ÖCALAN MAZLUM ROLÜYLE DEVLET SAHNESİNDE

DTP Diyarbakır il başkanı Hilmi Aydoğdu’nun Kerkük çıkışı beklendiği gibi hızlı gelişmelere neden oldu. DTP’nin Aydoğdu’yu sahiplenmesi olumlu gelişmeler için umut yeşertirken, açıkça dillendirilmese de, bazı kaygıları da beraberinde getiriyordu. Bu kaygıların nedensiz olmadığına dair bir çok veriye sahibiz şu an için.

Öcalan’ın duruşu, bağlantıları ve DTP üzerindeki mutlak etkisi bilinmesine rağmen, insanların DTP’den yana umutlanması, Kürd halkının ulusal sorunda birlik ve uzlaşmaya duyduğu özlem belirleyici rol oynamıştır. İç çatışmaların sık sık yaşandığı Kürdistan’da birlik yönünde atılan adımların duygulu bir heyecanla karşılanması doğaldır. Böyle anlarda insanların gelişmeleri soğukkanlı bir şekilde değerlendirememesi ve duygusal davranması anlaşılır bir ruh halidir. İyimser bir havanın estiği böyle durumlarda olumsuzlukları dillendirmek, iyinin ve iyilerin çoğunlukta olduğu bir senaryoda kötüyü oynamak demektir. Bu “kötüler” tepki toplasa da, halka karşı sorumluluklarının gereğini yerine getirmek zorundadırlar.

Güneydeki gelişmelerin Kuzey Kürdleri üzerinde olumlu yönde etki yaptığı bir gerçek. Bu etkiden ve doğurabileceği sonuçlardan huzursuz olan Türkiye, gerçek niyetini ve saldırgan projelerini gizleme gereği duymadan dillendirebilmektedir. Barzani’nin, bağımsızlık doğal hakkımız’ ve ‘Türkiye saldırırsa güllerle karşılamayız açıklamalarından sonra, Türk ırkçıları tarafından Güneydeki Kürd liderlere karşı düzeysizce hakaretler yapıldı. Bu hakaretler, Barzani ve Talabani’nin şahsında Kürd halkına yapıldığı için Kuzeyli Kürdlerin tepkisiyle karşılaştı. Öcalan ve anlayışının dışında (Kuzey Kürdistan’da) uzun zaman sonra ilk ciddi Kürd muhalefetin oluşmasına doğru önemli gelişmeler yaşanmaya başlanmışken, gündemin aniden değişmesi/değiştirilmesi oldukça düşündürücüdür.

Aydoğdu’nun ‘Kerkük’ açıklaması (Öcalancılar dışındaki) Kürd muhalefetinin duruşuyla örtüşüyordu. Böyle olduğu için de, ‘DTP’nin ulusal soruna yaklaşımı değişiyor mu’ sorusu ve umudu belirdi insanlarda. DTP tabanından (yönetimin ve Öcalan’ın aksine) Güneye ve ulusal soruna yönelik yoğun bir ilgi söz konusu. Bunun bilincinde olan Öcalan endeksli DTP yönetimi, tabanın duyarlılıklarını dikkate alan bir politika değişikliğinin işaretlerini vermeye başladı. Bu değişikliğin gerçek olmadığını, çirkin bir oyunun gereği olduğunu kısa sürede gösteren DTP yönetimi, “zehirli” yüzünü göstererek Öcalan’ı gündemin ortasına oturttu. DTP yönetimi, Öcalan ve devlet ittifakının “zehir” oyunu ne yazık ki amacına ulaştı:

1- Kürd muhalefetinin önemli bir atılım yapabileceği KUDÇG’nun ‘Kerkük konferansı’ ertelendiği halde gerekli kamuoyu oluşturulamadı.

2- Saldırgan, düzeysiz bir dil kullanan ırkçılara karşı (Erkan Mumcu şahsında) tepki gösterilirken, Kürdler arası dayanışma ve birlik koşulları da oluşuyordu; aniden kesintiye uğradı.

3- Devlet Bahçeli, Şeyh Said’e ve onun nezdinde Kürd halkına hakaret ederken gerekli tepki gösterilemedi. DTP’ye yönelik ani ve yoğun gözaltı ve tutuklamaları bu çirkin oyunun bir parçası olarak görmek gerekiyor.

Güçlü olduklar dönemde muhalefeti şiddet yoluyla susturan Öcalan ve benzerleri, güçsüzleştiklerinde ve gerçekleri örtbas etme şansları kalmadığında uzlaşmacı-yapıcı-demokrat bir kimliğe bürünürler; tıpkı Evren ve Ağar gibi…

Öcalan’ın sağlığına dair endişelenenler rahat olsun; devletine yapacağı hizmetleri olduğu sürece Öcalan yaşayacak. Görüldüğü kadarıyla da hizmetleri devam ediyor. Geçmişte “Tanrı”, “Peygamber”, “halk önderi” olarak devletine hizmet eden Öcalan, en son “mazlum” rolünde hizmetini yerine getirmiş oldu. Ama oynayacak rolü ve yapacak hizmeti kalmadığında, her işbirlikçinin yaşadığı sonu o da yaşayacak. Çünkü, Türkiye’de hizmet etmeyenin beslenmemesi gerektiğini yıllar önce Evren söylemişti…