BUGÜN 1 MAYIS VE İNADINA/HALA SOLCUYUZ

BUGÜN 1 MAYIS VE İNADINA/HALA SOLCUYUZ

İnsanı köleleştirmenin, zavallılaştırmanın ve rahat yönetmenin en etkili yolu onu, bireysel ve toplumsal tarihinden koparmaktır. Geçmiş-bugün ve gelecek arasındaki bağların, ilişkilerin ve etkileşimlerin bilincinde olmakla eş anlamlı olan tarihsel bilinç, coğrafyamızda zor yeşeriyor; yeşerdiğinde de çok yönlü saldırılarla ortadan kaldırılmaya çalışılıyor.

Tarihi kendi ideolojileriyle yada bu ideolojilerin somutlaştığı kişilerle başlatan egemenler, çarpıtılmış, yalan-yanlış bilgilerle dolu bir aktarımından ibaret sayarlar tarihi. Bu anlayışı yayarak kutsal/dokunulmaz kurumlar ve kişilikler yaratan egemenler, kitlelerin kafasına ‘varlığımızı bu kutsal kişilere borçluyuz’ anlayışını yerleştirirler. Toplumsal hafıza kaybını sağlayan egemen anlayış, kavramların içeriğini boşaltarak istediği anlamı yükleyebilmektedir böylece. Tıpkı ‘1 mayıs işçi bayramı’nın Türkiye’de, ‘Takrir’i-Sükun’ yasasıyla önce yasaklanıp on yıl sonra da “Bahar Ve Çiçek Bayramı” olarak adlandırılması gibi (1935)

Normal iş gününün 8 saat olarak kabul edilmesi için Avustralya’da (1856) başlayan, Chicago’da (1848) devam eden kararlı bir mücadelenin ürünüdür 1 Mayıs; işçi sınıfının “birlik, mücadele ve dayanışma günüdür”. 2. Enternasyonal, 1 Mayıs’ı işçi sınıfının uluslar arası birlik ve dayanışma günü ilan etmesinden sonra, işçi bayramı olarak kutlanmaya başlandı. Uluslar arası Çalışma Örgütü (İLO) tarafından 8 saatlik iş gününün karara bağlanması (1919) ve 1 Mayıs’ın yasal tatil ‘işçi bayramı’ olarak bir çok ülkede kabul görmesi, kararlı ve ağır bedelli (her türlü özgürleştirici kazanımda olduğu gibi) bir mücadelenin sonucudur.

Egemenlerin günümüzde uyguladığı politika, ‘İnsani değerleri’ önce ret etmek, gerçeklik kendini dayatmasıyla ret etme olanağı kalmadığında ise onu sahiplenerek değersizleştirmektir... Bu gün Türkiye ve Kuzey Kürdistan’da her alanda bu politika hayata geçirilmektedir. Böylece insanların kendi değerlerine sahip çıkmasının önü kesilmektedir:

Militarizmin emrinde ‘sivil toplum örgütleri’nin boy gösterdiği ve devletin her türlü kolaylığı sağladığı demokrasi(!) mitinglerine katılamıyoruz.

8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar gününü, sosyetenin hediye alışverişine çevirdikleri için mesafeli duruyoruz.

Direnişi, başkaldırıyı ve özgürleşmeyi simgeleyen Newroz, “ergenekondan çıkış, Türki cumhuriyetlerin dayanışması” olunca; veya Öcalan’ı kutsama törenlerine dönüşünce çaresiz uzak duruyoruz. Emperyalizmi protesto gösterileri, ‘Türk-İslam’ sentezcilerinin ümmet dayanışmasına ve Kürd halkının kazanımlarına saldırıya dönüştüğü için, anti emperyalistliğimizi haykıramıyoruz.

Devlet güdümlü sendika ve örgütlerin boy gösterisine dönüşen ‘1 Mayıs’larda, Türk bayrakları, Atatürk, Perinçek, Öcalan’ların posterlerinin altında yürümek istemediğimiz için alanlara çıkamıyoruz. Sol değerler, özünden koparılıp egemenlerin baskı aracı olduğu ve faşist anlayışlarla kaynaştırılıp, sola yabancılaştırıldığı/ona karşı bir güç haline getirildiği için solculuğumuzdan kopmuşuz. Kürd’lük, özgürlük, devrimcilik adına piyasaya sürülen ve bunların karşısında yer alarak her türlü çirkinliğin/ihanetin/köleleştirmenin aracı rolü verilen Öcalan sayesinde Kürd’lüğümüzden, devrimciliğimizden utanır olmuşuz…

Evet bu gün 1 Mayıs. Yabancılaşmanın ortadan kaldırılması için dünya emekçilerinin mücadele, dayanışma günü. Çarpıtılmış haliyle değil, özüne uygun anlamıyla, kutluyoruz bu günü…Baskıdan, sömürüden ve her türlü yabancılaşmadan kurtulmak için, özgürleştirici sol değerlerimizle barışmak ve onları gururla sahiplenmek umuduyla…