Nasname'de Kurumlaş(ma)ma Sancıları

Nasname'nin ilk üçlüsü...

DÜN ve YARIN BUGÜNDÜR!.. Değerli arkadaşım Berzan'ın kalema aldığı yazıyı manşete alıyorum. Sorunlarımız var. Sancılarımız var. Ancak hiç bir sorun ve sancı ertelenemez. İnancıma göre; Dün ve yarın bugündür.Bugün olan sorunları aşmadığımız an, yarına sarkacak ve yarın da dün olacak. O zaman Berzan'ın yazısı bir başlangıç ve çerçeve olsun. Ve bu konuda-içerden ve dışardan- her arkadaş katılsın. Gündemimizin bir maddesi de kurumlaşma olsun. Selam ve saygılarımla. Nasname Editörü : Şükrü Gülmüş

Şeffaflık, demokrasinin/demokratik ilişkilerin ve dürüstlüğün göstergesidir.

‘Kol kırılır yen içinde kalır’ anlayışı ise, dışa kapalılık, üstü örtülmesi istenen olaylar, dışa karşı savunulamayacak işlerin varlığını gösterir.

 Birçok araştırma göstermiş ki, kol kırılır yen içinde kalır anlayışından dolayı ‘aile içi şiddet, haksızlık, rüşvet ve cinsel istismar’ kapalı toplumlarda daha yaygındır.

Böyle olduğu için, kapalı toplum/topluluklara özgü sorunların çözümü yönünde adım atılamamakta, istismarı yapanlar cesaretlenmekte, travma yaşayan insanların durumları daha da kötüleşmekte ve sayıları çoğalmaktadır.

Devletin her zaman bir ‘dış düşman’ politikası ve bunun sonucu olarak ta ‘birlik beraberlik’ söylemi/propagandası var olagelmiştir. Bunda amaç, kitlelerin, hırsızlıkları/yolsuzlukları/ haksızlıkları dillendirenlere, ‘şimdi zamanı mı? Bunca dış tehdit varken, karşı çıkılması gereken düşman varken’ anlayışıyla tepki göstermesini sağlamaktır.

 Türkiye cumhuriyetinin bunda ne kadar başarılı olduğunu hepimiz biliyoruz. Başta PKK olmak üzere, örgütlerin de bu anlayıştan fazlasıyla yararlandığını biliyoruz. Bu nedenle kol kırıldığında yenin içinde kalmaması gerektiğine inanan insanların aforoz edilmesi, hain veya deli ilan edilmesi şaşırtıcı olmamalı.

Bazı insanlar ‘hain, deli’ damgası yememek için geri adım atmakta, susmakta ve eski pozisyonlarına geri dönmektedir. Oysa toplumsal değişim, demokrasi ve özgürlükler geri adım atmakla değil, ‘hainlik, delilik’ damgasını göze alıp doğruda/açıklıkta ısrar etmekle elde edilebilir ancak.

Gerçek demokrasiyi, demokrasiyi, açıklığı ve eleştiriyi belli bir dönem ve belli kişi/kurumlarla sınırlı tutmakla değil, her zamanı ve herkesi kapsayacak şekilde savunabildiğimizde inşa edebiliriz ancak. Bu gerçeklik eleştiri oklarını kendimize yöneltmede tereddüt etmememiz gerektiğini gösterir.

Nasname’nin kurumsallaşması yönünde 2007 Aralık ayında ilk adımı atarak üçlü bir komite kurduk. Daha sonra beş kişilik yayın kurulu oluşturuldu. Teknik olarak önemli adımlardı bunlar. Ancak işlevselleştirme noktasında sorun yaşadık. Bunun nedenlerinden biri de, yayın kurulunun üç ayrı kıtada bulunmasıydı; Amerika, Avrupa ve Asya…

Ancak gelişen teknoloji ve iletişim uzak mesafelerin neden olduğu dezavantajları en aza indirme olanağı sunduğu da bir gerçek. Öyleyse başka sıkıntılarımız da var demektir…

Nasname gittikçe büyüyen bir ailedir bence. Büyümenin doğal sonucu olarak bazı sıkıntıların yaşanması da kaçınılmazdır. Önemli olan bu sıkıntıları aşma noktasında kararlı olmamızdır. Bunun için de ilk koşul küsmeden, incitmeden sorunları masaya yatırmak ve çözüm önerilerini birlikte tartışmaktır.

 Demokratik bir aile olma iddiamız, üç beş kişinin alacağı kararlarla değil, Nasname ile bağlantılı (yazar, yorumcu, okuyucu, gönül dostları..) herkesin tartışmaya katılması ve ortak karar almasıyla gerçeğe dönüşür ancak. Bunu başarmamız halinde, Kürd politik yaşamına çok önemli ve kalıcı bir demokrasi örneğini sunmuş oluruz.

Yakın zamanda Sayın Gülmüş, Sayın Akkoyun ve diğer arkadaşlarla sorunları giderme konusunda toplanma kararı aldık. Bu süre zarfında, ne yapmalı, nasıl yapmalı? Noktasında herkesin düşüncesini açıklaması ve mümkün olduğu kadar geniş katılımlı bir tartışma ortamının yaratılması gerektiğine inanıyorum. Bu açık tartışma, birilerinin ellerini ovuşturup sevinmesini sağlayabilir kuşkusuz. Ama birileri sevinecek diye doğru olandan vaz geçmememiz gerekir.

Bana göre tartışmamız gereken konular;

Kurumsallaşma gerekiyor mu?

Biz buna hazır mıyız?

Kurumsallaşma gerekiyorsa, nasıl bir kurumsallaşma olmalı?

En demokratik biçimde nasıl bir çerçeve çizebiliriz?

“Ben” ve “Biz” ikilemini karşıt olmaktan nasıl çıkarır ve birbirini tamamlayan bir bütüne nasıl ulaştırabiliriz?

İletişimin, etkileşimin bu kadar yoğun olduğu bir dünyada popüler kültürden tamamıyla sıyrılmak zor olsa da, popüler kültürün etkisini en aza nasıl indirebiliriz?

En sert eleştirileri yaparken bile belli bir düzeyi nasıl tutturabiliriz?

Her ne kadar kişileri tartışmak gerekse de, sorunları kişisel olmaktan çıkarmanın yolu nedir?

Kendi koyduğumuz bir ilkeyi, kuralı istisnasız uygulama olanakları nelerdir?

Benzer soruları çoğaltmak mümkündür. Tüm arkadaşların katılımıyla, hiç düşünemediğimiz ve tartışılması gereken daha birçok sorun ve çözüm önerisiyle karşılaşacağımız kesindir. Bu farklı ve zengin görüşlerden yararlanmak amacımıza ulaşmada hayati öneme sahiptir.

                   Sayın Harun Tak’ın Düşündürdükleri

Sayın Tak, Artık yazmama veya yazılarına ara verme gerekçelerini sıralarken çok önemli mesajlar da vermektedir. Özellikle

“Sorgulamalarımızda kendimiz için kullanılmasını istemediğimiz üslupları, yakıştırmaları, mesnetsiz iddiaları bir başkası için asla kullanmamak esas olmalı. Haklıyken, Doğruları savunuyorken tarzı mutlaka yakalamak zorunluluğundan vazgeçilmemeli.

Elini taşın altına koymadan! Taşın yerinden kalkıp gelmesini isteyenlerden biri olduğum içinde “Eleştiri” hakkımdan feragat ediyorum.” Yazdıkları önemlidir.

Ergenekon ve Öcalan’ın bağlantıları konusunda insanların neden konuşmadığını sık sık sorarız. Ve biliyoruz ki, PKK içinde kalıp konuşmayanlar, yapılan birçok yanlışta ya sessiz kalmışlar, ya kararda pay sahibi olmuşlar ya da yanlış kararı uygulamışlardır. “Kol kırılıp yen içinde kaldığı için” Ve “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışı egemen olduğu için Öcalan bu kadar tahribata neden olabildi. Zamanında yanlışa karşı durmayanların daha sonra konuşması çok anlamlı olmayacaktır.

 Kırıp dökmeden, birilerini suçlayıp hedef yapmadan ve kendi egomuzu tatmin peşine düşmeden, kendimiz başta olmak üzere, birbirimizi eleştirebilmeli ve sorunları açık bir platformda tartışabilmeliyiz. Bunu başarmak dışında akılcı bir seçeneğimiz de yoktur.

Harun arkadaşımızın, sessiz isyanını görmezden mi gelelim. Bu PKK içinde yıllarca yaşanmış ve bizim de durmadan eleştirdiğimiz yanlışın bir benzeri olmaz mı? Birileri rahatsızsa nedenini zamanında sorgulamamız gerekiyor, geç kalınmış sorgulamalar ‘keşkeler ve pişmanlıklar’ dışında bir şey kazandırmaz bize.

Bu yazı birileriyle bir hesaplaşma değil, Kürdistan’da etkili olan yanlış bir anlayışla hesaplaşmadır. Bu nedenle de kişisel olarak algılanmamalı ve sağlıklı bir toplumsal dönüşüm/özgürlük kaygısıyla hareket edildiği göz ardı edilmemelidir…