar.

 Bu anlayış gereği Öcalan’ın söyledikleri üzerinde durmak ve yakın geçmişi bir kez daha gözden geçirmek gerekiyor.

Açık ya da gizli Öcalancılar hariç, tüm Kürd yurtsever/demokrat/devrimcilerinin hemfikir olduğu bazı gerçeklikler var bu gün için.

Bunlar, Öcalan’ın ihanetçi bir kişilik olduğu; Devlet tarafından piyasaya sürüldüğü ve Gelişen Kürd ulusal hareketini tasfiye etme misyonunu üstlendiği; binlerce Kürd insanının katledilmesinden sorumlu olduğu; PKK içinde sayısını bilemeyeceğimiz kadar yurtsever/devrimci insanı iç infazlarla ortadan kaldırdığı; Kürd halkının kazanımlarına saldırdığını; Kendisine itaat etmeyen herkesi ihanetle suçladığını; Ulusal soruna dair duyarlılığı, potansiyeli kendi kişiliğinde eritmeye çalıştığını; devletin hizmetlisi olarak hizmetlerine devam edeceğini; Ulusal devrimci değerleri tahrip ettiğini; hastalıklı bir kişiliğe sahip olduğunu sayabiliriz.

Bu tespitler ışığında yakın geçmişi açıkça değerlendirmek ve bu değerlendirmeleri sesli olarak paylaşmak gerekiyor artık.

 Öcalan’ın sözünü ettiği 70’li yıllarda birçok Kürd örgütü vardı. Bu örgütlerin yapısal bazı eksiklikleri de vardı kuşkusuz. Dönem dönem kendi aralarında bazı tatsızlıklar da yaşadılar. O döneme dair eleştirilerden her örgüte (aynı derecede olmasa da) ve birey olarak da hepimize bir pay düşer mutlaka. Bu eleştirilerde, Yapısal eksiklik, hata, yetersizlik, acemilik, yanlışlık, çocukluk ve benzeri nitelemeler kullanılabilir.

Bu örgütlere yönelik olarak “ihanet” suçlaması ise, sadece devletin ‘Vatan hainleri’ nitelemesiyle eşdeğer anlamda kullanılabilir ancak; tıpkı Öcalan’ın kullandığı gibi. Öcalan’ın, “engel” ve “hain” olarak nitelendirdiği örgütlerin ortak noktası, devlete karşı Kürd halkının özgürlük mücadelesini değişik platformlarda değişik anlayışlarla savunmaktı.

Öcalan ve PKK’sının farklı bir özelliği vardı tüm örgütlerden. Bu farklılık, Kürd halkına ihanetti. PKK,  bu ihanetin gereğini, herkese saldırarak fazlasıyla yerine getirdi bu güne kadar.

Öcalan’ın yakalanmasından sonra PKK içinde baş gösteren sorgulamalar ve ayrılmalar; ayrılanlardan bazılarının geçmişi deşifre etmeye başlaması; Güney’deki olumlu gelişmeler ve bu gelişmelerin Kuzey’deki Kürd muhalif örgüt/gurup ve bireylerini umutlandırması sonucu yeniden toparlanma girişimlerinin hız kazanması; Öcalan’ın devlet ile organik bağının sesli bir şekilde dillendirilmesi gibi gelişmeler, birilerini telaşlandırmış anlaşılan. 

Bu telaş, “tek lider, tek örgüt” saltanatının, dolayısıyla devlet denetiminin/çıkarlarının tehlikeye girmesinden kaynaklanıyor. Bu nedenle Öcalan, geçmiş defterleri açma ve devlete karşı gelişebilecek Kürd muhalefetini bastırmanın düşünsel alt yapısını hazırlamaya çalışıyor.

 Unutulmamalıdır ki, Öcalan’ın denetimi dışında gelişebilecek ulusal karakterli her Kürd örgütlenmesi (amacı, yöntemi, programı, anlayışı ne olursa olsun) devleti rahatsız edeceği gibi Kürd halkı açısından da bir kazanım olacaktır. İşte, bu kazanıma karşı geçmişte olduğu gibi bu gün de harekete geçmeye hazır bekleyen bir gücün adını doğru koymamız gerekiyor artık.

 Öcalan ve PKK’sına, Devlet orjinli faşist bir yapılanma denilemediği için Kürd halkı ağır bedeller ödedi bu güne kadar.

 Olanı olduğu gibi dillendirme cesareti gösteremeyenler, hem geçmişten bu güne kadar yaşanan cinayetlerde hem de bundan sonra yaşanacaklarda pay sahibidirler. Hem geçmişte yaşananları hem de bundan sonra yaşanabilecek çatışmaları “kardeş kavgası” veya “iç hesaplaşma” olarak değerlendirmek, Öcalan ve devlete yapılabilecek en büyük katkıdır.

 Biliyoruz ki, devlete karşı gelişebilecek her Kürd hareketi, karşısında Öcalan ve benzerlerini görecektir; tıpkı geçmişte gördükleri gibi. Bu nedenle, Öcalan’ın 80 öncesinde oynadığı çirkin rolü görmek ve seslendirmek gerekiyor. Bu yapılmadığı içindir ki, Öcalan hala geçmişte oynadığı çirkin rolü övebilmekte ve devrimci değerlere/hareketlere dil uzatabilmektedir.  

Öcalan ve yandaşlarına yönelik, işbirlikçi, hayın gibi gerçek sıfatlarını kullanma cesareti gösteremeyenlerin, ‘yapıcı, uzlaşmacı’ görünümlerine aldanmamak gerekiyor. Bu tip politik aktörlerin çekingenliğini, ikircikliğini anlatabilecek en hafif niteleme korkaklıktır. Korkakların, Ezilen bir halkın kurtuluşuna yapabilecekleri bir katkısı da olamaz. En az Öcalan kadar zararlı olmaya başlayan bu korkakların ‘akıl hocalığına’ soyunması ise ayrı bir komedidir. Bu komediye son vermek her yurtseverin/devrimcinin görevidir.

  İşbirlikçiye İŞBİRLİKÇİ, korkağa KORKAK, ajana AJAN diyebilme, başka bir deyişle olanı olduğu gibi söyleyebilme cesareti gösterebildiğimiz oranda Kürd halkının özgürlük mücadelesine katkı sağlayabiliriz. Bu katkıya hazır olmayanların köşelerine çekilip huzurlu bir yaşam sürdürmeleri, ‘akıl hocalığı’ yaparak gerçekleri gölgelemelerinden çok daha onurlu bir davranış olacaktır.